ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        “ข้าได้ยินว่าพวกท่านตามหานักหลอมโอสถระดับสี่อยู่ไม่ใช่หรือไงก็ข้านี่ไง พวกท่านว่าโอสถที่ข้าหลอมกลั่นออกมาเป็นโอสถที่ไม่ได้การรับรองข้าเป็นนักหลอมโอสถระดับสี่ข้าสามารถรับรองโอสถเหล่านี้เองได้  ไม่ต้องรบกวนใครมารับรองให้หรอก”

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า อย่างเจ้านะหรือเป็นนักหลอมโอสถระดับสี่หากเจ้าเป็นนักหลอมโอสถระดับสี่จริง ข้าก็เป็นนักหลอมโอสถระดับแปดไปแล้ว ฮ่า ฮ่าฮ่า จับพวกมันเอาไว้ให้หมด”โอหยางจื่อประกาศกร้าว

        “พวกเจ้ากล้าจับข้าเช่นนั้นหรือ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นศิษย์ของสถาบันฟ้าครามหากพวกเจ้ากล้าที่จะเข้ามาอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจพวกเจ้าก็แล้วกัน”

        “พวกเจ้ามัวยืนบื้ออยู่ได้แค่เด็กเพียงคนเดียว พวกเจ้าคิดว่ามันเป็นนักหลอมโอสถระดับสี่หรือศิษย์สถาบันฟ้าครามจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ข้าเป็นถึงนักหลอมโอสถระดับสองพวกเจ้าเห็นสัญลักษณ์นี้หรือไม่มีเพียงนักหลอมโอสถระดับสองเท่านั้นที่สามารถมีมันได้หากเกิดอะไรขึ้นข้าจะรับผิดชอบแทน พวกเจ้าไม่ต้องกลัวเจ้าเด็กนั่นมันไม่มีทางมีสัญลักษณ์นักหลอมโอสถ พวกเจ้าไม่ต้องไปกลัวคำพูดของมัน”

        โอหยางจื่อหยิบสัญลักษณ์ของเขาออกมาแสดงให้ผู้ตรวจการประจำเมืองดู

        “เจ้าคิดว่าเจ้ามีสัญลักษณ์ได้คนเดียวอย่างนั้นหรือของเจ้ามันแค่นักหลอมโอสถกระจอก ๆ ระดับสอง ยังมีหน้ามาอวดเบ่งกับข้าข้าจะรายงานเรื่องนี้ไปทางตำหนักโอสถสวรรค์ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะแก้ตัวกับทางนั้นอย่างไร”

        เฟยหลงหยิบสัญลักษณ์นักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสูงของเขาออกมาและให้ผู้ตรวจการเมืองตรวจสอบสัญลักษณ์ของเขาผู้ตรวจการเมืองรับสัญลักษณ์นักหลอมโอสถของเฟยหลงมาดูเขาพบว่าเป็นสัญลักษณ์นักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสูงของจริงผู้ตรวจการเมืองถึงกับเข่าทรุดลงตรงหน้าเฟยหลง

        โอหยางจื่อเมื่อเห็นสัญลักษณ์ของเฟยหลงเขาเองก็แทบจะเป็นลมล้มพับ เพราะสิ่งที่เขาพูดดูถูกดูหมิ่นและเหยียดหยามเฟยหลงนั้นเรียกได้ว่าเกินที่จะอภัยได้

        “ข้าชื่อเฟยหลงเป็นศิษย์หลักของท่านผู้อาวุโสซุนหวู่จากสถาบันฟ้าครามหากพวกท่านยังไม่เชื่อก็สามารถไปตรวจสอบดูได้ว่าข้าพูดจริงหรือไม่และอีกอย่างหนึ่งโอสถพวกนี้ข้าเป็นคนหลอมกลั่นเองกับมือ พวกท่านคิดว่ามันเป็นโอสถที่ไม่ได้การรับรองอยู่อีกหรือเปล่าท่านผู้ตรวจการเมือง”

        “ไม่แล้วขอรับพวกเราได้รับแจ้งจากตระกูลเหวินว่าร้านโอสถไผ่งามนั้นจำหน่ายโอสถเถื่อนและมีนักหลอมโอสถระดับสองเป็นผู้รับรองทำให้พวกเราต้องทำตามหน้าที่ข้าน้อยต้องขออภัยท่านด้วย”

        “ไม่เป็นไรผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด แต่ตระกูลเหวินกลับใส่ร้ายป้ายสีข้าที่เป็นถึงนักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสูงสุดข้าคงอภัยให้ไม่ได้เรื่องนี้ข้ารบกวนท่านผู้ตรวจการเมืองส่งเรื่องให้เจ้าเมืองไผ่งามตรวจสอบและตัดสินแทนข้าด้วยส่วนโอหยางจื่อ ข้าจะส่งเรื่องของเขาให้ทางตำหนักโอสถสวรรค์จัดการเขาเอง”

        “ขอรับคุณชายข้าน้อยจะทำตามที่ท่านบอกจะนำเรื่องนี้รายงานให้เจ้าเมืองไผ่งามทราบและให้ท่านเจ้าเมืองตัดสินโทษพวกเขาเอง  คุณชายรอฟังข่าวได้ข้าน้อยรับรองไม่เกินวันพรุ่งนี้จะมีการตัดสินและคืนความยุติธรรมให้กับท่านเอง”

        “เช่นนั้นก็ฝากท่านด้วยตอนนี้ข้าต้องการพักผ่อน หวังว่าวันนี้จะไม่มีใครมารบกวนข้าอีก”

        “น้อมส่งคุณชาย”ผู้ตรวจการเมืองรีบสั่งให้ทหารที่ตามมาด้วยกลับในทันทีปล่อยให้คนของตระกูลเหวินและโอหยางจื่อยืนเก้ ๆ กัง ๆ  ทำอะไรไม่ถูกอยู่ตรงนั้นหลังจากเสร็จเรื่องราวด้านนอกเฟยหลงจึงกลับมานอนพักผ่อนต่อโดยคราวนี้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องอีกเลย

        แต่เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงข่าวเรื่องตระกูลเหวินใส่ร้ายร้านโอสถไผ่งามและดูถูกนักหลอมโอสถระดับสี่ขั้นสูงกระจายไปทั่วทั้งเมืองไผ่งามอย่างรวดเร็วผู้คนตระกูลเหวินในตอนนี้วิ่งวุ่นไปทั่วเพราะสิ่งที่พวกเขาทำในวันนี้นับเป็นเรื่องที่มีความผิดร้ายแรงเป็นอย่างมากการดูถูกนักหลอมโอสถระดับสูงนับเป็นเรื่องร้ายแรงเป็นอย่างมากแม้แต่เจ้าเมืองยังให้ความเคารพกับนักหลอมโอสถ นับประสาอะไรกับตระกูลเหวินในตอนนี้พวกเขาพยายามวิ่งขอความช่วยเหลือจากขุนนางชั้นผู้ใหญ่แต่ก็ไร้ประโยชน์เพราะไม่มีใครอยากจะยุ่งกับเรื่องนี้

        “นี่คงเป็นคราวเคราะห์ของตระกูลเหวินอย่างแท้จริงพวกเจ้าคิดว่าตระกูลเหวินจะถูกลงโทษอย่างไร หากเจ้าเมืองรู้เรื่องนี้เข้า”

        “ข้าว่าตระกูลเหวินคงจะอยู่ในเมืองไผ่งามนี้ไม่ได้อย่างแน่นอนคงต้องย้ายไปอยู่เมืองอื่นที่ห่างไกลและภาวนาอย่าได้พบเจอกับนักหลอมโอสถคนนั้นอีกไม่เช่นนั้นพวกเขาคงอาจจะต้องเปลี่ยนชื่อแซ่ไปเลยก็เป็นได้”

        “ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้านี่คงเป็นยุคที่ตำต่ำที่สุดของตระกูลเหวินแล้วแต่ตรงกันข้ามกลับเป็นยุคที่รุ่งเรืองของตระกูลเฉิน”

        เพียงไม่นานผู้ตรวจการเมืองก็รายงานเรื่องราวต่าง  ๆ ให้เจ้าเมืองได้ทราบเมื่อเจ้าเมืองรู้เรื่องราวต่าง  ๆ เขาถึงกับโกรธตระกูลเหวินและโอหยางจื่อเป็นอย่างมาก เขาตัดสินใจขับไล่ตระกูลเหวินออกจากเมืองไผ่งามและยึดทรัพย์สมบัติของตระกูลเหวินมาเป็นของแผ่นดินในทันที

        เมื่อทหารของทางเมืองไผ่งามมาถึงตระกูลเหวินพวกเขาพบว่าทางตระกูลเหวินนั้นได้หลบหนีออกไปจากเมืองไผ่งามแห่งนี้ไปเรียบร้อยแล้วพร้อมกับทรัพย์สินบางส่วนที่พวกเขาพอจะนำติดตัวไปได้ นับเป็นการตัดสินใจที่เด็ดขาดของผู้นำตระกูลเหวินเพราะหากพวกเขายังรออยู่ที่ตระกูลเพื่อฟังคำตัดสินจากเจ้าเมืองพวกเขาจะไม่มีโอกาสนำทรัพย์สินใดๆ ออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

        แต่ถึงอย่างนั้นทรัพย์สินที่พวกเขานำติดตัวมาได้ก็เรียกได้ว่าเป็นทรัพย์สินเพียงสองส่วนที่พวกเขามีทั้งหมดเท่านั้นที่เหลือจึงถูกทางเจ้าเมืองไผ่งามยึดเป็นของแผ่นดินจนหมดสิ้น  ส่วนตำหนักตระกูลเหวินนั้นเจ้าเมืองได้ประกาศให้เป็นของเฟยหลงในทันทีเพื่อหวังลดความโกรธของนักหลอมโอสถระดับสี่ลงได้บ้าง

        ส่วนทางด้านโอหยางจื่อนั้นทางเจ้าเมืองได้แจ้งเรื่องไปยังตำหนักโอสถสวรรค์เรียบร้อยแล้วโดยที่เฟยหลงไม่ต้องทำอะไรเลยแม้แต่น้อย

        เรื่องราวต่าง  ๆโด่งดังเป็นอย่างมากในวันต่อมาหลังจากที่เจ้าเมืองได้ประกาศขับไล่ตระกูลเหวินพร้อมกับยึดทรัพย์สินของตระกูลเหวินให้เป็นของแผ่นดิน  รวมถึงการยกตำหนักของตระกูลเหวินให้กับเฟยหลงเป็นเรื่องที่พูดกันในเมืองไผ่งามแทบจะทุกที่ในเวลานี้

        เฟยหลงตื่นขึ้นมาอีกทีในเช้าของวันถัดมาทันทีที่เขาตื่นขึ้นมาเฉินคงรีบเข้ามาบอกข่าวของตระกูลเหวินและนักหลอมโอสถระดับสองโอหยางจื่อให้เฟยหลงทราบทันที