ณ แคว้นซาตี
“ฮือ ฮือ พี่ซานัส ไม่น่าเลย ทรงฟื้นกลับมาเถอะเพคะ” เ้าหญิงซาริสาทรงรู้สึกโศกเศร้าที่เสียพี่สาวไป
“สงบสติอารมณ์ไว้ก่อนนะ เ้าหญิงซาริสา ซานัสเขาไปสู่สุคติแล้ว” เ้าหญิงซาติกานต์ทรงพยายามปลอบน้องสาว
“ไม่! ฮือ ฮือ เพราะเ้า เพราะเ้า องครักษ์ธานันต์ เ้าดูแลเ้าหญิงซานัสไม่ดี เ้ามีความผิด เราขอขับไล่เ้าออกไปจากแคว้นของเราเดี๋ยวนี้” เ้าหญิงซาริสาได้โอกาสขับไล่องครักษ์หญิง
“เดี๋ยวก่อนสิซาริสา นี่ไม่ใช่ความผิดขององครักษ์ แต่เป็เพราะแคว้นอินนะวางแผนล่อลวงซานัสต่างหาก น้องอย่าไปโทษองครักษ์เขาอย่างนั้นสิ”
“ไม่เพคะ นี่คือความผิดฐานบกพร่องต่อหน้าที่ และอีกอย่างยังไงน้องก็ไม่มีวันไว้ใจทหารต่างแคว้นที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าอย่างธานันต์” “จงออกไปจากแคว้นนี้ซะ ธานันต์”
“รับด้วยเกล้าเพคะ” ในตอนนี้ธานันต์ไม่อาจแก้ตัวใดๆ ได้อีก เพราะตนไม่สามารถปกป้องเ้าหญิงซานัสได้ จึงยอมรับโทษแต่โดยดี
ทางด้านเ้าหญิงซาติกานต์ทรงรู้สึกเห็นพระทัยธานันต์อย่างมาก แต่ตนไม่อาจขัดน้องสาวได้ และอีกอย่างทั้งตนและน้องสาวต่างก็ยังรู้สึกระแวงธานันต์อยู่ เพราะธานันต์ไม่ใช่ชาวซาตีโดยกำเนิด
นอกจากนี้นายพลมินธะซึ่งเป็ทหารที่มาพร้อมกับธานันต์ก็ถูกลดอำนาจลงเช่นกัน กลายเป็พลทหารธรรมดา
*****************************************
ตอนนี้ธานันต์ได้เดินทางมุ่งหน้าไปพี่แคว้นพันธุโดยใช้ชีวิตเร่รอนเหมือนเดิม ในใจธานันต์ในตอนนี้รู้สึกเจ็บแค้นพ่อหลวงอินทะราชเป็อย่างมาก “ทำไมพระองค์ช่างโเี้ อำมหิตเช่นนี้”
ธานันต์เดินทางใกล้จะถึงชายแดนระหว่างแคว้น แต่ก่อนที่จะถึงชายแดนนั้นต้องผ่านป่าทึบ สักพักก็เดินไปเห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่กลางป่า เธอจึงพยายามพลิกร่างของชายคนนั้นแล้วตรวจชีพจรพบว่ายังไม่ตาย แต่เมื่อมองหน้าดีๆ แล้ว ก็รู้ทันทีว่าชายคนนี้คือ เ้าชายพันธุพัฒน์แห่งแคว้นพันธุ เหตุใดพระองค์ถึงาเ็อยู่ตรงนี้ ธานันต์จึงตัดสินใจลากร่างของพระองค์ไปไว้ที่ใต้ต้นไม้ รักษาอาการาแภายนอกก่อน หากพระองค์ทรงฟื้นถึงจะพาไปรักษากับหมอในเมือง
“น้ำ น้ำ ขอน้ำ” เ้าชายพันธุพัฒน์ทรงฟื้นขึ้นมา
ธานันต์จึงเปิดกระบอกน้ำให้พระองค์ดื่มทันที “ค่อยๆ เสวยเพคะ เ้าชาย”
“เ้าคือใคร ทำไมถึงรู้จักเรา”
“หม่อมฉันเคยเป็องครักษ์แห่งแคว้นซาตีที่เคยมาติดต่อซื้ออาวุธไงเพคะ”
“อ้อ เราจำได้แล้ว เ้านั่นเอง”
“และเหตุใดพระองค์ถึงาเ็ล่ะเพคะ”
“อีก 7 วันข้างหน้าจะเป็กำหนดพิธีอภิเษกระหว่างเรากับเ้าหญิงซาริสาซึ่งจัดที่แคว้นซาตี แต่แล้วเมื่อขบวนทัพเคลื่อนมาถึงที่นี่ก็มีกลุ่มโจรชุดดำลึกลับลอบปล่อยควันสลบ ทำให้ทหารส่วนใหญ่สลบไสลและถูกพวกมันฆ่าได้อย่างง่ายดาย ตัวเราพอจะรู้ว่านี่คือควันสลบจึงใช้ผ้าโพกหัวมาปิดจมูกไว้ และสู้กับพวกมัน แต่เราได้รับาเ็ประกอบกับพวกมันมากันเยอะมาก เราจึงหนีและสลบอยู่ที่นี่”
“ขณะนี้พระองค์าเ็สาหัสพอสมควร หากพระองค์พอมีแรงเดินทางไหวเมื่อไหร่ หม่อมฉันจะพาไปหาหมอในแคว้นซาตีก่อน และตอนนี้พระองค์ทรงเสวยผลไม้ไปก่อนนะเพคะ”
“ขอบใจเ้ามากจริงๆ”
*****************************************
ณ แคว้นซาตี
“ขณะนี้ขบวนทัพของเ้าชายพันธุพัฒน์แห่งแคว้นพันธุมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ” ทหารรายงาน
“เ้านำเ้าชายไปยังที่ประทับที่จัดเตรียมไว้ได้เลย” เ้าหญิงซาติกานต์ตรัส
“รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ”
316
![พลิกฟ้าผ่าปฐพี [翻天分地]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1569829092_17299909.webp)
