ย้อนเวลามาเป็นคุณชายโจว (มี e-book นะคะ)

        ระยะทางจากโรงสุรา บางช่วงเจียวเหิงต้องเดินผ่านถนนเส้นเล็ก เพื่อตัดผ่านไปยังถนนเส้นหลักอีกเส้นหนึ่ง ก่อนจะถึงสำนักคุ้มภัยสกุลเจียวหรือก็คือบ้านของเขานั่นเอง

        เจียวเหิงเดินผ่านคนตีเกราะบอกเวลาก็รู้ว่าเวลานี้เป็นยามซวี (19.00 – 20.59 น.) แล้ว ซึ่งเวลานี้ผู้คนส่วนใหญ่จะอยู่ในบ้านกันหมด ผู้คนบนถนนจึงมีไม่มากนัก

        เจียวเหิงเดินเลี้ยวเข้าไปบนถนนเส้นเล็กนั้นอย่างคุ้นเคย เขาใช้เส้นทางนี้อยู่เป็นประจำ ถึงแม้จะไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่าน แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเลย เพราะอีกไม่ไกล เขาก็จะเดินถึงบ้านของเขาแล้ว

        ขณะที่เขากำลังคิดอะไรเพลินๆ อันธพาลกลุ่มหนึ่งก็เดินมาขวางหน้าเขาไว้

        “พวกเจ้าเป็นใคร และมาขวางทางข้าไว้ทำไม” เจียวเหิงร้องถาม

        “วันนี้คุณชายได้ไปล่วงเกินผู้ใดไว้หรือไม่เล่า อยู่ดีไม่ว่าดี ทำไมถึงชอบขัดใจคนอื่นเขา ท่านรู้ไหมว่าหากทำให้เจ้านายของเราโกรธ ท่านจะต้องเจอกับอะไร” หัวหน้าอันธพาลพูดอย่างยียวน

        “พวกเจ้าจะทำอะไร” เจียวเหิงเดินถอยหลังไปสองก้าว ตั้งท่าจะวิ่งกลับไปทิศทางเดิม

        “ไม่มีประโยชน์หรอกคุณชาย” สิ้นคำของหัวหน้าอันธพาล ด้านหลังของเจียวเหิงก็มีอันธพาลอีกห้าคนออกมายืนปิดเส้นทางของเขาไว้หมด         “อย่าเสียเวลาอีกเลย พวกเจ้าไปสั่งสอนคุณชายเจียวให้เจ้านายของเราที ไม่ต้องถึงชีวิตนะ เจ้านายเราใจดี แค่อยากให้คุณชายเจียวได้นอนพักบนเตียงสักสองสามเดือน”

        อันธพาลทั้งหมดพุ่งเข้าใส่เจียวเหิงทันที ในใจของเจียวเหิงตอนนี้หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก และคิดว่าเขาคงไม่รอดจากวิกฤติครั้งนี้ไปได้แน่ เขาจึงทำได้เพียงยืนหลับตาเพื่อรอรับชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ไม่นานเขากลับได้ยินเสียงร้องโอดโอยของกลุ่มอันธพาลดังขึ้น เจียวเหิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็เห็นอันธพาลกลุ่มนั้น บ้างก็ล้มกุมขมับที่มีเลือดไหล บ้างก็นั่งงอกุมหัวเข่าและร้องอย่างเจ็บปวด และบางคนที่ถูกตัดนิ้วขาดไปแล้วก็มี

        “คุณชายรองเจียว เจ้าบาดเจ็บที่ใดหรือไม่” โจวหยวนเฉิงถามเสียงเรียบ

        “โจวหยวนเฉิง โจวหลี่เฉียง พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร ข้ากับเจ้าไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันอีกแล้วไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดเจ้าต้องส่งคนมาทำร้ายข้าด้วย” เจียวเหิงตะโกนถามเมื่อตั้งสติได้

        โจวหยวนเฉิงกลอกตารอบหนึ่ง “เจ้าเอาตาส่วนไหนดูแล้วก็เอาสมองส่วนไหนคิดว่าข้าส่งคนมาทำร้ายเจ้า ถ้าข้าส่งคนพวกนี้มาทำร้ายเจ้าจริง แล้วพวกเขาจะอยู่ในสภาพนี้หรือ”

        “ถ้าไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร ที่นี่นอกจากข้าแล้วก็มีแค่พวกเจ้าสองคนพี่น้อง” เจียวเหิงยังถามอย่างไม่ไว้ใจ

        “อันธพาลพวกนี้ก็บอกเจ้าแล้วไม่ใช่หรือว่าวันนี้เจ้าไปขัดใจเจ้านายพวกเขา พูดขนาดนี้แล้วเจ้ายังคิดไม่ออกหรือยังไงว่าเจ้านายพวกเขาเป็นใคร หรือวันๆ เจ้าก็ไปขัดใจคนอื่น หรือไม่ก็ไปขวางหูขวางตาคนอื่นเขาไปทั่ว” โจวหยวนเฉิงทำท่าเซ็ง

        “เจ้าสิที่วันๆ ไปคอยขวางหูขวางตาคนอื่น” เจียวเหิงเถียงกลับ “แล้วถ้าไม่ใช่เจ้า เจ้ากับพี่หลี่เฉียงจะมายืนอยู่ที่นี่ทำไม บ้านของพวกเจ้าอยู่ฝั่งใต้ของเมืองโน่นมิใช่รึ”

        สาเหตุที่โจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงมาที่เมืองฝั่งเหนือก็เพราะก่อนหน้านี้ที่โจวหยวนเฉิงได้ยินหลินซูลี่เล่าให้ฟังว่ามีคนไปก่อกวนที่โรงหมอ ถึงแม้จะดูเหมือนว่านางหวงหลิวถงมาเพื่อรีดไถเงินกับหลานชายอย่างหวงป๋อเหริน แต่ฟังดูแล้วยังไงก็เหมือนกับนางหวงต้องการมาก่อกวนที่โรงหมอของหลินซูลี่เสียมากกว่า

        และตั้งแต่คราวที่โจวหยวนเฉิงหายตัวไป ชวนอ๋องซึ่งขณะนี้มีฐานะเป็นหุ้นส่วนการค้าของโจวหยวนเฉิง เพราะทั้งสองกำลังจะทำร้านปิ้งย่างและโรงเหล้าที่จะขายเหล้าขาวชนิดหวานและเหล้าหมักพื้นเมืองของประเทศ K ด้วยกัน ซึ่งเหล้าสองชนิดนี้ โจวหยวนเฉิงบอกกับชวนอ๋องว่าเสด็จแม่ของชวนอ๋องเป็นพรีเซนเตอร์ที่ทำให้เหล้าทั้งสองชนิดนี้มียอดขายถล่มทลายอย่างกับแจกฟรีในภพโน้นเลยทีเดียว

        ดังนั้นความปลอดภัยของโจวหยวนเฉิงจึงเป็นสิ่งที่ชวนอ๋องให้ความสำคัญมากที่สุด ชวนอ๋องคิดที่จะส่งองครักษ์มาไว้คอยคุ้มกันโจวหยวนเฉิง แต่โจวหยวนเฉิงปฏิเสธ เพราะการมีองครักษ์ของชวนอ๋องมาอยู่ข้างกายคงไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมนัก แต่โชคดีที่หลินซูลี่เคยช่วยชีวิตจอมยุทธ์พเนจรไว้สองคนคือ ‘หลิงซ่ง’ คนพี่ที่ตอนนี้คอยติดตามหลินซูลี่ และ ‘หลิงซู’ คนน้องที่คอยติดตามโจวหยวนเฉิง

        ชวนอ๋องรู้อย่างนั้นก็วางใจ เพราะรู้ดีว่าคนในยุทธภพย่อมมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่ถึงอย่างไร ชวนอ๋องก็ยังส่งสายสืบมาให้โจวหยวนเฉิงไว้ใช้งาน ซึ่งโจวหยวนเฉิงก็ไม่ปฏิเสธ ต้องบอกว่าสายสืบของชวนอ๋องนั้นทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่ง และวันนี้ที่โจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงมาที่เมืองฝั่งเหนือก็เพราะได้รับรายงานข่าวจากสายสืบคนนี้นั่นเอง

        โจวหยวนเฉิงได้รับรายงานจากสายสืบจึงได้รู้ว่าเกาเจิ้งและหลี่เฝิงเป็นคนอยู่เบื้องหลังการส่งคนไปก่อกวนที่โรงหมอของหลินซูลี่ และวันนี้โจวหยวนเฉิงตั้งใจจะมาเอาคืนกับคุณชายเกเรเหล่านี้แทนคู่หมั้น แต่โจวหยวนเฉิงกลับไม่คิดว่านอกจากเจียวเหิงจะไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเรื่องนี้แล้ว เจียวเหิงยังพยายามพูดทัดทานและห้ามการกระทำที่ไม่เหมาะสมนั้น จนตัวเขาเองก็เกือบจะถูกคนของเกาเจิ้งกับหลี่เฝิงทำร้าย ในเมื่อเจียวเหิงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการก่อกวนหลินซูลี่ โจวหยวนเฉิงจึงให้หลิงซ่งและหลิงซูช่วยจัดการกับอันธพาลพวกนั้น เพื่อช่วยเจียวเหิงเอาไว้

        “เจียวเหิง เจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับที่นางหวงไปก่อกวนที่โรงหมอของท่านหมอหลินจริงใช่หรือไม่” โจวหยวนเฉิงถาม

        “จะมีส่วนเกี่ยวข้องได้อย่างไร ใครๆ ก็รู้ว่าหลานสาวของท่านหมอเทวดาหลินเป็นคู่หมั้นของเจ้า ถ้าข้าเข้าไปยุ่งกับคนของเจ้า ก็ไม่เท่ากับข้าหาเรื่องให้ตัวเองต้องเจ็บตัวหรือ ข้ายังไม่อยากถูกท่านพ่อโบยหรอกนะ” เจียวเหิงรีบปฏิเสธ

        “เช่นนั้นก็ดี เจ้าพร้อมที่จะเป็นพยานให้ข้าหรือไม่ ก่อนจะตอบ เจ้าคิดให้ดีๆ นะว่าอยากเป็นศัตรูกับข้าหรืออยากเป็นมิตรกับข้า” โจวหยวนเฉิงถาม

        “นี่เจ้า...เจ้ากำลังข่มขู่ข้าอยู่นะ เจ้ากำลังขอร้องข้าหรือกำลังบังคับข้ากันแน่” เจียงเหิงโวยวาย

        “ไม่ได้ขอร้องและไม่ได้บังคับ แค่บอกให้เจ้าคิดดีๆ” โจวหยวนเฉิงยังพูดเสียงเรียบ

        “แล้ว...แล้วเป็นพยานต้องทำอย่างไรบ้าง” เจียวเหิงถาม

        “ก็แค่พูดเรื่องที่เจ้ารู้ไปตามความจริง และเจ้าไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อนภายหลัง เจ้าก็รู้นี่ว่าคนที่คอยสนับสนุนข้าอยู่นะมีเบื้องหลังที่แข็งแกร่งขนาดไหน”

        “ข้าต้องไปเป็นพยานเมื่อใด” 

        “หากข้าต้องการพยาน ข้าจะส่งคนมาบอกเจ้าเอง แต่ตอนนี้ข้าต้องการรู้เรื่องของเกาเจิ้งกับหลี่เฝิงอย่างละเอียด”

        เจียวเหิงพาโจวหยวนเฉิงกับโจวหลี่เฉียงพร้อมผู้ติดตามของพวกเขามาที่โรงเหล้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง และเริ่มเล่าแผนการที่เกาเจิ้งและหลี่เฝิงคิดที่จะทำลายชื่อเสียงโรงหมอของหลินซูลี่

        “วันพรุ่ง เกาเจิ้งกับหลี่เฝิงจะให้นางหวงไปก่อกวนที่หน้าโรงหมอของท่านหมอเทวดาหลินอีก คราวนี้นางหวงจะพาคนในครอบครัวทั้งหมดของนางไปด้วย เพื่อสร้างความวุ่นวายไม่ให้โรงหมอของคู่หมั้นเจ้ารักษาคนได้ แล้วหลังจากนั้นเขาจะส่งคนป่วยที่ใกล้ตายไปให้คู่หมั้นของเจ้ารักษา” เจียวเหิงทำท่าคิดหนัก “เกาเจิ้งกับหลี่เฝิงคงจะไปจ้างชาวบ้านยากจนมากินยาพิษเพื่อแกล้งแสดงละคร แต่ข้าคิดว่าทั้งสองคนคงไม่บอกความจริงกับคนเคราะห์ร้ายคนนั้นว่ายาพิษชนิดนั้นร้ายแรงจนถึงขั้นที่ถ้ารักษาไม่ทันเวลา คนที่กินยาพิษนั้นเข้าไปอาจจะกลายเป็นคนพิการได้”

        “มันคือยาพิษชนิดใด เจ้าพอจะรู้หรือไม่” โจวหลี่เฉียงถามอย่างกังวล ชีวิตคนทั้งชีวิต เหตุใดเกาเจิ้งกับหลี่เฝิงถึงคิดแผนชั่วร้ายนี้ได้

        “ข้าก็ไม่รู้ หลี่เฝิงแค่ยกยาขวดนั้นขึ้นมาอวดข้า และข้าคิดว่าหลี่เฝิงคงเป็นคนเก็บยาพิษนั้นไว้เอง” เจียวเหิงตอบ

        “เจ้าพอจะอธิบายเส้นทางในบ้านของหลี่เฝิงให้คนสนิทของข้าฟังได้หรือไม่” โจวหยวนเฉิงถาม

        “เจ้าจะส่งคนเข้าไปในบ้านเขาหรือ” เจียวเหิงถาม “บ้านเขามีการคุ้มกันแน่นหนา และแต่ละคนก็เป็นนักสู้ฝีมือดีทั้งนั้น ข้าว่าเจ้าอย่าเสี่ยงดีกว่า”

        “เจ้าจะบอกเส้นทางข้าได้ไหม” โจวหยวนเฉิงถามย้ำ

        เจียวเหิงมองหน้าโจวหยวนเฉิงและโจวหลี่เฉียงสลับกันไปมาก็รู้ว่าสองพี่น้องโจวคงโกรธกับเรื่องนี้มากและต้องการเอาคืนเกาเจิ้งกับหลี่เฝิงด้วยวิธีการรุนแรงแล้ว เจียวเหิงถอนหายใจและปลงให้ชะตากรรมของอดีตเพื่อนเกเรทั้งสองคนอย่างทำใจ ‘อาเจิ้ง อาเฝิง ข้าเคยเตือนพวกเจ้าแล้วว่าอย่าไปมีเรื่องกับคนสกุลโจว ในเมื่อเจ้าไม่เชื่อข้า พวกเจ้าก็คอยลุ้นกันเอาเองเถอะว่าจะมีแค่เจ้าหรือจะเป็นคนทั้งบ้านเจ้าที่ต้องมารับเคราะห์กับแรงโกรธนี้’