สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่หนึ่งร้อยสามสิบสองข้อผิดพลาดของเจเคโรลลิ่ง

ในการเล่นเกมส์กระดานบางอย่างนั้นสิ่งที่ GM จะเกลียดมากที่สุดอย่างหนึ่งคือการให้ตัวละครมีเบื้องหลังคือขุนนาง ชนชั้นสูง Noble

ที่ GM ต้องอธิบายว่าทำไมขุนนางนักผจญภัยนั้นถึงไม่เรียกลูกกระจ๊อกของตนเองออกมา เอาลุกน้องพลหอกมาสักสิบคนก็สามารถกวาดล้างก็อบลินไม่กี่สิบตัวที่มาบุกหมู่บ้านได้แล้ว

หรือทำไมขุนนางถึงไม่เหมาอุปกรณ์ต่างๆในร้านค้าที่คนในก๊วนผจญภัยต้องการไปได้

การผจญภัยจะง่ายมากๆหากเราใช้เงินและอิทธิพลแก้ปัญหา

ดังนั้นพยายามแก้ทางด้วย disgrace noble ว่าขุนนางที่เป็นที่อับอายขายหน้าถูกขับออกจากตระกูล ครอบครัวยากจน ลูกสาวดยุกหนีออกจากบ้านมาผจญภัย ฯลฯเป็นต้นเพื่ออธิบายว่าทำไมไม่ใช้เงินและอิทธิพลที่ขุนนางมีกระทืบก็อบลินหรือมอนสเตอร์ที่ขุนนางนั้นได้พบเจอในการผจญภัย

เจ เคโรลลิ่งก็เช่นกันได้เผลอรู้ตัวว่า

การเป็นคนรวยเท่ากับมีพลังพิเศษเลยพยายามไม่ให้แฮร์รี่ใช้เงินตั้งแต่นั้นมา

และยิ่งเป็นขุนนางยิ่งมีอำนาจมาก

ว่าในอาชีพพวกสายโจรอาจจะต้องปลอมตัวเข้าไปในงานเลี้ยงเพื่อทำเควสต์ในการผจญภัยต่างๆ

ส่วนขุนนางนั้นจะมากจะน้อยก็มีสิทธิแต่งตัวให้ดูดีหน่อยก็มีสิทธิเข้าไปในงานแล้วแม้จะเป็นขุนนางตำแหน่งเล็กน้อยก็ตาม

พิธีรีตองต่างๆก็มีไว้เพื่อให้นักผจญภัยปลอมตัวไปทำเควสต์ในงานเลี้ยงของชนชั้นสูงและจะต้องลุ้นว่าจะโดนจับได้หรือไม่นั้นก็ทำให้เกิดความตื่นเต้นอย่างหนึ่ง

จะพังเควสต์ไปทันทีหากนักผจญภัยที่เป็นขุนนางนั้นแค่แต่งตัวให้เหมาะกับงานและเดินเข้าไปเฉยๆในงานเลี้ยงไม่จำเป็นต้องซ่อนแอบแต่อย่างใด

ณ การสอบเลื่อนเป็นแรงก์บีจะมีกรรมการมาสอบถามอย่างเข้มงวด

“ถ้าท่านเจอทหารยามขัดขวางไม่ให้ท่านเข้าไปในเมืองจะทำอย่างไร”

“เอาแส้ฟาดมันและบอกให้มันคุกเข่าให้กับข้า”

ผมตอบคำถามกรรมการการสอบเลื่อนแรงก์บี

“เอ่อนั่นมัน เอ่อ”

กรรมการอ้ำอึ้ง

“หะหากท่านเจอทหารมาขวางทางท่านบอกว่าท่านต้องสงสัยในพฤติกรรมอาชญากรรมท่านจะทำอย่างไรคะ?”

“เอาแส้ฟาดมันและบอกว่าให้มันคุกเข่าให้กับข้า”

กรรมการทำหน้าเลิกลั่กหันไปมามองหน้ากันและกัน

“หากท่านไปบ้านบารอนท่านจะทำอย่างไรคะ?”

“เอาแส้ฟาดทหารยามที่ขวางหน้าข้าและบอกพวกนั้นให้ไปตามบารอนออกมาพบข้า”

ดยุกอุลริกหยุดเล็กน้อย

“คำถามพวกเจ้ายากนะนี่สมกับเป็นการสอบเข้าสู่แรงก์บีจริงๆ ดีนะที่ข้าฉลาด บุฮิ บุฮิ บุฮิ”

ดยุกอูลริกกล่าวกับกรรมการ