หลิวเสียะไม่ได้ยินเพราะสายฟ้าแปลบปลาบดังสะท้านป่าสายฝนยังคงกระหน่ำราวเป็ใจอยากให้ไปตายเอาดาบหน้า
หมีดำมหึมาคำรามก้องป่าตั้งท่าตะปบคุณชายร่างอรชรแห่งหลิวซือซือหยางซุนหยางเคียดแค้นในใจคิดอ่านสิ่งใดดูจะไม่ทันการณ์นอกจากะโสั่งคุณชายน้อยทันที
“คุณชายปล่อยมือ!”
“หา!เ้าว่าอย่างไรนะ!”
“ปล่อยมือจากเถาวัลย์เดี๋ยวนี้!”
ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัวร่างบึกบึนในชุดสตรีขาดวิ่นก็กระตุกมือนางอย่างแรงจนเสียหลัก มือที่ยึดเถาวัลย์ไว้คลายออกโดยไม่รู้ตัวก่อนที่ร่างหมีมหึมาจะตะปบลงมาเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดสองร่างลอยละลิ่วลงสู่ผืนน้ำเกิดเป็วงน้ำกระจายวงใหญ่
เสียงตูมใหญ่ตามด้วยน้ำกระเซ็นขึ้นมาเป็สายทำให้ร่างเล็กงองุ้มที่นั่งขัดสมาธิบริกรรมคาถาใต้ธารน้ำตกลืมตา ดวงตากลวงลึกแต่เด่นชัดถึงเส้นเืฝอยแดงก่ำเบิกกว้างริมฝีปากบางเฉียบเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรังพลันเม้มแน่น
“ผู้ใดบังอาจรุกล้ำเข้ามาถึงธารน้ำตกแห่งนี้”เฒ่าชราร่างผอมผิวขาวอมเหลืองซีดเซียวสบถดวงหน้าตอบแทบเหลือหนังหุ้มกระดูกจ้องฝ่าสายฝนและธารน้ำตกออกไปเบื้องนอก ตายังคงจ้องไม่ลดละจนกระทั่งร่างหนึ่งโผล่พรวดพ้นน้ำขึ้นมา
ริมฝีปากบางเฉียบพลันกระตุกยิ้มเมื่อเห็นดวงหน้านวลเนียนเหนือน้ำนั้นทันที
อา...มิได้เห็นอิสตรีงดงามหมดจดเช่นนี้นานนักหนาเท่าใดแล้ว...
ร่างผอมค่อยๆ ก้าวขาลงเต็มสองเท้าลุกหันหลังกลับไปภายในถ้ำ เดินตรงไปยังแท่นพิธีกรรมแล้วหยิบวัตถุบางอย่างขึ้นมาดู
ผ้าเก่าเก็บถูกดึงออกจากม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าเมื่อคลี่ออกผิว้าผืนผ้าทอประกายเปล่งปลั่งสีทองอ่อนของเส้นไหมเป็ลวดลายป่าสนตัดลายเส้นคลับคล้ายภาพัและดวงหน้าอิสตรีที่แม้มิได้ลงสีแต่งแต้มก็ดูงดงามยิ่งนัก
ดวงตากลวงลึกเต็มไปด้วความหลงใหลดวงหน้างามในภาพวาดสองมือกำแน่นหมายมั่นเมื่อมองเลยผ่านไปยังสตรีงามในแอ่งน้ำ นางดำผุดดำว่ายพลางะโหาใครบางคน
ร่างเล็กงองุ้มกระโจนเข้าแอบซุ่มหลังประตูถ้ำมองลอดธารน้ำตกออกไปแล้วพึมพำอย่างลืมตัว
“มิผิดแน่ต้องเป็นาง...ฟ้าส่งนางในภาพวาดมาให้ข้า”
ร่างงองุ้มเยี่ยงชายชราหัวเราะดังก้องไปทั่วถ้ำน้ำตกแล้วคลี่ผืนผ้าในกำมือออกดูอีกครั้งภาพลายเส้นหญิงสาวดวงตากวางแต่แววตามุ่งมั่นดวงหน้างามราวกับเชิญชวนบนภาพวาดสร้างความพึงพอใจให้ร่างชราผู้นี้ยิ่งนักมิเสียแรงที่คอยเฝ้ารักษาผ้าโบราณผืนนี้มานานแสนนาน...
แต่...
ตาเฒ่าฉุกใจคิดอีกทีเป็ไปไม่ได้ที่นางผู้นี้จะเป็คนคนนั้นในเมื่อเวลาผ่านไปนานหลายสิบปีมีหรือที่นางจะยังคงงดงามราวภาพทอที่นางฝากฝังให้เขาเก็บรักษาเอาไว้กันเล่า
แล้วหากเขาตายไปภาพนี้ก็คงสาบสูญไปกับเขาเช่นกัน...
“ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย! ท่านแม่...”
“อาหยาง! เ้าอยู่ไหน ไยแม่มองไม่เห็นเ้า”
“ข้าอยู่นี่ ท่านแม่ข้า!”
เสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังแว่วเข้ามาในมโนสำนึกตามด้วยเสียงร้องเรียกหาราวกับเ็ปทรมานทำให้ร่างที่กำลังจะจมทุรนทุรายลืมตาทะลึ่งพรวด
ช่างลึกล้ำดำมืด...
โลกใต้น้ำช่างน่ากลัวและเขากำลังจะตาย...
“ตื่นมาเดี๋ยวนี้ เ้าอย่าตายนะ ฟื้นมา... เ้าคนจร”
อา... เสียงนี้คือสกุณางามในลำธารใช่หรือไม่หรือเขาจะฝันไป เหตุไฉนัันุ่มบริเวณริมฝีปากยังคงกรุ่นไออุ่นคล้ายฝันคล้ายจริงเช่นนั้น
“คนจร! เ้าฟื้นแล้วใช่หรือไม่รู้สึกตัวแล้วก็ลืมตาสิเ้าคนจร”
หลิวเสียะก้มลงแนบหน้ากับแผงอกบึกบึนเปลือยเปล่าจังหวะหัวใจของเขายังคงเต้นสม่ำเสมอ ทำให้ร่างอรชรในคราบชายถึงกับพรูลมหายใจโล่งอกทรุดนั่งพังพาบกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน
“เ้าเอาตัวรองรับข้าไว้ทำไม คนบ้าหัวเ้าแตกด้วยรู้หรือไม่”
ดวงหน้าซีดเผือดช่างดูต่างจากคนไร้หัวนอนปลายเท้านักทั้งรูปร่างสมสวนสูงใหญ่กล้ามล่ำหนั่นแน่นที่เห็นทำให้ดวงหน้านวลของคุณชายน้อยเห่อร้อนจนต้องผุดลุกหมายจะไปให้พ้นตาแต่มือแข็งแรงของคนนอนกลับฉกฉวยเอาไว้ก่อน
“อาเสียะ” หยางซุนหยางเรียกเสียงแ่“เ้าปลอดภัยดีหรือไม่”
“เ้าฟื้นแล้ว!”
คุณชายน้อยสีหน้าแช่มชื่นขึ้นทันตาแต่ก็ต้องประหม่าเมื่อฝ่ามือใหญ่ของชายพเนจรยังคงกำข้อมือนางไว้เขารู้ตัวรีบปล่อยแล้วผุดลุกขึ้นนั่งพลางก้มมองสำรวจร่างกายตนเอง
“ทำไมข้าถึงมิได้สวมเสื้อผ้า...”
“ข้าทนดูเ้าแต่งชุดสตรีแหว่งวิ่นนั่นมิได้ก็เลยจับเ้าถอดแล้ว”
“จับข้าถอดรึ... หรือเ้าอยากดูกล้ามล่ำของข้า” เอ่ยยิ้ม ๆ พลางยกแขนเปลือยขึ้นมาจนเห็นกล้ามแขนเป็มัดก่อนเอ่ยเย้านาง “มันเหมือนของเ้าหรือไม่”
“ก็... ก็เหมือน ๆ กัน” นางบอกปัดพลางเหลือบมองด้วยความระอา“อย่ามาพร่ำรำพันอยู่เลย รีบแต่งเนื้อแต่งตัวเสีย”
“ช้าก่อน! เอากล้ามเ้ามาให้ข้าดูบ้างสิคุณชาย”
“เ้าต้องบ้าไปแล้ว หรือว่าจมน้ำจนสติวิปลาส ข้าเพียงแต่ไม่อยากเห็นเ้าต้องหนาวตายก็เลยจะให้เ้าเปลี่ยนแต่เสื้อผ้าข้าก็เปียกน้ำจึงต้องผิงไฟไว้”หลิวเสียะเอ่ยเสียงขุ่น พลันหลบสายตาระยิบระยับที่มองมา “รอสักหนึ่งก้านธูปเสื้อผ้าคงแห้ง เ้าก็ใส่ของข้าแทนก็แล้วกัน”
“หากให้ข้าแล้วเ้าเล่า”
หยางซุนหยางเพ่งสายตาสำรวจร่างอรชรแล้วนึกเอ็นดูเช่นเดียวกับที่เขาก็อยากเห็นเวลานางแต่งชุดสตรีว่าจะงดงามเพียงใดแต่เขาต้องทำเป็ไม่รู้เพราะอยากหาว่าเหตุใดนางจึงกลายเป็คุณชายแห่งหลิวซือซือไปได้
หลิวเสียะนิ่งไปครู่ก่อนตอบ “ข้ามีเสื้อผ้ามาสามชุดให้เ้าหนึ่งชุดก็ยังมีเหลือ”
“งั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว ลำพังชุดนั่นข้าก็อดสูจะแย่แล้ว”อดีตขุนนางหนุ่มตอบพลางลูบเนื้อตัวขับไล่ความหนาว
เพราะอกเปลือยที่เหลือเพียงกางเกงของเขาทำให้ดวงหน้าคุณชายน้อยเห่อร้อนขึ้นมาอีกครา นางถึงกับกระสับกระส่ายดวงหน้าแดงก่ำมือไม้เกะกะจนทนไม่ไหวต้องผุดลุกยืนแต่มือแข็งแรงของบุรุษหนุ่มยังคงจับมือนางไม่ปล่อย
“ปล่อยได้แล้ว เปลี่ยนเสื้อเสีย ข้าจะไปหาผลไม้ป่า”
“ขอบใจเ้านัก อาเสียะ”
“เื่เล็กน้อยข้าก็แค่ช่วยกลัวเ้าหนาวตายกลายเป็ผีเฝ้าป่า”
หยางซุนหยางหัวเราะออกมาได้เมื่อถูกค่อนขอดผุดลุกยืนบิดี้เีแล้วตั้งท่าถอดกางเกงอีกตัว หลิวเสียะสะบัดมือออกแล้วเผลอยกขึ้นปิดตาก่อนจะโวยวายลั่น
“เ้าจะถอดกางเกงทำไมหรือเสียสติไม่เกรงฟ้าอายดิน”
“ก็ข้าต้องเปลี่ยนชุดใหม่ ไม่ให้ข้าถอดเ้าจะให้ข้าทำเช่นใดกันเล่า”
“ก็บอกก่อนสิ!” ร่างเล็กกว่าตวาดแล้วทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอก่อนตอบพลางหลบสายตาที่มองมาเหมือนรู้ทันไปทุกอย่าง“ก็... ข้าจะได้ออกไปก่อน”
“เป็ชายอกสามศอกเหมือนกัน ข้ายังมิถือสาหรือเ้าถือ”ซุนหยางสวนอย่างรู้ทัน “หรือว่าจริง ๆแล้วแอบใจเต้นเพราะกล้ามแขน แผงอก รูปร่างผ่าเผยของข้ากัน”
“เ้าพูดสิ่งใดอย่ามาลามปามให้อายฟ้าดิน ข้าเป็ชายเหตุใดต้องใจเต้นเพราะคนพเนจร เ้าต้องไข้กลับหรือสมองเสื่อมเป็แน่”
“แล้วใยเ้าร้อนตัว”
“ข้ารึร้อนตัวเ้าปากพล่อย”หลิวเสียะตวาด หน้าง้ำงอ
หยางซุนหยางยื่นหน้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบชิดพวงแก้มระเรื่อนางถึงกับผงะแทบหลบไม่ทัน ดวงหน้านวลเห่อร้อนขึ้นอีกครานึกถึงเมื่อครู่ใหญ่ที่ช่วยชีวิตชายหนุ่มเอาไว้ด้วยการเป่าปาก
เป็ครั้งแรกที่ได้ััรสชาติของบุรุษแบบใกล้ชิดขนาดนี้...
ร่างอรชรรู้สึกวูบวาบด้วยธรรมชาติเืในกายสูบฉีดจนแทบทนไม่ได้ ไหนจะโดนตามตอแยไม่ห่างอีกทำให้ต้องเดินหนีแต่ปากยังพร่ำบ่น
“ข้าน่าจะปล่อยเ้าจมน้ำตายเสียให้สิ้นเื่สิ้นราวจะได้มิต้องพูดมากเช่นนี้”
“ข้าบอกแล้วว่ายังตายมิได้หากชาตินี้ยังไม่มีภรรยา”ซุนหยางต่อปากต่อคำพลางเดินตามติดแล้วพูดกรอกหูต่อ “แต่ถ้ามีแล้วจะให้ข้าตายวันตายพรุ่งข้าหรือจะหวั่น”
“ปากดีเช่นนั้นเ้าควรตายเสียแต่วันนี้จะได้ไม่มีผีเจาะปากมาพูด”
“งั้นข้าคงต้องมีภรรยาเสียเดี๋ยวนี้จะได้นอนตายตาหลับหรือเ้าว่าอย่างไร”
“จะว่าอย่างไรได้เล่าข้าไปหาผลไม้ป่าดีกว่า เชิญเ้าเพ้อเจ้อไปคนเดียวเถิด” พูดจบนางก็ผละออกไปทันทีมิใยที่อีกฝ่ายจะทัดทาน
หยางซุนหยางหัวเราะลั่นป่าด้วยความพึงใจที่ได้สั่นคลอนหัวใจโฉมสะคราญในคราบบุรุษได้
เขาจะบั่นทอนนางทีละนิด...
+++++++++++++++++++++
2K
![ยอมจำนนฟ้าดิน [เพียงฟ้าภูผา]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772947820_2747726.webp)
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
