อี้เฉินมุ่งหน้าไปที่กระท่อมริมน้ำที่เขาพักอยู่
แต่ดันมีคนอยู่ที่พักของเขา ลูกศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักมาไม่นานนี้
"เ้าเป็ใครมาทำอะไรที่พักของข้าอยู่"
"ข้ามากกว่าที่ต้องถามเ้า เ้ามาทำอะไรในที่พักของข้า"
"ข้ามีเวลาไม่มากถ้าเ้าอยากอยู่ก็อยู่แล้วกันข้าจะไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะปิด
ขั้นพลัง ถ้าเ้าหน้าหนาไม่อายเ้า ก็อยู่ต่อไป"
"เ้าๆ ช่างใจกล้านัก กล้าแก้ผ้าต่อหน้าข้างั้นหรือ"
อี้เฉินแก้ผ้าลงไปที่แม่น้ำ ชำระล้างร่างกายแล้วเปลี่ยนชุดตรงนั้นเลย
ทำให้นางอายหน้าแดง เกิดมาไม่เคยเจอคนหน้าไม่อายเช่นนี้
"ข้าเป็ถึงลูกศิษย์ผู้าุโ เ้าไม่กลัวข้าไปฟ้องอาจารย์หรือ"
"ข้าเป็ศิษย์พี่เ้านะ เ้ากล้าขู่ข้างั้นหรือ
ข้าจะปิดขั้นพลัง เ้าจะอยู่ก็อยู่ไม่มีใครห้าม ข้าี้เีพูดกับเ้าแล้ว"
กฎเหล็กของสำนักั ศิษย์คนใดปิดขั้นพลังห้ามรบกวนหรือโจมตีเด็ดเด็ดขาด ถ้าฝ่าฝืนโทษสถานหนัก
อี้เฉินจึงไม่กังวลกับนางแล้วปิดขั้นพลัง
นางถึงกับหน้ามุ่ย มองค้อนไปที่อี้เฉิน
นางเองก็นิสัยดื้อรั้นไม่ยอมไปจากที่นี่
อี้เฉินนั่งปิดขั้นพลังแล้วนำเอา หินั ทั้ง 3 ก้อนออกมาดูดกลืน เพื่อเพิ่มความเร็วในการบ่มเพาะพลัง
อักขระลอยล่องเป็สายพุ่งเข้าตัวอี้เฉินภายในกายของเขามีเสียงท่องอักขระครึกโครมเื
ของเขาสูบฉีดอย่างรุนแรงหมายจะเปลี่ยนแปลงเืภายในกาย
ร่างของเขาสลัวเลือนรางบ้างก็แจ่มชัด ปราณพลังของเขาเริ่มขยับขยายภายในกายไปอีกหลายเท่า
เงาด้านหลังเริ่มก่อรูปโดยทั่วไปขั้นพลังนี้จะไม่มีต้องอยู่ขั้นก่อกำเนิดถึงจะเริ่มก่อรูปร่างเงา
ร่างกายของเขาเริ่มปิแตกจากขั้นพลังที่ไม่สอดคล้อง ฟ้าดินหมายมั่นจะทำลายกายาของอี้เฉินให้สิ้นชีพ
อี้เฉินมีแต่ต้องทนเพื่อผ่านพ้นความเ็ปเขาแค่ข้ามขั้นพลังย่อยฟ้าดินยังต่อต้านไม่ให้ข้ามผ่าน
เสี่ยวชิงที่นั่งอยู่ในห้องเดียวกับอี้เฉินที่เห็นร่างกายอี้เฉิน ปิแตกแบบนี้อยู่หลายวันทำให้ตัวนางใจสั่นสะท้านด้วยความใ
นางไม่เคยได้ยินการปิดขั้นพลังที่ทำให้าเ็ขนาดนี้ เหมือนฟ้าดินไม่้าให้เขาเลื่อนขั้นพลัง
นางนั่งดูอี้เฉินอยู่นานนับ10วัน นางถึงสบาบใจที่เห็นอี้เฉินทนไหวและยังไม่ตาย
นางจึงเริ่มปิดขั้นพลังของนางโดยไม่สนใจ อี้เฉินที่อยู่ข้างๆ อีกต่อไป
อี้เฉิน ทนรับความเ็ปดั่งวันเวลาหยุดนิ่งไร้จุดสิ้นสุด เขาทนความเ็ปไปถึง3เดือนจนร่างกาย
ของเขาเริ่มกลับมาเป็ปกติกายาของเขาข้ามขั้นไปอีกระดับปราณพลังเข้าสู่จุดสูงของขั้นพลัง
อี้เฉินใช้เวลาอีก1เดือนก็เลื่อนขั้น ระดับย่อย ตอนนี้ขั้นพลังของเขา
สร้างรากฐาน ระดับปลาย อี้เฉินลืมตาตื่นขึ้นมา
ไม่ทันไรแก้มขวา ของเขาก็สั่นไหว จนเป็รอยแดงรูปฝ่ามือ
เสี่ยวชิงที่กำลังเปลี่ยนชุด เห็นอี้เฉินตื่นขึ้นจากการปิดขั้นพลังไม่ให้ซุ่ม เสียง
นางใเลยทำตามสัญชาตญาณ ยกฝ่ามือตบที่ใบหน้าของอี้เฉินอย่างเต็มแรง
"เ้า เ้า ตบหน้าข้าทำไม"
"เ้าเห็นอะไรข้าไหม"
"ข้าตื่นมาก็เจอเ้าตบหน้า ข้ายังไม่รู้เื่อะไรเลย แล้วเ้ายังไม่ย้ายออกไปอีกหรือ"
"ศิษย์พี่มีนามว่าอะไรเรามาตกลงกันไหม"
"ข้านามว่าอี้เฉิน ข้าไม่ตกลงอะไรกับเ้า"
"ศิษย์น้องเสี่ยวชิง ชอบที่นี่มากศิษย์พี่อี้เฉินยกให้ไม่ได้หรือ เสี่ยวชิง กะพริบตาปริบๆ"
อี้เฉินไม่พูดเขาออกไปสูดอากาศภายนอก
คนที่รู้ว่าอี้เฉิน กลับมาจากภารกิจ แปลกใจคิดว่าอี้เฉินตายไปแล้วเขาหายไปถึง 5 เดือน
แถมกลับมายังปิดขั้นพลังอีกถึง4เดือน ซีเผิง กับซีเยว่ ที่รู้ข่าวว่าอี้เฉินออกจากขั้นพลัง
เขาทั้ง2ต่างมา ทักทายพูดคุย ซีเผิงกับ
ซีเยว่ตอนนี้อยู่ขั้นก่อกำเนิด ระดับ ต้นแล้ว อี้เฉิน "หน้าเ้าไปโดนอะไรมา แดงเป็รอยฝ่ามือเลย"
ซีเผิง ซีเยว่ที่เห็นอี้เฉินปลอดภัยก็โล่งใจ พวกเขาทั้ง 3 ผ่านอะไรหลายๆ อย่างมาด้วยกัน
พวกเขาต่างพูดคุยหยอกล้อกันไปมา
ซีเยว่ที่เห็นข้างหลังมีเสี่ยวชิงตามมาจึงทักทายกัน
"ศิษย์น้องเสี่ยวชิงรู้จักอี้เฉินหรือ นางสายหัว"
"ข้าอยากทำข้อตกลงกับศิษย์พี่อี้เฉิน แต่ศิษย์พี่อี้เฉินไม่ยอม" ซีเยว่ถึงกับพูดไม่ออก
อี้เฉินยิ่งโตยิ่งหล่อเหลา คงไปทำอะไรให้สาวงามชมชอบ มาแน่ๆ
เสี่ยวชิง มอง ซีเยว่ที่เหมือนคิดอะไร แล้วบอก"ไม่ช่ายอย่างที่ท่านคิด"
"เอาละๆ พวกเราไปเดินเล่นในเมือง หาอะไรกินดีไหมไปกันหมด 4 คนนี่แหละ"
จากตอนแรกไปกันแค่ 4 คนลูกศิษย์ใหม่ในสำนักที่เห็นสาวงามทั้งสองจะไปเที่ยวในเมืองต่างตามไปเป็ขบวน
พวกเขาพากันพูดคุย ชมศิษย์ซีเผิง เก่งกาจขนาดไหน ชมศิษย์พี่ซีเยว่ ทั้งสวยทั้งเก่ง
แม้แต่ศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิงยังถูกชม อี้เฉินเหมือนถูกเมินไม่มีตัวตน เขาเข้าไปซื้อขนมที่ร้านแผงลอย
เสี่ยวชิงใจป้ำจ่ายตังให้อี้เฉินก็ไม่ได้ขัด อี้เฉินแวะแทบทุกร้านที่ขายของกิน
เสี่ยวชิงที่จ่ายตังให้หมายจะขอแลกกับที่พัก ถึงกับหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์กับอี้เฉิน หลายๆ คนที่ตามมาเริ่มแปลกใจ
ไอ้หนุ่มผมขาวนั้นเป็ใครไม่เคยเห็นมาก่อน แถมมันให้ ศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิงจ่ายตังให้อีก
อี้เฉินเดินกินไปเรื่อย ๆ จนเสี่ยวชิงทนต่อไม่ไหวขอ"ข้าขอท้าอี้เฉินประลอง"
"ใครชนะได้ที่พักกระท่อมริมน้ำ"
อี้เฉินรับคำท้าแต่รอกินเสร็จ แล้วค่อยกลับสำนักไปประลอง
อี้เฉินทำตัวตามสบายจนลูกศิษย์ใหม่ ที่ตามมาต่างหน้ามุ่ยกันเป็แถบ "ช่างใจกล้ารับคำท้าของ"
ศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิง เป็ถึง ผู้มีพร์ ที่ผู้าุโรับเป็ศิษย์
ฝูงชนแพร่กระจายข่าวออกไปศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิง จะประลองกับศิษย์พี่อี้เฉิน
คนที่ได้ยินชื่ออี้เฉินหลายคนต่างมาดูแม้แต่ศิษย์พี่หลายๆ คน หลินหลง
กับหารสิ้นก็ไม่พลาดที่จะมาดูอี้เฉินแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหน พวกเขาทั้งสองไม่ถูกกัน
จะได้รู้ความแข็งแกร่งของอี้เฉิน
ศิษย์ใหม่เองก็ไม่น้อยหน้าต่างพากันมาดูเต็มพื้นที่ลานประลองพวกเขาตามมาให้กำลังใจศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิง
อี้เฉินนั้น ขั้นพลังรวมลมปราณ ระดับ ปลาย
ส่วนศิษย์น้องเล็กเสี่ยวชิง ขั้นพลังรวมลมปราณ ระดับ กลาง
ทั้งคู่ถือว่าขั้นพลังสูสี ห่างกันแค่ขั้นพลังย่อย ซีเยว่ กับซีเผิงที่รู้พลังที่แท้จริงของอี้เฉิน ต่างส่ายหัว
อี้เฉินที่ขึ้นไปรอ บนลานประลองก่อนแล้ว
เสี่ยวชิงนางขึ้นไปบนลานประลองได้ก็ปลดปล่อยปราณพลังกดดันใส่อี้เฉิน
อี้เฉินนิ่งไม่ไหวติง เขาไม่ต้องขับเคลื่อนปราณพลังเพื่อป้องกัน
เพราะเสี่ยวชิงไม่สามารถกดดัน อี้เฉินได้
เสี่ยวชิงจึงะเิปราณพลังสร้างดาบั์พุ่งเข้าใส่อี้เฉิน
อี้เฉินสร้างปราณพลังห่อหุ้มร่างกาย
ดาบั์ของเสี่ยวชิงกลับไม่ทะลุปราณพลังของอี้เฉินสร้างขึ้น หลายคนที่ดูต่างใจสั่นสะท้านด้วยความใ
ปราณพลังอี้เฉินสร้างขึ้นแข็งแกร่งเกินไป เสียวชิงไม่สามารถเจาะทะลุปราณพลังของอี้เฉินได้แม้แต่น้อย
เสี่ยวชิงขับเคลื่อน"วิชาปราณผ่า์" เข้าโจมตีสุดแรงหมายให้ อิ้เฉินเอาจริง
ปราณผ่า์ที่เสี่ยวชิง สร้างขึ้นนั้นเหมือนคลื่นดาบขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่ร่างของอี้เฉินเหมือนคลื่นโหมซัดเข้ากลืนกิน
อี้เฉินไม่ได้หลบเลี่ยงเขา นำปราณพลังรวมไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดฝ่ามือใส่
คลื่นดาบจนแตกสลาย หายไป
อี้เฉินแทบไม่ได้ขยับจากที่เขายืนเลยแม้แต่น้อย
แม้นางจะโจมตีอีกหลายสิบกระบวนท่า ก็ไม่สามารถทำให้อี้เฉิน สำแดงวิชาได้เลย
นางเริ่มหวาดกลัวในตัวของอี้เฉิน ถ้าอี้เฉินเอาจริงนางคงตายไปแล้ว
นางเดินออกจากการประลองไปดื้อๆ แล้วไม่พูดอะไรทั้งสิ้น
ศิษย์ใหม่หลายคนที่เห็นพลังในการต่อสู้ของ อี้เฉิน
ต่างสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาคิดว่าอี้เฉินเป็เพียงศิษย์พี่ปลายแถว ไม่ได้มีความสามารถอะไร
กลุ่มคนที่ดูการประลองต่างอกสั่นขวัญแขวน อี้เฉินควบคุมปราณพลังแข็งแกร่ง
กว่าเมื่อก่อนไปมาก แถมเขายังไม่ได้เอาจริงด้วยซ้ำ ก็สามารถชนะได้แบบสบายๆ