Born to be Barbarian เกิดใหม่เป็นบาบาเรี่ยน

ตอนที่สี่สิบเจ็ด Defence against the dark arts

“อย่างที่อาจารย์สอนป้องกันตัวจากศาสตร์มืดคอยสอนข้าจงตื่นตัวอยู่เสมอ ข้าฝากความหวังไว้กับเจ้าแล้ว”

 ผมตบบ่าคลอฟอร์ด

ปรกติแล้วเรามักจะรังเกียจเดียดฉันน์ลูกขุนนางที่ไม่เห็นหัวชาวบ้านแต่ผมกำลังหาหนทางทำให้พวกเขาทำตัวมีประโยชน์ต่อสังคม

เราอยู่ในโลกที่มีภูตมีปีศาจมีเทวดาสารพัด

หากเราคิดที่จะโมโหกับแค่เด็กเกรียนแล้วล่ะก็เราคงทำอะไรไม่สำเร็จกันพอดี

อย่างที่เห็นแม้ผมจะเกลียดพวกภูตเข้าไส้

แต่ผมก็ไม่เอามันมาเป็นส่วนหนึ่งของการตัดสินใจด้านแผนการต่างๆ

และถึงไม่เสียดายกับการแนะนำเคล็ดลับการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดแก่พวกลูกขุนนางต่างๆ

หากถามผมหรือให้ผมมีอำนาจในการวางระเบียบแล้วล่ะก็

ต่อไปนี้ทุกงานเลี้ยงขุนนางไม่ว่างานแต่งหรืองานเต้นรำ

ทุกคนต้องปักดอกมิสเทิลโทที่ข้อมือเดินก้าวข้ามผ่านการพรมน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ จ้องเงาของตนเองในกระจกตอบคำถามระบุตัวตนยี่สิบข้อ ทุกคนสามารถพกพาอาวุธเหล็กหรือดาบได้ตามสบายจะใส่เกราะมาเต็มตัวก็ยิ่งดี ฯลฯ

อนิจจา

คำแนะนำของผมไม่เคยมีขุนนางคนไหนรับฟัง

อย่างที่เรารู้กันคนที่สติดีอย่างศาสตราจารย์มู้ดดี้นั้นโดนคนอื่นหัวเราะเยาะแต่เรื่องที่เขาเคยทักเอาไว้นั้นเป็นจริงทุกเรื่อง

ผมยังพยายามต่อสู้ในโลกที่ผู้คนไร้ปัญญาเช่นนี้ตามแนวทางความรู้ของบาบาเรี่ยนและการสอนของศาสตราจารย์มู้ดดี้

คนรอบข้างได้ซุบซิบอย่างเซ็งแซ่และบ่นว่า

“เจ้านี่มันบ้าอะไรคำแนะนำอะไรไร้สาระ”

เปรี้ยง

ผมตบหน้าคนที่พูดประโยคนั้นอย่างอ่อนโยนไปหนึ่งที

จนร่างของเขากระเด็นไปติดกับกำแพงของห้องสมุด

“ดูถูกข้าได้ แต่อย่าถูกอาจารย์ของข้าท่านเสียสละชีวิตในการศึกษาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดและเสียชีวิตด้วยศาสตร์มืดคำสอนของท่านข้าไม่กล้าลืมเลือน”

ผมกล่าวอย่างจริงจังถึงศาสตราจารย์มู้ดดี้