เมฆาสืบล่าผี (ฉบับไร้เวท) - The Series

        ตอนที่ 17 – เสียงที่ไม่ควรมีอยู่

        เช้าวันรุ่งขึ้น

        บ้านไม้ที่เมื่อคืนเคยสั่นสะเทือนเงียบสงัดจนผิดปกติ

        ไม่มีแม้แต่เสียงนก เสียงแมว หรือเสียงรถจากถนนใหญ่

        เมฆานั่งอยู่ตรงระเบียง

        ถือแก้วกาแฟในมือ แต่สายตาจับอยู่บนเครื่องสแกนพกพา

        จิตราเดินออกมาพร้อมถุงขนมปัง “เมื่อคืนยังไม่นอนอีกเหรอพี่?”

        “นอนสิ แต่เสียงมันไม่ยอมหยุด”

        “เสียงอะไรอีกล่ะคะ?”

        เมฆาหันหน้ามาทางเธอ ดวงตาแดงจากการไม่หลับ

        “เสียงของคนที่ยังไม่ตาย...แต่กำลังจะตาย”

        เขาเปิดแล็ปท็อป

        บนหน้าจอคือคลื่นเสียงที่บันทึกจากเมื่อคืน — คลื่นที่เขากับเงาของดร.ปิยะเล่นร่วมกัน

        มันควรจะเป็นแค่เสียงจบสมบูรณ์ของโครงการ Resonance

        แต่เมฆาสังเกตเห็นบางอย่าง

        ในหางคลื่นสุดท้าย มีความถี่หนึ่งซ่อนอยู่ — เสียงความถี่ต่ำเพียง 19 Hz

        ความถี่เดียวกับที่ “ทำให้คนเห็นภาพหลอน” และ “ได้ยินเสียงในหัว”

        “เหมือนมีใครกำลังใช้คลื่นนี้...กระจายออกไปทั่วเมือง”

        วรุฒยื่นหน้าเข้ามาดู “หมายความว่ามีคนตั้งใจปล่อยเสียงแบบนั้นใส่คนอื่นเหรอครับ?”

        “อาจใช่ หรืออาจเป็นใครบางคนที่รู้จักงานของอาจารย์ดีพอจะสานต่อมัน”

        เมฆาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง “และเขาอาจอยู่ไม่ไกลจากเรา...”

        บ่ายนั้น

        ทีมตำรวจจาก สน.ใกล้เคียงเข้ามาติดต่อเมฆา

        เพราะมีคดีประหลาด —

        ชายวัยกลางคนถูกพบเสียชีวิตในห้องเช่า

        ไม่มีร่องรอยบาดแผล ไม่มีพิษ

        แต่บนพื้นข้างศพ มีไวโอลินไม้ราคาถูกวางอยู่

        “พี่เมฆา...” วรุฒกลืนน้ำลาย “พี่ว่า...มันจะเป็น—”

        “ใช่” เมฆาพูดขึ้นทันที “คลื่นเดียวกันแน่”

        ที่เกิดเหตุอยู่ในห้องเช่าชั้นสาม

        ภายในมืดและร้อนอบอ้าว

        บนโต๊ะมีเครื่องบันทึกเสียงเก่า ๆ เปิดค้างไว้ เสียงคลื่นรบกวนดังแผ่ว ๆ

        เมฆาใช้เครื่องสแกนตรวจหาความถี่

        “ได้ผล...19 Hz เป๊ะ”

        “นี่มันฆาตกรรมแบบใหม่เลยนะพี่” วรุฒบ่น “ไม่ต้องแตะตัวเหยื่อด้วยซ้ำ แค่เปิดเสียงให้ฟังแล้วก็จบ...”

        “ไม่ใช่แค่เสียง” เมฆาพูด “แต่เป็น ‘คำสั่ง’ ที่ซ่อนในเสียง”

        เขาหมุนปรับความถี่ฟังให้ช้าลง

        แล้วเปิดลำโพง

        เสียงที่ออกมาคราวนี้...ฟังคล้ายเสียงผู้หญิงพึมพำเบา ๆ

        “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว... เล่นให้จบสิ...”

        จิตราหน้าซีด “พี่! นี่มันเสียงเดียวกับเมื่อคืนเลย!”

        เมฆาพยักหน้า “แต่มันไม่ใช่ของอาจารย์... มันเป็นของใครอีกคน”

        คืนนั้น เมฆากลับมานั่งทบทวนข้อมูล

        เสียงนั้นมีลักษณะพิเศษ — มันไม่ใช่เสียงคนตาย แต่เป็นเสียงคน “ที่ยังอยู่”

        ถูกบันทึกซ้ำ ๆ จนกลายเป็นโครงสร้างของคลื่นสั่งการ

        เขาเปิดดูข้อมูลเก่าในฐานข้อมูลของมหาวิทยาลัย

        ชื่อหนึ่งปรากฏขึ้น —

        ดร.กมลวรรณ ภักดีรัตน์

        ผู้ช่วยของดร.ปิยะในโครงการ Resonance รุ่นสุดท้าย

        เธอหายตัวไปหลังการทดลองล้มเหลวเมื่อสิบห้าปีก่อน

        ไม่มีใครเจออีกเลย

        เมฆาเท้าแขน มองออกไปนอกหน้าต่าง

        สายลมยามค่ำพัดผ่านเบา ๆ

        แล้วเสียงไวโอลินแผ่วบางก็ดังขึ้นอีกครั้ง — คราวนี้จากบ้านฝั่งตรงข้าม

        “วรุฒ...เตรียมเครื่องไปเลย” เขาพูดเรียบ ๆ

        “พี่จะไปไหนครับ?”

        “ไปฟังเสียงของคนเป็น ที่อยากให้เราคิดว่าเธอตายแล้ว”

        *จบตอนที่ 17 – เสียงที่ไม่ควรมีอยู่*

        Next ตอนที่ 18 – ผู้เล่นคนสุดท้าย

        เมฆาเริ่มตามรอยดร.กมลวรรณ พบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ และกำลังใช้เทคโนโลยี Resonance เพื่อ “ฟื้นคืน” จิตของดร.ปิยะ แต่ผลลัพธ์กำลังทำให้คนทั้งเมืองเริ่มได้ยินเสียงเดียวกัน...