“คุณชาย ท่านสนใจปิ่นปักผมชิ้นไหนหรือขอรับ”พ่อค้าถามเสียนอี้หลงเมื่อเห็นเขาจ้องมองดูปิ่นรูปเหลียนฮวา(ดอกบัว)ประดับไข่มุกสีชมพู
“ข้าอยากได้ปิ่นเหลียนฮวาประดับไข่มุกชมพูนั่น”
พ่อค้ารีบหยิบกล่องไม้สักฉลุลายสวยงามที่ด้านในมีปิ่นเหลียนฮวาวางอยู่ยื่นให้กับเขา
“คุณชายท่านช่างตาถึงยิ่งนักปิ่นเหลียนฮวาประดับไข่มุกสีชมพูเป็ปิ่นปักผมที่งดงามและปราณีตเป็อย่างมากในเมืองนี้มีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น”
“ถ้าเช่นนั้นข้าขอซื้อปิ่นชิ้นนั้น”
“ได้เลยขอรับ”พ่อค้ารีบยื่นปิ่นปักผมให้กับเสียนอี้หลงพร้อมกับรับเงินจากเขา
เสียนอี้หลงมองดูปิ่นนั่นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ
หลังจากที่ออกมาจากร้านขายปิ่นเขาก็รีบเดินลัดเลาะเพื่อไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ด้านนอกในทันที
หวงลี่เฟยที่นอนรอเสียนอี้หลงอยู่บนรถม้าด้วยความเบื่อหน่ายเมื่อเห็นว่าเสียนอี้หลงกำลังเดินตรงมายังรถม้าเขาก็รีบดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกับะโลงมาจากรถม้าในทันที
“อี้หลงนี่เ้ามัวทำอะไรอยู่ข้ารอเ้าอยู่นานสองนานแล้ว”
“ข้าทำธุระอยู่น่ะ ไปกันเถอะข้าเสร็จธุระแล้ว”เขาพูดขึ้นอย่างไม่สนใจก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถม้าในทันที
หวงลี่เฟยมองดูเสียนอี้หลงอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถม้าเช่นกัน
เมื่อรถม้าวิ่งมาถึงบ้านตระกูลหวง หวงลี่เฟยก็ได้รีบลงจากรถม้าในทันที
“ข้าไปก่อนล่ะเ้าก็เดินทางกลับดีๆ”หวงลี่เฟยบอกกับเสียนอี้หลงก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในบ้าน
“คุณชายเสียนท่านจะแวะที่ไหนก่อนหรือไม่ขอรับ”คนรับใช้ที่นั่งบังคับม้าอยู่ด้านนอกหันมาถามเขา
“ไม่ล่ะข้าอยากรีบกลับบ้าน”เขาพูดขึ้นก่อนจะมองดูปิ่นปักผมที่ซื้อมาพร้อมยิ้มราวกับสุขใจ
“ขอรับคุณชาย”พูดจบคนใช้ก็รีบควบม้าออกจากหน้าบ้านของตระกูลหวงในทันที ไม่นานนักรถม้าก็วิ่งมาถึงบ้านตระกูลเสียน เสียนอี้หลงรีบเก็บปิ่นปักผมไว้ในเสื้อของเขาในทันทีก่อนจะเดินลงจากรถม้า
เมื่อเสียนอี้หลงกลับมาถึงบ้านเขาก็พบเหลียนฮวาที่กำลังยกถาดอาหารอยู่ในมือเหมือนกับจะเอาไปให้ใคร"
“นั่นเ้าจะยกถาดอาหารไปให้ใครกัน”เขาถามนางด้วยความสงสัย
นางหันมามองหน้าเขา
“ข้ากำลังจะยกถาดอาหารไปให้กับท่านเศรษฐีในห้อง”
“เหตุใดต้องยกถาดอาหารไปให้ท่านพ่อด้วย”
“ท่านเศรษฐีไม่ค่อยสบายข้าเลยจะยกถาดอาหารไปให้ท่านในห้อง”
“ท่านพ่อเป็อะไร”
นางส่ายหัวให้กับเขาก่อนจะรีบยกถาดอาหารเข้าไปในห้องของเศรษฐีเสียน
เสียนอี้หลงที่รู้ว่าท่านพ่อของเขาไม่สบายด้วยความเป็ห่วงเขาจึงรีบเดินตามเหลียนฮวาเข้าไปในห้องของท่านพ่อในทันที
“แค็ก แค็ก แค็ก อ้าวพวกเ้าทั้งสองมีอะไรทำไมถึงได้พร้อมหน้ากันมาที่ห้องของข้า”
“ข้าเห็นท่านเศรษเอ่อท่านพ่อไม่สบายอีกทั้งยังไม่ออกไปทานมื้อเย็นข้าเลยทำข้าวต้มไก๋ตุ๋นมาให้อากาศ่นี้หนาวเย็นนักเลยอาจทำให้ท่านไม่ค่อยสบาย”เหลียนฮวาพูดขึ้นก่อนจะเดินเอาถาดอาหารไปวางไว้บนโต๊ะใกล้ๆกับเตียงของเศรษฐีเสียน
เศรษฐีเสียนหันมายิ้มให้กับนาง
“ขอบใจเ้ามากสะใภ้ ข้าเลือกคนไม่ผิดจริงๆ”
เสียนอี้หลงรีบเดินมานั่งข้างๆเศรษฐีเสียนด้วยความเป็ห่วง
“ท่านพ่อข้าว่าตามท่านหมอมาตรวจดูอาการของท่านจะดีกว่า”
“ไม่ต้องๆข้าไม่ได้เป็อะไรมากหากพวกเ้าอยากให้ข้าแข็งแรงก็จงรีบมีหลานให้กับข้าเร็วไว”
ทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยใบหน้าแดงกร่ำ
เศรษฐีเสียนมองหน้าของทั้งสองก่อนจะยิ้มให้
“พวกเ้าออกไปเถอะข้าอยากพักผ่อนแล้ว ส่วนพวกเ้าก็รีบไปพักผ่อนเสียเถอะ”เศรษฐีเสียนพูดก่อนจะค่อยๆหลับตาลง
เสียนอี้หลงและเหลียนฮวาเมื่อเห็นว่าเศรษฐีเสียนกำลังพักผ่อนทั้งสองจึงได้รีบเดินออกจากห้องของเขาในทันที
150
