บทที่20 โด่งดังในหนึ่งวัน
ราดิชจ้องมองกล่องสีทองนานหลายนาทีตอนนี้เขาตั้งจิตอธิษฐาน โดยหวังว่าค่าโชคที่มีจะช่วยเขาได้ จากนั้นเขาก็เปิดมันออกอย่างแ่เบาพร้อมกับมีแสงสว่างวาบออกมา และมีหนังสือเล่มหนึ่งตกลงมากตรงหน้าเขา
-ท่านได้รับหนังสือศาสตร์แห่งการแปรธาตุระดับ S 1 เล่ม
มันเป็หนังสือที่ดูหนามาก มีสีทองอร่ามไปทั้งเล่มตัวอักษรโบราณเขียนอยู่ที่หน้าปกและมีอัญมณีประดับอยู่ ส่วนสายรัดดูเหมือนจะทำมาเพื่อไม่ให้หน้าหนังสือกางออกบนสายรัดประดับด้วยพลอยหลากสี ราดิชจึงลองดูรายละเอียดของมัน
-หนังสือศาสตร์แห่งการแปรธาตุ(S) (ยังไม่ได้ทำสัญญา)
พลังโจมตี300 พลังโจมตีเวท 400
(ใช้ในการแปรธาตุสิ่งต่างๆให้เป็อาวุธ ชุดเกราะ หรือใช้ในการโจมตี
-เพิ่มโอกาสในการสร้าง50 %
-ลดระยะเวลาในการร่ายเวท 50%)
ราดิชที่ดูข้อมูลของหนังสือแล้วก็คิดว่า‘หนังสือนี่เราคงไม่ได้ใช้แน่ๆแต่คิดว่าน่าจะมีคนสนใจอยู่บ้างนะ คงต้องลองหาดูเสียหน่อยแล้ว’จึงลองเปิดกระดานข่าวสารดู และพบว่ามีคนสนใจหนังสือเล่มนี้อยู่จริงๆ เขาจึงลองติดต่อคนคนนั้นตามชื่อที่ทิ้งไว้ในกระดานข่าวสารซึ่งระบบสื่อสารของเกมนี้นั้น ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้เพิ่มชื่อเป็เพื่อนกับเราไว้จะมีแต่สัญญาณเสียงเท่านั้นแต่ถ้าเพิ่มชื่อเป็เพื่อนไว้จะเห็นหน้าของอีกฝ่ายได้ด้วย
“สวัสดีครับคุณซากุระ” ราดิชติดต่อไปหาคนที่้าหนังสือเล่มนั้นอยู่
“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตอบกลับมา
“พอดีผมอ่านเจอข้อความที่คุณเขียนไว้ว่า้าหนังสือศาสตร์แห่งการแปรธาตุนะครับ”ราดิชบอกเธอ
“ใช่ค่ะฉันฝากข้อความไว้หรือว่าคุณมีคะ” ซากุระถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ใช่ครับผมเพิ่งเปิดกล่องสีทองได้เมื่อกี้เอง” ราดิชบอกไปตามตรง
“เดี๋ยวฉันส่งคำขอเป็เพื่อนกับคุณไปนะคะจะได้เห็นหน้ากันได้” ซากุระว่า และก็มีคำขอเป็เพื่อนส่งมาให้ราดิชเขาก็กดตกลง ทันใดนั้นสัญญาณการติดต่อก็หายไป แต่กลายเป็ช่องเพื่อนแทนและภาพที่ปรากฏให้ราดิชเห็นนั้น ซากุระเป็ผู้หญิงผิวขาว ผมสีน้ำตาลยาว รูปร่างไม่สูงนักกำลังอยู่ในห้องห้องหนึ่งที่ราดิชเดาว่าเป็ห้องทดลองอะไรซักอย่างแน่ๆ
“สวัสดีค่ะคุณราดิชไม่ทราบว่าจะให้ฉันดูหนังสือได้ไหมค่ะ จะดูว่าใช่หรือเปล่าน่ะ” ซากุระเอ่ยขึ้นก่อน ทางราดิชก็หยิบหนังสือมาให้เธอดูใกล้ๆ หน้าจอ
“ของจริงด้วยไม่ทราบว่าจะขายให้ฉันได้ไหมคะ” ซากุระที่ตอนนี้จ้องจนแทบจะติดกับหน้าจอถามขึ้น
“เห็นคุณบอกว่าเอาไปแลกกับดาบระดับS ได้ใช่ไหมครับ พอดีผมเป็นักดาบเลยอยากได้ดาบมากกว่าน่ะครับ” ราดิชบอก
“คุณราดิชเป็นักดาบเหรอคะถ้าอย่างนั้นก็อยากได้ดาบอารอนไดท์เล่มนี้สินะคะ” ซากุระบอกและหันไปหยิบดาบเล่มหนึ่งมาให้ราดิชดู
“ดาบเล่มนั้นแหละครับว่าแต่คุณซากุระเป็นักเล่นแร่แปรธาตุหรือครับ” ราดิชถามขึ้น
“ใช่แล้วค่ะถ้าคุณอยากจะแลกกันก็ตกลงนะคะ” เธอตอบคำถามของราดิช
“แน่นอนครับด้วยความยินดีเลยว่าแต่จะเจอกันยังไงครับคือตอนนี้ผมอยู่บนเรือที่เดินทางจากเกาะเริ่มต้นไปทวีปใหญ่อยู่นะครับ” ราดิชรีบตอบ และเริ่มคำนวณว่าจะไปเจอเธอยังไง
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกันค่ะเดี๋ยวเราไปเจอกันที่เมืองฮาร์เบอร์ก็ได้ค่ะมันเป็เมืองที่เรือที่เดินทางจากเกาะเริ่มต้นทุกเกาะต้องไปจอดน่ะค่ะ เลยเป็เหมือนจุดเริ่มต้นของทวีปใหญ่ด้วย” ซากุระว่า
“เอาตามนี้ก็ได้ครับ ผมคงไปถึงในอีกสองวันแล้วเดี๋ยวยังไงเราติดต่อกันอีกทีล่ะกันนะครับ” ราดิชตกลงตามที่ซากุระบอก
“โอเคค่ะ เดี๋ยวคุณราดิชมาถึงแล้วค่อยว่ากันอีกนะคะ” ซากุระตอบรับจากนั้นพวกเขาก็คุยกันอีกนิดหน่อยเื่ดาบแล้วก็วางสายไปราดิชที่ตกลงเื่การแลกเปลี่ยนเสร็จก็กล่าวขึ้น
“แล้วนี่จะทำอะไรต่อไปดีกันล่ะ” ราดิชถามทุกคนเพื่อขอความเห็น
“ออกไปเดินเที่ยวกันต่อดีไหมเ้านาย”ปิกามอนว่า
“ข้าก็ว่าอย่างนั้นนะนายท่านออกไปเดินเล่นกันต่อดีกว่า” อาธูเรียเห็นด้วยกับปิกามอน
“เอาตามนั้นก็แล้วกัน” ราดิชเก็บหนังสือเข้าหน้าต่างไอเทม แล้วจึงออกจากห้องไป
พวกเขามุ่งหน้าไปที่ศูนย์อาหารของเรือที่ตอนนี้มีผู้เล่นหลายคนกำลังใช้บริการอยู่ราดิชเดินไปซื้ออาหารชุดใหญ่ แล้วนำไปที่โต๊ะที่พวกเขาจองอยู่
“มีอะไรน่ากินมั่งเ้านาย” ปิกามอนที่ตอนนี้จ้องไปที่อาหารทุกอย่างถามขึ้นมาราดิชยิ้มให้กับท่าทางของมันก่อนจะกล่าวว่า “เอาน่า ฉันว่าแกกินได้ทุกอย่างแหละยังจะถามอีกเหรอนั่น” และวางอาหารลงบนโต๊ะ
“อันนี้น่าอร่อยนะนายท่าน”อาธูเรียว่าและฉกอาหารที่ราดิชยกมาไปจานหนึ่งทันที ราดิชก็ไม่ได้ว่าอะไรพวกเขาก็นั่งกินอาหารกลางวันกันต่อไป แล้วเสียงประกาศก็ดังขึ้น
“สวัสดีครับ ผมจอห์นกัปตันเรือลำนี้ ขอแจ้งทุกท่านว่าเรือจะออกเดินทางใน 30 นาทีนี้ถ้าผู้โดยสารคนใดที่มีเพื่อนยังไม่ได้ขึ้นเรือ กรุณารีบตามโดยด่วนเพราะถ้าพลาดเที่ยวนี้ต้องรออีกหลายวันเลยนะครับ”เป็เสียงประกาศจากกัปตันเรือนั่นเอง
“อีกครึ่งชั่วโมงก็ได้เวลาเดินทางไปทวีปอเมเนียนแล้ว”ราดิชเปรยขึ้นมาเบาๆ ขณะนั้นเองก็มีคนคนหนึ่งเข้ามาทักทายเขา
“สวัสดีน้องราดิช” เป็เกิดมารวยกับเกิดมาจนนั่นเอง
“สวัสดีครับพี่เกิดมารวยพี่เกิดมาจน” ราดิชทักทายตอบดูเหมือนกลุ่มของพวกเขาจะนั่งรวมกันอยู่ไม่ไกล
“นี่น้องราดิชไปถึงทวีปใหญ่แล้วจะทำอะไรต่อหรือ”เกิดมาจนถามเปิดประเด็น
“ก็คงต้องเพิ่มระดับก่อนน่ะครับ” ราดิชตอบ
“แล้วไปกันแค่นี้นะหรือ” เกิดมารวยที่ถามขึ้นมาบ้าง
“ใช่ครับ ผมชอบไปคนเดียวมากกว่าน่ะครับ”ราดิชตอบ พร้อมแย่งของกินกับปิกามอนต่อ
“ถ้าอย่างนั้นมีอะไรให้ช่วยก็บอกพี่ได้นะยังไงพี่ขอตัวก่อนล่ะ” เกิดมารวยรีบพูด แล้วทั้งสองก็บอกลาราดิชกลับไปนั่งที่โต๊ะของกลุ่มตัวเอง
“นายท่านนี่เนื้อหอมจริงๆ เลยข้าว่าพวกนั้นคิดจะมาชวนท่านไปเป็พวกใช่ไหมล่ะ” อาธูเรียแกล้งแซวตอนนี้เธอกำลังตักอาหารอย่างมีมารยาทเหมือนกับพวกคุณหนูสูงศักดิ์มากๆ
“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ แต่ความจริงฉันอยากผจญภัยโดยไม่ต้องกังวลอะไรมากกว่านะ”ราดิชตอบด้วยท่าทางสบายๆ
อาธูเรียว่าและพยักหน้าไปอีกทาง “แต่ข้าว่านายท่านคงไม่สบายอีกนานเลยล่ะดูนั่นมาอีกชุดแล้ว” ราดิชมองตามก็พบว่ามีกลุ่มคนอีกกลุ่มที่เขาไม่คุ้นหน้ากำลังตรงมาทางนี้และมีคนหนึ่งเข้ามาหาราดิช
“สวัสดีครับไม่ทราบว่าคุณคือราดิชใช่ไหมครับ” ชายคนหนึ่งในกลุ่มถามขึ้นดูเหมือนเขาจะเป็หัวหน้าของคนกลุ่มนี้
“ใช่ครับ ผมเองแหละชื่อราดิช ไม่ทราบว่ามีอะไรหรือเปล่า” ราดิชตอบอีกฝ่ายไป แต่ก็เตรียมพร้อมอยู่เสมอเพราะเขาไม่รู้จักคนที่มาคุยด้วยในครั้งนี้
“พอดีผมอยากมาชวนคุณเข้ากลุ่มของผมน่ะครับ”ชายคนนั้นบอกจุดประสงค์
“กลุ่มของคุณ? หมายถึงปาร์ตี้เหรอครับหรือว่ากิลด์” ราดิชถามกลับ
“ก็ทั้งสองอย่างน่ะครับว่ายังไงสนใจหรือเปล่าครับ” ชายคนนั้นยิ้มให้
“ตอนนี้ยังก่อนดีกว่าครับผมอยากผจญภัยไปเรื่อยๆ ก่อนน่ะครับ” ราดิชปฏิเสธแบบสุภาพไป
“อย่างนั้นหรือครับต้องขอโทษด้วยที่รบกวนเวลา หวังว่าเราจะได้เจอกันใหม่นะครับ สวัสดีครับ” ชายคนนั้นกล่าวขอโทษและกลับไป
“ตกลงมันเื่อะไรกันหว่า ใครๆ ถึงได้มายุ่งกันฉันกันนักเนี่ย”ราดิชบ่นอุบ และถอนหายใจอย่างสุดเซ็ง
“ข้าว่าพวกนั้นคงเห็นนายท่านตอนสู้กับโกเล็มดินแน่เลยอย่าลืมว่าแถวนั้นมีคนอยู่เยอะ พวกนั้นอาจเห็นนายท่านเก่งเลยมาชวนก็ได้” อาธูเรียวิเคราะห์
“ตอนนั้นก็ไม่ได้ทำอะไรนี่แค่ใช้ดาบจู่โจมเองนะ” ราดิชบ่นเล็กน้อย
“แต่พวกนั้นคงไม่รู้นะสิว่าดาบของนายท่านโจมตีทะลุพลังป้องกันเลยคิดว่านายท่านเก่งมาก เลยฆ่าโกเล็มดินได้สบายๆ” อาธูเรียบอกตามที่เธอคิด
“สงสัยจะเป็อย่างที่เธอว่าจริงๆ นั่นแหละ”ราดิชรับคำ แล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรกันอีกเลย
หลังจากกินเสร็จเรือก็เริ่มออกเดินทางพอดีพวกเขาไปที่จุดชมวิวของเรือเพื่อชื่นชมทิวทัศน์กันอยู่นาน ราดิชก็ชวนทุกคนไปที่ศูนย์การค้าของเรือที่ขายพวกเครื่องประดับเสื้อผ้า ของต่างๆ พวกราดิชเดินดูของที่ขายหลายๆ อย่าง ซึ่งก็ราดิชซื้อมาแต่เรดโพชั่นกับบลูโพชั่นขวดกลางที่เพิ่มพลังได้อย่างละ300 หลายร้อยขวดเลยทีเดียว เพราะคิดว่าเตรียมพร้อมไว้ก่อนเป็การดีที่สุด
พวกเขาเดินเที่ยวชมเรือกันอย่างสนุกสนานอาธูเรียก็เสนอให้เขาไปที่ศูนย์อาหารอีกครั้ง ราดิชเองก็ไม่ได้ขัดอะไร คราวนี้ราดิชต้องซื้อพวกขนมกับของหวานมาเลี้ยงเ้าพวกนี้อีกจนได้เขาเห็นว่ามีขนมหลายอย่างดูท่าทางน่าอร่อยก็เลยซื้อมาทั้งหมดถึงยังไงก็ไม่ต้องกลัวว่าจะกินไม่หมดเพราะมีตัวย่อยชั้นดีถึงสองตัวอยู่แล้ว
“อร่อยมากเลยนะเนี่ย” ปิกามอนที่ตอนนี้กำลังกินพุดดิ้งช๊อคโกแลตว่าขึ้น
“ใช่นายท่าน อร่อยมากๆ เลยคราวหลังซื้อไว้เยอะๆ นะ ไม่ก็ไปเรียนทำขนมมาซะ” อาธูเรียที่กำลังเลียครีมประดับหน้าเค้กกล้วยหอมอยู่พูดสนับสนุน
“ครับผมเ้านายตอนนี้ซื้อไปก่อนละกัน เดี๋ยวมีเวลาจะไปเรียนให้ละกันนะขอรับกระผม” ราดิชประชดทั้งคู่ แต่ขณะที่พวกราดิชกำลังกินของว่างกันอยู่นั้นก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาที่ศูนย์อาหารแห่งนี้
“เฮ้ย!! แก!!!!”
มันส่งเสียงออกมาพร้อมหยุดเดินกันทั้งกลุ่มทันทีที่เห็นราดิชราดิชที่ได้ยินเสียงก็หันไปมอง ส่วนอาธูเรียและปิกามอนก็แค่มองพวกมันแวบหนึ่งแล้วก็กินกันต่อไม่ได้สนใจพวกมันอีก
ราดิชปรายตามองพวกมันและว่าขึ้น “อ้อ พวกคุณที่ทิ้งศักดิ์ศรีไปแล้วนี่เอง”กลุ่มคนเหล่านี้คือคนที่เจอที่สุสานผีดิบนั่นเอง
“แกคิดว่าแกเก่งนักหรือไงฉันบอกแล้วจะตามฆ่าแกถึงที่สุด ไม่นึกเลยจะมาเจอที่นี่” มันว่าและเตรียมตัวหาเื่ราดิช
“จะตามฆ่าผมเหรอ ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นพวกคุณห้าคนได้อาชีพแถมระดับก็ตั้งเยอะนี่โดนผมที่ยังไม่ได้อาชีพคนเดียวฆ่าตายหมดนี่มันหมายความว่ายังไงล่ะ แถมพวกคุณฟันผมไม่โดนซักแผลด้วย”ราดิชจงใจพูดเสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยินกันหมด และก็ได้ผล คนที่อยู่ในศูนย์อาหารแห่งนี้เริ่มหันไปซุบซิบกันทันที
“ดูซิหน้าด้านจริงๆห้ารุมหนึ่งสู้เขาไม่ได้แล้วยังจะตามมาหาเื่” ผู้เล่นเอว่า
“นั่นสิ น่าไม่อาย ระดับก็เยอะกว่าแถมไปตั้งหลายคนแพ้คนไม่มีอาชีพแค่คนเดียว” ผู้เล่นบีผสมโรง
“ตั้งห้าคนไปหาเื่คนคนเดียวนี่เขาเรียกอะไรนะหมาหมู่ใช่มะ แถมสู้เขาไม่ได้อีก” ผู้เล่นซีว่า และอีกๆ หลายเสียงที่เริ่มพูดคุยกัน
“ไม่สนใจแล้ว วันนี้แกตาย”หัวหน้ากลุ่มว่าพร้อมเรียกดาบออกมา ทุกคนในกลุ่มก็ชักดาบเตรียมสู้กับราดิชทางราดิชก็ลุกขึ้นประจันหน้ากับมัน และชักดาบโฟเทียออกมาตั้งท่าทันที
“แน่จริงแกอย่าใช้ดาบเล่มนั้นสิวะ”ชายหัวหน้ากลุ่มว่า
“ตายแล้วสู้เขาไม่ได้ยังไปบอกไม่ให้เขาใช้ดาบอีก เลวจริงๆ เลยนะเธอ” ผู้เล่นคนหนึ่งว่าและเริ่มมีเสียงนินทาดังขึ้นอีก
“ไม่ให้ใช้ดาบเล่มนี้นี่คุณจะให้ผมเอามือเปล่าไปสู้กับดาบห้าเล่มเหรอ ไม่เอาเปรียบกันเลยนะครับ”ราดิชพูดประชดประชันอย่างสุภาพ ทำให้พวกมันถึงกับหน้าชาเลยทีเดียว
“ไม่รู้แหละ ดาบแกมันโกงนี่พวกข้าจะสู้ได้ไง” ชายหัวหน้ากลุ่มชี้หน้าว่าราดิช
“ไม่ใช้เล่มนี้ก็ได้ เอาเล่มนี้ละกัน”ราดิชก็บ้าจี้ไปกับพวกมันด้วย เขาเก็บดาบโฟเทียเข้าฝัก แล้วชักเอาดาบจู่โจมออกมาแทน
“เข้ามาเลยครับจะได้จัดการทีเดียวหมดเลย เสียเวลากินขนมของผมหมด” ราดิชบอกและใส่พลังมานาลงดาบ แล้วผนึกพลังซ้อนเข้าไปอีกที
“เฮ้ย!! พวกเราลุย”ชายหัวหน้ากลุ่มสั่ง
พวกมันพุ่งเข้าล้อมราดิชไว้แต่เขาไม่ได้กลัวเกรงพวกมันเลยซักนิด ตอนนี้เขาสงบมากขึ้นกว่าแต่ก่อนทันใดนั้นจิตสังหารมหาศาลก็ถูกปลดปล่อยออกมาใส่พวกมันห้าคนทันที
ชายหัวหน้ากลุ่มคิดในใจอย่างตื่นตระหนก‘บ้าแล้ว น่ากลัวกว่าตอนนั้นอีก’ แต่แค่พวกมันผงะราดิชก็พุ่งเขาหาพวกมันที่อยู่ใกล้สุดแล้วพร้อมกับตวัดดาบฟันขึ้นอย่างรวดเร็ว ผู้เล่นคนนั้นเพิ่งจะได้สติแต่ก็สายไปแล้ว
ดาบของราดิชตวัดเข้าคอหอยของมันจนเืสาดกระจายล้มลงกลายเป็แสงทันที เขาพุ่งต่อหาคนที่สองทั้นที ตอนนี้มันฟันใส่เขาแต่เขาก็ตวัดดาบกันไว้ได้อย่างไม่อยากเย็นนัก ราดิชพลิกดาบฟันขวางเข้าที่ท้องมันด้วยความรวดเร็วจนมันต้องรีบถอยออกไป ราดิชใช้แรงฟันหมุนตัวไปรับดาบของอีกสองคนที่ฟันใส่เขาทางด้านหลังพร้อมกัน
ดาบทั้งสองเล่มถูกรับไว้ได้ราดิชถีบใส่คนขวาจนปลิวไป และตวัดดาบฟันใส่คนซ้ายด้วยความเร็วที่เกินกว่ามันจะหลบดาบของราดิชฟันเข้าที่ซอกคอของมัน แหวกร่างมันออกเป็สองซีกกลายเป็แสงไปอีกคนพอดีกับที่หัวหน้ากลุ่มและผู้เล่นอีกคนพุ่งเข้ามาหาราดิช เขาก้าวไปหาพวกมันและฟาดดาบลงไปสุดแรงะเิพลังออกมาด้วยทักษะเอ็กซ์โพลชั่นเบรก
เปลวเพลิงะเิออกมาอย่างรุนแรงทำให้มันสองคนที่พุ่งเข้ามาเป็อันต้องกระเด็นไป ราดิชพุ่งตามไปติดๆ และตวัดดาบฟันเข้าที่คอของเ้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุดจากนั้นเขาก็ดีดตัวตามหัวหน้ากลุ่มไป ซึ่งตอนนี้ผู้เล่นที่โดนฟันท้องก็ถอยไปอยู่กับลูกพี่ของมันเหมือนกัน
“เอาไงดีหัวหน้า” เ้าคนโดนฟันท้องถาม
“ก็รุมมันซิวะถามได้” หัวหน้าตอบและรับดาบที่ราดิชฟันลงมา มันกันไว้ได้แต่ก็ต้องถอยไปสองก้าว เขาเปลี่ยนทางดาบและตวัดฟันใส่หัวหน้ามันที่ไหล่เป็แผลเหวอะเ้าคนโดนฟันท้องเห็นหัวหน้าถอยออกมาก็พุ่งเข้าหาราดิชพร้อมตวัดดาบใส่
ราดิชเบี่ยงตัวหลบพ้นวิถีดาบของมัน และฟันใส่มันจนกลายเป็แสงหายไปอีกคนตอนนี้เหลือเพียงหัวหน้ากลุ่มที่ตอนนี้ยืนกุมแผลอยู่ มีแสงของน้ำยาฟื้นพลังกะพริบอยู่เรื่อยๆบ่งบอกถึงสถานะเืไหลไม่หยุดนั่นเอง ราดิชย่างสามขุมเข้าหามัน
“เหลือคุณคนเดียวแล้วนะคุณหัวหน้าจะเอายังไงล่ะ” ราดิชถามมัน และเดินเข้าไปใกล้มันที่ตอนนี้ทำใด้แต่เพียงถอยหลังหนีไปเรื่อยๆ
“คอยดู ฉันจะฟ้องลูกพี่ฉันอีกทีให้มาจัดการแก” ชายหัวหน้ากลุ่มกล่าวอาฆาต
“เชิญไปฟ้องเลยครับแต่ยังไงพวกคุณก็เป็คนผิดนะครับ อย่าลืมล่ะ” ราดิชไม่เสียเวลาเขาพุ่งเข้าหามัน พร้อมฟาดฟันดาบออกไปอย่างรุนแรง ดาบของราดิชดาบนี้รวดเร็วยิ่งนักเ้าหัวหน้ากลุ่มพยายามเอาดาบกันแต่ก็กันไม่อยู่ ดาบของมันหักสะบั้นพร้อมกับที่ตัวของมันที่กลายเป็แสงหายไปในที่สุด
“เบื่อจริงๆ พวกชอบหาเื่ชาวบ้านก่อนเนี่ย” ราดิชบ่นอุบแล้วกลับโต๊ะไปกินขนมต่อ
“ใครน่ะ โหดชะมัดเลยว่ะแต่ละดาบนี่สุดๆ ตัดหัวอย่างเดียวเลย” ผู้เล่นเอว่า
“ชื่อราดิช ระดับ 30” ผู้เล่นบีว่า
“แต่ทำไมผู้หญิงที่มากับเ้านั่นถึงไม่คิดจะไปช่วยเลยหรือว่ามั่นใจในฝีมือ” ผู้เล่นซีเอ่ยขึ้นซึ่งก็มีหลายคนเริ่มซุบซิบเื่ของเขา
“พัฒนาขึ้นนิดหน่อยนะนายท่าน แทบไม่ใช้ทักษะเลย” อาธูเรียเอ่ยชมเขา
“ไม่รู้สิ ชั้นคิดว่าขืนมัวแต่ใช้ทักษะก็ไม่ทันกินกันพอดีอีกอย่างดาบมันก็ตีแรงอยู่แล้ว” ราดิชตอบอย่างอารมณ์ดี และหัวเราะอย่างครึ้มอกครึ้มใจ
ตอนนี้โต๊ะของราดิชกลายเป็เป้าสายตาของทุกคู่ในศูนย์อาหารไปเรียบร้อยแล้วเมื่อกี้เขาจัดการผู้เล่น 5 คนได้อย่างไม่ยากเย็นนัก พวกผู้เล่นเลยสนใจว่าเขาเป็ใครและจะไปทำอะไร
“อาธูเรีย ปิกามอน กินเสร็จแล้วจะไปไหนต่อกันดี”ราดิชถามและดูเวลา พบว่าตอนนี้เป็เวลาบ่ายสามโมงแล้ว
“ไปสนามประลองไหมนายท่าน แก้เมื่อยกันหน่อย”อาธูเรียเสนอ
“ก็น่าจะดีนะเห็นว่าถ้าชนะได้เงินด้วยนี่” ราดิชเห็นด้วยและนึกถึงสนามประลองของที่นี่ที่เอาไว้ให้ผู้เล่นประลองและพนันกันได้ แถมยังได้ฝึกฝีมือไปในตัว
พวกเขาที่กินเสร็จก็พากันออกจากศูนย์อาหารไปยังสนามประลองกันพวกผู้เล่นบางคนก็ลุกตามไป เพราะอยากรู้ว่าราดิชจะไปไหน ทำให้ตอนนี้มีผู้เล่นกลุ่มใหญ่เดินตามพวกเขาไป
“เ้านาย มีคนตามมาเพียบเลย”ปิกามอนที่เดินตามหลังราดิชบอกขึ้น
“คนพวกนี้นี่ก็แปลก มีอย่างอื่นก็ไม่ไปทำมาตามคนอื่นอยู่ได้” อาธูเรียบอกด้วยน้ำเสียงรำคาญ ร่ำๆ จะเข้าไปฆ่าคนพวกนี้อยู่แล้วเดือดร้อนถึงราดิชต้องดึงไว้
“ใจเย็นน่า พวกเขาอยากตามก็ให้ตามไปเถอะ ตามมาก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”ราดิชต้องออกแรงห้ามอาธูเรียอย่างหนัก และลากเธอไปจนถึงสนามประลองได้ในที่สุด
พอราดิชเข้ามาในสนามประลองก็พบกับเวทีประลองขนาดใหญ่พอสมควรยกสูงขึ้นมาจากพื้นและมีเสาตั้งอยู่ทั้งสี่มุม ส่วนรอบๆ นั้นเป็อัฒจันทร์หลายชั้นลดหลั่นกันไป
ที่กลางเวทีประลองในขณะนี้มีคนสองคนต่อสู้กันอยู่คนหนึ่งใช้ดาบ คนหนึ่งใช้ขวาน ราดิชจึงไปหาที่นั่งที่ว่างอยู่เพื่อชมการต่อสู้ส่วนคนที่ตามมาก็ทยอยกันหาที่นั่งกัน การต่อสู้บนเวทีนั้นดุเดือดมากทั้งสองคนผลัดกันรุกและรับอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งคนใช้ขวานสามารถจัดการคนใช้ดาบจนเป็แสงหายไปซึ่งถ้าเข้าประลองแล้วแพ้หรือตายจะเกิดตรงข้างๆ เวที และไม่เสียอะไรทั้งสิ้น
“เราได้ผู้ชนะในรอบนี้แล้วนะครับต่อไปใครจะขึ้นมาประลองอีกมั่งครับ” โฆษกประกาศขึ้นและให้คนใช้ขวานลงจากเวทีไปรับรางวัล
“ผมขอลองหน่อยได้ไหมครับ” ราดิชะโขึ้นมา แล้วเดินลงไปที่เวทีท่ามกลางสายตาสนใจของใครหลายๆ คน
“ได้แน่นอนครับคุณพี่ เดี๋ยวรอให้มีคนมาท้าสู้ด้วยก่อนถึงจะวางเดิมพันได้นะครับ”โฆษกรีบกล่าว และหันไปส่งสายตาให้คนรับพนันเริ่มหาอัตราต่อรอง ผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีใครขึ้นมาสักคน
“คุณพี่ไปทำอะไรมารึเปล่าครับ ถึงไม่มีคนขึ้นมาสู้เลยสักคนเลย”โฆษกถามราดิช
“แหะๆ พอดีเมื่อกี้เพิ่งเชือดพวกมาหาเื่ไป5 ศพ เองครับ” ราดิชตอบ ทำให้โฆษกตะลึงไปเลยทีเดียว
“หรือคุณพี่คือ ‘ราดิชจอมตัดหัว’ ที่เขาลือกันบนเรือ” โฆษกรีบถามขึ้น
“ชื่อราดิชน่ะใช่ครับ แต่จอมตัดหัวนี่ไม่น่าใช่นะครับ”ราดิชแย้ง
“แล้วพวกเราจะเอาไงกันดีล่ะคุณพี่ไม่มีคนกล้าขึ้นมาซักคน” โฆษกถามราดิช ขณะนั้นก็มีเสียงเรียกขึ้นมาซะก่อน
“ปอดกันจริงๆ เ้าพวกนี้ มา ข้าเองแล้วกัน” อาธูเรียว่าขึ้นมาและลงไปบนเวทีทั้งชุดโกธิคโลลิต้าแบบนั้นเลย ราดิชที่เห็นแบบนั้นถึงกับสะดุ้งโหยงเริ่มรู้สึกถึงลางหายนะที่กำลังมาเยือน
“ข้าลงประลองได้ไหมคุณโฆษก”อาธูเรียถามขึ้น
“ขอตรวจสอบก่อนนะครับ” โฆษกเริ่มทำการตรวจสอบ แต่ยิ่งตรวจสอบยิ่งหน้าซีด เหงื่อแตกซิกๆ ขึ้นไปใหญ่
‘จักรพรรดิระดับ 95ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้เนี่ย แต่มีพันธสัญญาด้วยนี่ กับใครหว่า อ้อ คนข้างๆ เรานี่เอง’ โฆษกที่ตอนนี้หน้าบัดเดี๋ยวแดงบัดเดี๋ยวซีดเริ่มเห็นลางไม่ดีมาแต่ไกล
“ตกลงว่าไงล่ะ” อาธูเรียถามซ้ำจนโฆษกสะดุ้ง
“ก็ประลองได้อยู่ครับ คุณสองคนตกลงกันเอาเองนะครับ”โฆษกตั้งสติได้ก็รีบกล่าวและรีบถอยฉากออกมา
อาธูเรียเดินเข้าไปหาราดิชเธอแบมือขอและพูดขึ้นมา “นายท่าน ยืมดาบธรรมดาเล่มหนึ่งสิ” ราดิชจำใจต้องหยิบดาบเหล็กกล้าระดับC ขึ้นมาให้เล่มหนึ่งส่วนเขาใช้ดาบจู่โจม และหันไปพยักหน้าบอกโฆษกว่าพร้อมแล้ว
“เอาล่ะครับ เราได้คู่ต่อสู้แล้ว เชิญชมกันเลยดีกว่านะครับ” โฆษกประกาศ และให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้ ราดิชกระชับดาบและผนึกพลังใส่ดาบจากนั้นค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหาอาธูเรีย อาธูเรียเองก็เตรียมพร้อมเช่นกันไวเท่าความคิด ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะและแลกดาบกันอย่างดุเดือด
ดาบต่อดาบปะทะกันถี่ยิบทำให้คนดูจ้องการต่อสู้ของทั้งสองตาไม่กะพริบ หลังจากฟันใส่กันอยู่นานราดิชก็รู้ว่าปล่อยไว้แบบนี้เขาเสียเปรียบแน่จึงดีดตัวถอยออกมาและใช้ทักษะมาเจสตีเพื่อเสริมความสามารถให้กับตัวเองก่อน จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาอาธูเรียด้วยความเร็วสูงเขาตวัดดาบหมายฟันที่รักแร้อาธูเรีย แต่ว่าเธอก็ตวัดดาบกันไว้ และพลิกดาบฟันใส่ราดิชหมายตัดเขาให้ขาดเป็สองท่อน
ราดิชถอยหลบออกมาได้ทัน และตวัดดาบฟันใส่ช่องว่างที่ลำตัวที่เปิดว่างอยู่ทันทีอาธูเรียเอี้ยวตัวหลบไปได้ และกลับตัวฟันใส่ราดิชเหมือนกัน เขาตวัดดาบป้องกันไว้ได้ฉิวเฉียดอาธูเรียอาศัยจังหวะนี้ฟันใส่ราดิชอย่างต่อเนื่อง เขาหลบได้ไม่หมดโดนเข้าที่หน้าอกไปเต็มๆจนถอยออกมา แต่อาธูเรียก็เร่งความเร็วเข้าประชิด และฟันอีกออกหลายที จนราดิชกลายเป็แสงไปเกิดที่ข้างเวทีในที่สุด
“เราได้ผู้ชนะในรอบนี้แล้วนะครับ” โฆษกรีบถลาเข้าไปชูมืออาธูเรียและประกาศผล
“ผู้หญิงคนนี้ใครวะเก่งกว่าเ้าราดิชอีก” ผู้เล่นเอว่า
“ก็คนที่อยู่กับมันไงสงสัยเป็แฟนมันนะแหละ” ผู้เล่นบีว่าขึ้น
“อย่างนี้แฟนมันก็โหดสุดๆ เลยน่ะสิขนาดเ้าราดิชที่ว่าเก่งๆ ยังสู้ไม่ได้” ผู้เล่นซีออกความเห็นแล้วพวกผู้เล่นก็เริ่มซุบซิบนินทากัน
อาธูเรียที่ชนะก็เดินลงเวทีไปหาราดิชที่รออยู่ทั้งสองเดินกลับไปยังนั่งที่ของตัวเอง ที่ตอนนี้เ้าปิกามอนกำลังถูกสาวๆ รุมอยู่พอเขามาถึงมันรีบะโใส่เขาทันทีด้วยความกลัว
“เ้านายไปประลองแป๊บเดียว ข้าก็ถูกจับนู่นจับนี่จนเยินไปหมดเลย” ปิกามอนฟ้องราดิช เขาก็ได้แต่หัวเราะออกมาไม่ได้ว่าอะไร หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งดูอีกหลายต่อหลายคู่สู้กันจนเย็นก็ไปที่ศูนย์อาหารอีกครั้ง
27K
