ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่122 เจ๋งดีว่ะ

ในขณะที่ชายหนุ่มตีลังกาม้วนกลิ้งไปกับพื้นอย่างเสียหลัก หลังจากถอดง้าวออกจากสมองต้นไม้ปีศาจ เถาวัลย์จากต้นอื่นที่อยู่ใกล้เขาก็ม้วนฟาดเข้ามาบนร่างของกริชเพชร ฉับพลันน้ำสีดำก็พุ่งออกเป็นเส้นจากปากกำไลคนครึ่งปลา เหมือนแส้ยาวสิบห้าวาความใหญ่ของเส้นเท่านิ้วโป้งของชายหนุ่ม

มันตวัดออกไปเหมือนสิ่งมีชีวิตเมื่อเส้นแส้น้ำสีดำนั้นสัมผัสกับเถาวัลย์หนามสีแดง มันก็ระเบิดแตกปุ๊ขาดกลางอากาศเหมือนกับคนใช้ไม้ตะเกียบตีเต้าหู้ทันที

ปุ๊ๆ ๆ!

เถาวัลย์นับสิบเส้นที่รวมตัวกันโจมตีชายหนุ่มขาดสะบั้นแหลกเป็นทาง กริชเพชรชำเลืองมองดูกำไลบนข้อมือมันทำงานจู่โจมออกไปแบบอัตโนมัติ เขาไม่ได้บังคับมันแม้แต่นิดเดียว

มันสะบัดกวัดแกว่งเข้าฟาดเถาวัลย์ปีศาจแตกกระจายปลายแส้ที่เป็นสีดำ เหมือนเหล็กในแมงป่องจิ้มกลางมันสมองของพืชเหล่านั้น แตกปุ๊ๆ ไปสุดทางที่เขาเคลื่อนกายไปกำไลข้อมือคนครึ่งปลาของกริชเพชร มันยังเพิ่มพลังในการดูดซึมซับละอองพลังของมันสมอง ผ่านทางน้ำสีดำที่แข็งตัวเป็นแส้ดูดเข้ามาในกำไรของเขาอย่างไม่หยุดยั้ง

จากสีเขียวกลายเป็นสีม่วงมรกตเข้ม ความใหญ่ยาวของกำไลบนข้อมือชายหนุ่มขยายออกกว่าเก่า ยาวขึ้นเกือบเท่าตัวเหมือนชายหนุ่มไม่ต้องใช้ง้าวในการจู่โจมเถาวัลย์หนามสีแดงที่อยู่รอบด้าน แส้บนข้อแขนมันปฏิบัติการเองอย่างอัตโนมัติ ดุจปีกเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์ฟาดฟันไปฉวัดเฉวียนม้วนไปม้วนมาตลอดเวลา

ควับๆ ๆ ๆ!! ปุ๊ๆ ๆ ๆ ๆ!! โครมๆ ๆ ๆ!

เด็ดชีพเหล่าปีศาจอสูรต้นไม้หัวมันสมองเขียว แตกระเบิดกันไปสุดทางแม้ว่าพลังของแส้ จะดูดซับละอองบนหัวสมองต้นไม้ปีศาจ แต่ไอสีแดงที่แส้พลังเย็นสุดขั้ว ทำลายพวกเถาวัลย์เลือดก็เกาะกลุ่มกันกระจายเต็มพื้น

ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในหลุมแห่งหนึ่ง เมื่อกริชเพชรสังหารเหล่าต้นไม้ปีศาจบนพื้นหมดละอองสีแดง ก็ถูกดูดเข้าไปในหลุมนั้นจนหมดสิ้นเช่นกัน

พลังการดูดของกำไลข้อมือเยือกแข็งของกริชเพชร ตอนนี้มันส่งประกายจากสีม่วงเข้มกลายเป็นสีทองแส้บนข้อแขนของเขาที่หมุนวนฉวัดเฉวียนรอบตัว ก็ใหญ่เท่าขนาดท่อนแขนยาวถึงยี่สิบฟุต

ควับๆ ๆ ๆ!! ฟิ๊วๆ ๆ ๆ!!

พรึบ! พรึบ! พรึบ! พรึบ!

ฉับพลันมันก็แตกออกมาเป็นห้าเส้นปลายสีดำแหลมเล็กเหมือนหางแมงป่อง พร้อมกับที่ขณะเดียวกันมีสัตว์ประหลาด โผล่ออกมาจากพื้นดินสูงเกือบยี่สิบฟุต

ครืน! ครืน! ครืน!

จิ๊ดดดดดซ์!! จิ๊ดดดดดซ์!

จั๊บ! จั๊บๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!

ตัวมันใหญ่เขี้ยวสีดำสนิทดวงตาส่องประกายแดงจ้า มีขาทั้งหมดแปดขา ขยับยุบยับเหมือนตัวด้วงแมลงปีกแข็ง มันอ้าปากเสียงร้องหวีดหวิว

ฉับพลันใต้พื้นก็แต่ปุ๊ออกเป็นรูนับหมื่นแมลงที่รูปร่างเหมือนมันก็ผุดออกมา ดำครึ้มไปหมดก่อตัวกันขึ้นเป็นรูปร่างเหมือนยักษ์ใหญ่สีดำตัวหนึ่งไม่มีหัว ส่องแสงละอองสีเขียวๆ ออกมา

ปุ๊ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!!! ครืนนนนน!

ก่อนที่มันจะเอื้อมมือไปจับแมลงด้วงสีแดง วางไว้บนคอของมันกลายเป็นยักษ์อสูรประหลาดที่มีหัวเป็นแมลงขาทั้งแปดของมัน จิกลงไปบนบ่าทั้งสองข้าง

ส่งเสียงหวีดหวิวร้องดังระงมไปทั่วอุโมงค์ มันกระโดดขึ้นกลางอากาศทันที ง้างกำปั้นต่อยกริชเพชรที่ยืนอยู่บนพื้นแส้พลังเยือกแข็ง ห้า เส้นของชายหนุ่มฉวัดเฉวียน ออกต่อต้านพันข้อมือเจ้ายักษ์ใหญ่ ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากแมลงนับล้านๆ ตัว

ตูมๆ ๆ ๆ!! ควับๆ ๆ ๆ!! ปุ๊ๆ ๆ ๆ! ซ่าาาา!

เสียงดังปุ๊ๆ แขนของมันขาดกระเด็น ส่วนที่ถูกแส้เข้าจู่โจมระเบิดกระจุยกระจาย แต่มันก็ก่อตัวกลับมาเป็นแขนได้อย่างเก่า พุ่งทะยานตะปบกริชเพชรกระทืบขยำอย่างบ้าคลั่ง

ตูบๆ ๆ ๆ!!

"อ๊าาาาส์..กรอดดดด!! "

ร่างกายของชายหนุ่มถูกกระแทกอัดกระดอนกระเด็นไปมา แต่แมลงที่ก่อตัวเป็นยักษ์ก็เหมือนไม่มีวันหมดสิ้น มันรวมตัวกันได้ทุกครั้งแม้แต่แส้พลังความเยือกแข็ง จะฆ่ามันได้ตีตายแตกปุ๊ๆ อยู่บนพื้นตลอดเวลา แต่ก็ไม่อาจจะหยุดยั้งเจ้ายักษ์แมลงตัวนี้

มันส่งเสียงหวีดหวิวอยู่บนคอของเจ้ายักษ์ใหญ่เหมือนเรียกลูกสมุน ที่แอบซ่อนอยู่ใต้พิภพขึ้นมาจู่โจมชายหนุ่มอย่างไม่หยุดยั้ง

'นี่กระมังคงจะเป็นผู้พิทักษ์อมนุษย์ของราชินีมันถูกสร้างมาเข็นฆ่าคนที่เข้ามาลักลอบเอาสมบัติ อาวุธเหนือโลกอันนี้แม้ว่ามันจะแข็งแกร่งและฆ่าเหล่าผู้พิทักษ์เหล่านี้ได้ แต่ก็ไม่สามารถฆ่าได้หมดสิ้น เพราะแมลงปีศาจพวกนี้โผล่ขึ้นมาจากใต้พิภพ อย่างล้นเหลืออัดแน่นไปหมด'

ชายหนุ่มเริ่มวิตกกังวลหาวิธีปราบพวกเจ้าแมลงเหล่านี้แทนแส้อมนุษย์ เพราะพวกแมลงมันเริ่มกัดกิน เกราะเกล็ดอาวุธมังกรโลกันตร์บรรพกาล จนเขารู้สึกว่าพลังวิญญาณอาวุธเทพของเขาลดลงเรื่อยๆ

แสงที่อยู่บนกำไลข้อแขนชายหนุ่มเปลี่ยนแปลงไปมีแสงอ่อนลง จากพลังสีทองกลายเป็นสีม่วงและตอนนี้ มันจางออกจนกลายเป็นสีเขียว แส้ทั้งห้าเส้นหดหายลงเหลือเส้นเดียว ขณะที่กวัดแกว่งทำลายแมลงทั้งหลาย ที่ก่อตัวขึ้นเป็นเจ้ายักษ์ใหญ่แบบไม่สิ้นสุด

วูบๆ ๆ! วูบบบบ!

'เอายังไงดีวะเนี่ย..ขืนสู้กันต่อไปอย่างนี้มีหวังตายแน่ๆ หลบหนีออกจากนครใต้พิภพกลับสู่นครอสูรวารีน้ำจืดดีไหมว่ะเรา..กรอดๆ "

กริชเพชรคิดอย่างสับสน กัดฟันกรอดๆ เขาเร่งเร้าง้าวอสูรออกต่อต้านช่วยแส้พลังเยือกเย็นอาวุธเหนือโลกอย่างสุดกำลัง ชายหนุ่มประเมินแล้วว่าอาวุธเหนือโลก มันทำงานได้อย่างอัตโนมัติ ถ้ามีพลังเติมเข้าไปในกำไลข้อมือคนครึ่งปลา

'เอาอย่างนี้ดีกว่า..ถ้าสู้ไม่ได้ก็หนีเข้ากล่องนิลกาฬก็แล้วกัน..'

กริชเพชรคิดพลางลอยตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ปลดเกราะป้องกันออกเรียกเกล็ดอาวุธเทพคืนกลับมาวางไว้บนมือ เปิดม่านมิติระดับ ห้าร้อยฟุตออก กริชเพชรตัดสินใจเรียกวิญญาณอาวุธเทพมังกรโลกันต์

แต่ด้วยว่าใต้พื้นพิภพมีช่องอากาศในอุโมงค์ แค่ แปดร้อยฟุตจึงไม่สามารถเปิดม่านมิติ ออกได้เหมือนอยู่บนโลก

"วิญญาณเกล็ดอาวุธมังกรโลกันต์บรรพกาลออกมา"

เสียงคำรามของกริชเพชรดังขึ้นเสียงครืนๆดังมาจากปากอุโมงค์มิติส่งเสียงโซนิค เข้าโจมตีแมลงที่เกาะตัวกันเป็นยักษ์ กระแทกพวกมันจนปลิวกระจายแตกออกจากกัน

ครืนนน! ครืนนน!

ปุ๊! ปุ๊ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!

บางส่วนระเบิดเพราะแรงปะทะของคลื่นเสียงปลิวว่อนไปทั่วปากอุโมงค์ดำมืดเหมือนเมฆหมอก ที่ถูกลมพัดแตกกระจายออก แล้วมันก็ค่อยๆ คืนกับสร้างตัวเป็นร่างใหญ่อีกครั้ง

หวิ๊ดดดดด! หวีดดดดด!

ด้วยเสียงหวีดหวิวของนางพยาบนหัวของเจ้ายักษ์ใหญ่ กริชเพชรพลิกข้อมือก็ปรากฏกล่องสมบัติขึ้นมาหนึ่งกล่อง เขาเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้เปิดมันออก

วูบ!! พรึบบบบ!

แท่งผนึกเนตรมรกตก็ปรากฏออกมาเป็นสิบล้านดอร์ เขาใช้พลังจิตและพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ สลายมันกลายเป็นหมอกควันสีน้ำเงินถ้าเป็นตามที่เขาคาด กำไลของชายหนุ่มมันต้องการพลังเสริมหลังจากที่ใช้พลังจนหมด

จริงดังคาดไว้กำไลบนข้อมือของกริชเพชรมันอ้าปาก ดูดพลังสีน้ำเงินแท่งเนตรมรกตหายเข้าไปวาป ฉับพลันแสงวาบๆสีทองบนข้อแขนของชายหนุ่ม ก็สว่างจ้าออกเหมือนกับกลางวัน

ปากปลาครึ่งคนก็อ้าออกน้ำสีดำก็พุ่งกระจายเป็นฝอย เข้าโจมตีเหมือนละอองหิมะสีดำกระจายไปทั่วอุโมงค์

"เกราะเกล็ดอาวุธมังกรโลกันต์กลับมา.."

เสียงของกริชเพชรดังลั่นม่านมิติปิดลงเกล็ดอาวุธเทพของเขาก็ก่อตัวขึ้น เป็นเกราะสวมทับไปในร่างของชายหนุ่ม ปกป้องละอองที่กระจัดกระจายไปทั่ว

ปังๆ ๆ ๆ!!

จิ๊ดๆ ๆ ๆ ๆ! จิ๊ดดดด!!!

ปุ๊ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ! ปุ๊!

เสียงปังๆ ดังสนั่นเหมือนคนจุดประทัดก้องไปทั่วแมลงทุกตัวที่โดนละอองสีดำสัมผัส มันแข็งและแตกออกทันที ร่วงหล่นลงบนพื้นกองเหมือนพรมสูงเกือบยี่สิบฟุต

สุดท้ายแมลงตัวใหญ่ที่ส่งเสียงกรีดร้องก็ถูกละอองน้ำสีดำปกคลุมมัน ตัวแตกกระจายไปทันที ก่อนที่จะเป็นบอลดวงจิตแก่นแท้สีน้ำเงินลอยอยู่กลางอากาศ

ปุ๊! ควับ!

กริชเพชรใช้พลังจิตอสูรดึงบอลลูกนั้นเข้ามาวางไว้บนมือ พลังลี้ลับของบอลลูกนี้มันส่องกระจายไปทั่ว ก่อนที่บอลดวงจิตลูกแก้วคนครึ่งปลาของราชินีอีกลูก จะลอยวูบออกมาส่องประกาย ตรงสวมทับห่อหุ้มบอลลูกแก้วสีน้ำเงินบนมือเขา

แล้วกลายเป็นส่วนหนึ่งของซึ่งกันและกันมันค่อยๆ เปล่งแสงสีเขียวออกจ้าไปทั่วห้องก่อนจะค่อยๆ ดับวูบลงบนมือชายหนุ่ม ปรากฏไข่ใบหนึ่งขึ้นมันมีเกล็ดรอบตัวเหมือนเกล็ดปลา

กริชเพชรปาดเลือดที่ริมฝีปากออกเอามาเขียนอักขระที่อยู่ในความทรงจำของเขา ประทับตราลงไปบนลูกบอลเกล็ดปลานั้น ผนึกเป็นอาวุธประจำตัวของเขาทันที

ตามขั้นตอนที่บันทึกไว้ในความทรงจำของกริชเพชรแสงบอลสีเขียวบนมือชายหนุ่ม เริ่มละลายกลายเป็นถุงมือบางๆ เชื่อมกับกำไร สุดท้ายทั้งสองส่วนก็ผนึกกลายเป็นอาวุธชิ้นเดียวกัน

มันเป็นถุงมือเกล็ดปลาสีเขียวมีลายประทับรูปหญิงสาวสวยงามใส่มงกุฎ ท่อนล่างของนางเป็นปลาปรากฏอยู่บนถุงมือ ชายหนุ่มมองดูวูบเดียวก็หายไปในสมอง แล้วปรากฏอักษรขึ้นมา

"ถุงมือเทพเนรมิตใต้พิภพ"

ชายหนุ่มมองเห็นน้ำสีดำอยู่ในห้วงจิตสำนึกของเขาขึ้นมาทันที

'อาวุธเหนือโลกชิ้นนี้มันสามารถเป็นอะไรก็ได้ ที่อยากให้มันเป็น เพื่อสังหารตามความคิดของผู้ใช้เนรมิตได้ทุกประเภท''

กริชเพชรอ่านตัวหนังสืออักขระโบราณจบเขาเพ่งพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ เข้าไปในน้ำสีดำที่ห่อหุ้มมือเขาไว้นึกถึงดาบซามูไร น้ำสีดำนั้นก็ก่อตัวเป็นดาบซามูไรบนมือชายหนุ่มในพริบตา

"เจ๋งดีว่ะ"

เขายกยิ้มขยับดาบซามูไรสีดำในมือมีความมั่นใจในพลังรบของตัวเองขึ้นอีกหลายส่วน กริชเพชรพุ่งทะยานออกไปด้านหน้า ลอยละลิ่วมุดออกจากอุโมงค์ที่เขาวิ่งหนีน้ำมา

หลุดจากอุโมงค์ชายหนุ่มมุ่งตรงไปทางที่น้ำสีดำไหลมา เขาวิ่งไปตามแผนที่ในหัวสมอง ด้านหน้าถ้าเป็นไปอย่างที่กริชเพชรคิด มันต้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ตามแผนที่ ที่ให้สัญลักษณ์ไว้จริงดังคาด

เมื่อร่างของชายหนุ่มปรากฏตัวขึ้นหน้าห้องสี่เหลี่ยมสีขาว เขาต้องตะลึงงันในห้องมีแท่นศิลา บนนั้นมีรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์จอดอยู่แม้ว่ามันจะเป็นแค่มอเตอร์ไซค์ที่ถูกหลอมขึ้นมาจากทองมีล้อมีแฮนมีเบาะนั่งทั้งหมดล้วนเป็นสีทอง แต่ยังไงมันก็เป็นมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์แน่ๆ

เขางงมากไม่รู้ว่าหลุดมาถึงที่ไหนทำไมถึงมียานพาหนะเหมือนมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ที่วิ่งเกลื่อนกันในกรุงเทพ ชายหนุ่มยืนงงครู่ใหญ่ก็ต้องถอยหลังกรูด

เพราะก้อนหินที่วางเรียนรายสีขาวเหมือนหินอ่อน ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ มันเป็นมนุษย์ยักษ์ที่สูงกว่ากริชเพชรหนึ่งเท่า เคลื่อนตัวรายล้อมชายหนุ่มไว้

...........................................................................................................................................................................................