ย้อนเวลามาปลูกผักในวันที่โลกล่มสลาย

“ฉัน โรเบิร์ต ฮันเตอร์ ผู้อำนวยการแห่งหน่วยพิเศษ ขอเรียนเชิญคุณและเพื่อนของคุณร่วมทานดินเนอร์ ที่ xxx เวลา xxx”

เนื้อหาภายในของจดหมายอันน่าสงสัยมีแค่การแนะนำตัวเบื้องต้นและชวนทานดินเนอร์ก็เท่านั้น ไม่มีคำขู่ ไม่มีคำสาธยายยืดยาว แถมเนื้อหาภายในจดหมายยังใช้มือเขียนไม่ได้ใช้เทคโนโลยีพิมพ์แทนแต่อย่างใด

สมิธปิดจดหมายและล้มเลิกความตั้งใจในการเล่นเกมเพื่อผ่อนคลายลงในทันทีเพราะตอนนี้เขามีสิ่งสำคัญที่ต้องทำอย่างเร่งด่วนซึ่งนั้นคือคลายความสงสัย เขาเดินออกไปนอกบ้านเพื่อตามหากรีนชิลดเพื่อถามคำถามสักสองสามข้อ

“กรีนชิลดนายจับสัมผัสคนจากหน่วยพิเศษได้ไหมเมื่อไม่กี่ชั่วโมงหรือนาทีก่อนหน้านี้?” คำถามแรกที่สมิธถามคือกรีนชิลดสัมผัสตัวตนของคนจากหน่วยพิเศษได้ไหม เนื่องจากกรีนชิลดได้ใช้หนึ่งในความสามารถวางอาณาเขตตั้งแต่บ้านจนถึงฟาร์ม หากใครก็ตามที่เข้ามาภายในอาณาเขตกรีนชิลดจะรับรู้ทั้งหมด

“เห็นสิข้าไปเผชิญหน้ากับพวกนั้นด้วย เพราะเจ้าบ้าพวกนั้นจู่ ๆ ก็พุ่งเข้าไปในห้องเจ้าเลย” กรีนชิลดตอบอย่างมั่นใจ มีหรือที่จะหลุดรอดจากมันไปได้

“แล้วนายก็ปล่อยมันไปเฉย ๆ แค่นี้?...” สมิธถามต่อแม้เขาจะได้คำตอบที่ต้องการแล้วก็ตาม แต่ที่เขาถามคำถามนี้ต่อเพราะเขาอยากจะเห็นอะไรบางอย่าง

“ก็ใช่น่ะสิเจ้าพวกนั้นแค่มาส่งจดหมายไมได้มาด้วยประสงค์ร้ายอะไรทำไมข้าจะต้องทุบตีเจ้าพวกนั้นด้วย” กรีนชิลดตอบด้วยความสงสัยหรือว่าสมิธอยากให้มันทุบตีแล้วจับพวกนั้นผูกติดกับต้นไม้อีกรอบรึ?

“ดีแล้ว ดีแล้ว ดีมาก ๆ ถ้างั้นแล้วนายอยากออกไปกินอาหารนอกบ้านกับฉันไหม บังเอิญว่าในจดหมายนี้บอกว่าจะพาไปเลี้ยงอาหารที่โคตรหรูเลยน่ะสิ” สมิธถึงกับตบมือให้กับกรีนชิลดที่สามารถประเมินสถานการณ์ได้ดีเยี่ยม ต้องแบบนี้สิประเมินก่อนแล้วค่อยลงมือ

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! เจ้าถามข้าว่าอยากไปกินอาหารที่โคตรหรูของมนุษย์ไหมน่ะหรอ! เจ้าบ้าสมิธเอ้ยถามมาได้ ก็ไปสิว่ะมีหรือที่ข้าจะยอมพลาดนี้ได้ลิ้มลองอาหารสุดหรูมนุษย์ครั้งแรก” กรีนชิลดตอบรับคำเชิญอย่างรวดเร็วและไม่ลังเลเพราะนี้จะเป็นครั้งแรกที่มันได้กินอาหารระดับชนชั้นสูงของโลกใบนี้

“โอเค เดี๋ยวเราจะไปกันตอนเย็นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ เตรียมตัวไว้แล้วกัน”

เมื่อสมิธเสร็จธุระกับกรีนชิลดแล้วเขาก็ไปชวนปู่โทลคีนต่อซึ่งปู่โทลคีนก็...

“อาหารของมนุษย์แบบหรูหรารึ! โฮ่! โฮ่! โฮ่! ข้าอยู่และแวะเวียนโลกนี้มาหลายพันปี นี้เป็นครั้งแรกที่ข้าได้จะลิ้มลองอาหารของเหล่าชนชั้นสูง นี้จะเป็นอีกหนึ่งส่วนการเผชิญภัยของข้า” ใช่แล้วปู่โทลคีนตกลงที่จะไปด้วยแถมดูจะตื่นเต้นกว่ากรีนชิลดเสียด้วยซ้ำ

สมิธเข้ามาในบ้านเรียกทุกคนรวมที่ห้องครัวจากนั้นก็ถามทุกคนเหมือนกับที่เคยถามกรีนชิลดและปู่โทลคีนว่าอยากจะไปดินเนอร์สุดหรูหรือไม่ เมื่อได้ทุกคนได้ยินแบบนี้แจ็กสันและเจนนี่ตื่นเต้นเป็นอย่างมากแต่พ่อและแม่เขามีอาการลังเลเล็กน้อยเพราะรู้สึกเกรงใจ อย่างไรก็ตามสมิธโน้มน้าวจนในที่สุดท่านทั้งสองก็ยอมไป

สรุปแล้วการทานดินเนอร์สุดหรูในครั้งนี้ทุกคนไปกันหมด! การกระทำของสมิธที่ชวนอื่นไปด้วยมากมายขนาดนี้เป็นอะไรที่เสียมารยาทเป็นอย่างมากข้อนี้สมิธรู้ดี! แต่...แต่ เขาพอจะเดาออกถึงเหตุผลว่าทำไมคนระดับผู้อำนวยการของหน่วยพิเศษถึงลงทุนเขียนจดหมายด้วยลายมือตัวเองเชิญเขาแบบนี้ ถือซะว่านี้เป็นค่าจ้างล่วงหน้าแล้วกัน...! และเขาเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมว่าผู้อำนวยการโรเบิร์ต ฮันเตอร์ ก็จะต้องเห็นดีเห็นงามกับการที่เขาเอาครอบครัวมาด้วยอย่างแน่นอนด้วยเหตุผลบางประการที่สำคัญเป็นอย่างมากถึงมากที่สุด

ในที่สุดเวลาที่ต้องออกเดินทางไปยังสถานที่นัดพบผู้อำนวยการก็มาถึง ทุกคนแต่งตัวกันอย่างจัดเต็มเพื่อให้เหมาะสมกับสถานที่ซึ่งกรีนชิลดและปู่โทลคีนเองก็ไม่น้อยหน้าเพราะทั้งคู่ได้ใช้เถาวัลย์และวัชพืชที่อยู่ตามร่างกายมาปกคลุมร่างกายให้ออกมาเป็นรูปร่างชุดสูทชุดสุภาพเป็นทางการของมนุษย์ เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วพวกเขาจึงเริ่มออกเดินทางในทันที

ขับรถมาได้ครึ่งชั่วโมงในที่สุดพวกเขาก็ถึงสถานที่นัดพบ โดยสถานที่ดังกล่าวเป็นโรงแรงขนาดใหญ่มีไม่ต่ำกว่า 50 ชั้น เพียงแค่ทางเข้าพวกเขาทั้งหมดก็รับรู้ได้ถึงความหรูหรา ชนิดที่ว่าทำงานทั้งเดือนไม่น่าจะพอพักค้างคืนที่แห่งนี้แม้แต่คืนเดียว

“นี้สินะที่เรียกว่าความหรูหราที่แท้จริง”