ข้าจะเป็นแม่ครัวตัวน้อยแห่งวังหลวง (จบ)

            หนิงมู่ฉือมองผู้คุ้มกันรูปร่างผอมแห้งที่ล้มทับอยู่บนตัวนางที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา แววตาเบิกโพลงมองมาที่นาง

            เลือดไหลลงมาบนตัวนาง นางรีบดิ้นถอยให้ห่าง ใบหน้าตกใจทำอะไรไม่ถูก นางเอามือกอดตัวเองขณะถอยไปอยู่ที่มุมก้อนหิน

            จอมยุทธ์ซึ่งสะพายดาบเอาไว้ด้านหลังส่งยิ้มให้นางประกายตาอ่อนโยนขณะยื่นมือมา “แม่นาง ไม่ต้องกลัว”

            ในใจนางรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก ขณะเอ่ยขอบคุณคนผู้นั้นไม่หยุดทว่าสายตายังคงมองคนตรงหน้าอย่างขลาดกลัว ไม่กล้าเชื่อใจมากนัก

            คนผู้นั้นจูงม้ามา พร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้นางดวงตาคมกล้าเป็นประกายเจิดจ้า “ข้าเห็นลักษณะม้าตัวนี้ดูแล้วไม่เลวจึงช่วยจูงมาให้ ไม่คิดว่าเจ้าม้าตัวนี้จะจำได้ว่าผู้ใดคือนายของมัน“

            นางเอ่ยขอบคุณ เวลานี้เองที่นางรู้สึกว่าบุรุษตรงหน้าดูคุ้นตาอย่างไรบอกไม่ถูกนางจึงเอ่ยถามออกไป “ข้าเคยเจอท่านมาก่อนใช่หรือไม่”

            จอมยุทธ์ยิ้มพลางตอบ “ข้าชื่อเฉินเกอเฉินที่มาจากคำว่าชิงเฉิน (เช้าตรู่) เกอที่มาจากคำว่าซือเกอ (โคลงกลอน)พวกเราเคยพบกันแล้วหลายครั้ง ครั้งแรกคือที่วัดร้าง และอีกครั้งที่ภัตตาคาร”

            นางพึมพำชื่อคนตรงหน้าออกมา เฉินเกอ ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะเสียนี่กระไรนางส่งยิ้มให้เขา “ข้าชื่อหนิงมู่ฉือต่อไปท่านเรียกข้าว่าฉือเอ๋อร์ก็พอแล้ว นางมองคนตรงหน้าก่อนจะนึกได้ว่าเขาคือคนที่ช่วยพยุงนางตอนที่กำลังจะล่มที่วัดร้างครั้นนึกออกใบหน้านางก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย”

            เฉินเกอช่วยพยุงหนิงมู่ฉือให้ลุกขึ้น มองสภาพน่าสงสารของนางมองนางพยายามดึงเศษผ้าขึ้นมาปิดตามตัวพร้อมกับส่งยิ้มแก้เก้อมาให้

            เฉินเกอถอดเสื้อคลุมซึ่งทำจากขนเตียว[1] ออกมาแล้วคลุมให้หนิงมู่ฉือ หนิงมู่ฉือรู้สึกร่างกายอบอุ่นขึ้นมาทันทีทว่านางรีบถอดเสื้อคลุมออกพร้อมกับเอ่ย “แบบนี้ไม่ดีเจ้าค่ะ”

            เฉินเกอมองแววตาใสกระจ่างดั่งสายน้ำของหนิงมู่ฉืออย่างเหม่อลอยชั่วครู่หนิงมู่ฉือเห็นเช่นนั้นมีท่าทีระแวดระวังขึ้นมาทันที เฉินเกอรีบก้มหน้าก่อนจะเอ่ย “แม่นางคงเหนื่อยแล้ว พักสักครู่เถิด เดี๋ยวข้าเฝ้าให้”

            ท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ หนิงมู่ฉือไหนเลยจะกล้านอนนางส่ายหน้าพร้อมกับเอ่ย “ฉือเอ๋อร์ขอบคุณจอมยุทธ์มากที่ช่วยชีวิตเอาไว้เพียงแต่ข้าต้องรีบเดินทางไปเยี่ยนฉือ มิอาจรั้งอยู่ที่นี่ได้นานเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ส่วนบุญคุณที่ท่านช่วยชีวิต…”

            นางกัดริมฝีปากพร้อมทั้งคิดว่า หากนางจากไปตอนนี้ดูไม่ค่อยมีมารยาทเท่าไหร่ สีหน้าจึงเปลี่ยนเป็นลำบากใจ

            เฉินเกอมองหนิงมู่ฉืออย่างสนอกสนใจ ยิ้มพร้อมกับเอ่ยว่า “ดูท่าแม่นางกับข้าจะมีจุดหมายเดียวกัน ข้าก็จะไปที่เยี่ยนฉือเช่นกันเช่นนั้นแม่นางก็เดินทางไปกับข้าเถิด”

            หนิงมู่ฉือแววตาเป็นประกายเมื่อได้ยินหากอีกใจหนึ่งก็กลัวว่าคนตรงหน้าจะหลอกนาง นางมีท่าทีระแวดระวังตัวขณะจูงม้าเดินตามหลังเฉินเกอใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่หยุดไปตลอดทาง

            เฉินเกอเองก็ใจเต้นแรงไปตลอดทางเช่นกันหูได้ยินเสียงเดินตามหลังของหนิงมู่ฉืออยู่ตลอดเวลาเขารู้สึกทั้งเครียดทั้งตื่นเต้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตั้งแต่เขาเห็นนางที่วัดร้างเขารู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างบนตัวนางดึงดูดเขาเอาไว้เขาจึงแอบสะกดรอยตามนางอย่างอยากรู้ เผื่อว่าจะสืบเรื่องของนางได้บ้าง

            ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะได้เจอนางที่ภัตตาคาร เขาจึงแอบตามนางมา โชคดีที่มาทันมิเช่นนั้นนางคงถูกล่วงเกินไปแล้ว เห็นนางมีท่าทีหวาดระแวง เขาทั้งรู้สึกเป็นทุกข์และอึดอัดใจ

            ท้องฟ้าเริ่มมีแสงรำไรให้เห็นหนิงมู่ฉือถึงค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย อาจจะเป็นเพราะต้องรีบเดินทางนางจึงรู้สึกเหนื่อย นางมองแผ่นหลังของเฉินเกออย่างลำบากใจฝีเท้าที่เดินเริ่มช้าลงเรื่อยๆ

            ทันใดนั้นเองเฉินเกอก็หยุดเดิน นางจึงชนแผ่นหลังของเขาโดยไม่ทันตั้งตัวนางเอามือกุมจมูกด้วยความเจ็บ

            เฉินเกอหันหลังไปมอง เห็นจมูกของหนิงมู่ฉือแดงเถือกรู้สึกว่าน่าขบขันยิ่งนักเขายื่นมือหมายลูบจมูกนางทว่าเวลานั้นเองที่เขารู้สึกว่าการกระทำของตัวเองดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนักเขารีบลดมือลง ใบหน้าขึ้นสีแดงเข้ม

            หนิงมู่ฉือเห็นท่าทางเช่นนั้นของเขาก็ยิ้มออกมา “เหนื่อยเหลือเกินจอมยุทธ์เฉิน พวกเราพักสักหน่อยเถอะ ม้าของข้าก็เหนื่อยมากแล้ว ไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็ไม่ยอมเดิน”

            ทันทีที่นางพูดจบท้องของเฉินเกอส่งเสียงร้องออกมาอีกฝ่ายมองนางอย่างเก้อเขินพร้อมกับยิ้มแหย “ข้าเองก็เหนื่อยเช่นกันเดินทางมานาน ท้องจึงหิว”

            นางพยักหน้า หยิบซาลาเปาที่นางเก็บเอาไว้อย่างดีออกมาแบ่งให้เฉินเกอ “นี่คือซาลาเปาที่ข้าทำตอนอยู่ที่จวนนายอำเภอ ถึงมันจะเย็นไปสักหน่อยแต่น่าจะยังกินได้ ในเมื่อท่านหิว เช่นนั้นก็กินมันเถิด อยู่ในป่าเช่นนี้ไม่มีอะไรที่สามารถจะกินได้”

            เฉินเกอมองซาลาปาในมือหนิงมู่ฉือ แม้จะลูกเล็ก หากหน้าตาดูน่าทานเป็นที่สุดแป้งบางจนเห็นไส้ข้างใน แป้งด้านนอกขาวใส ไส้ด้านในนุ่มน่าทานเขาได้กลิ่นหอมของมันก็อดลอบกลืนน้ำลายไม่ได้

            หนิงมู่ฉือเห็นท่าทางเช่นนั้นของเฉินเกอก็แอบยิ้มออกมามองเขากินซาลาเปาอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อหมดไปหนึ่งลูก มองมาทางนางด้วยแววตาน่าสงสารนางเห็นเช่นนั้นจึงต้องหยิบซาลาเปาทั้งหมดออกมาให้เขา

            นางมองเขากินซาลาเปาจนหมด ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “ดีขึ้นหรือไม่”

            เฉินเกอพยักหน้า อร่อยจนพูดไม่ออก ได้แต่ยกนิ้วโป้งชมเชยหนิงมู่ฉือยิ้มขณะฟังเขากล่าว “ข้าเคยกินซาลาเปาที่ได้ชื่อว่าอร่อยที่สุดในใต้หล้ามานับไม่ถ้วนรวมถึงของแม่นางด้วย เมื่อก่อนข้านึกดีใจที่เคยได้ลองกินซาลาเปาที่ขึ้นชื่อว่าอร่อยที่สุดทว่ามาตอนนี้ข้าเพิ่งค้นพบว่าซาลาเปาของแม่นางต่างหากถึงจะเป็นซาลาเปาที่อร่อยที่สุดในใต้หล้า”

            “ชอบก็ดีแล้ว” หนิงมู่ฉือยิ้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้างแววตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แลดูน่ารักเหลือประมาณ

            เฉินเกอมองหนิงมู่ฉือด้วยใจเต้นแรง แค่เห็นนางยิ้ม เขาก็อดยิ้มตามไม่ได้

            พระอาทิตย์ค่อยๆ ขึ้นทางทิศตะวันออก สรรพสิ่งรอบตัวเริ่มมีแสงสว่างหนิงมู่ฉือมองพระอาทิตย์ที่ค่อยๆ โผล่ขึ้นมา ก้อนหินที่เคยถ่วงอยู่ในใจพลันหายไป

            ทันใดนั้นเองท้องของนางส่งเสียงร้องออกมา เฉินเกอยิ้มอย่างขอโทษ “แม่นาง เมื่อครู่ข้ากินซาลาเปาของเจ้าหมดแล้ว เช่นนั้นเจ้า…”

            นางยิ้มพลางมองดาบที่ห้อยอยู่ด้านหลังเฉินเกอก่อนจะมองรังกระต่ายซึ่งอยู่ไม่ไกล จากนั้นเอ่ยออกมาว่า “จอมยุทธ์เฉินเคยจับกระต่ายหรือไม่”

                  [1] เตียว คือมาร์เทินหรือหมาไม้เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกินเนื้อขนาดเล็กสกุลหนึ่ง ในวงศ์เพียงพอนและนาก