อสูรล้างสวรรค์

 โจวเย่ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะความหมายของเขาถูกถ่ายทอดออกไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องไร้สาระ

       “แตงโมแห่งสวรรค์ เป็นของตระกูลโจว” เสียงของโม่เจียง ดังขึ้น

         เหมยเหมย ได้ส่งมอบ หอกแห่งความมืด ลูกบาศก์โบราณ และ แตงโมแห่งสวรรค์ไปที่ห้องส่วนตัวของตระกูลโจว และมอบมันให้โจวเย่ด้วยความเคารพ

           ประมาณสิบนาทีต่อมา ห้องโถงประมูลก็ถูกทิ้งร้างโดยสิ้นเชิง ทุกตระกูลกลับไปทั้งหมดแล้ว และเหลือเพียงตระกูลโจว 

       โม่เจียง ไปที่ห้องส่วนตัวที่โจวเย่อยู่ และโจวเย่ก็เป็นคนนำพูดว่า "ผู้อาวุโสโม่เจียง เหรียญทองสำหรับสิ่งของทั้งสาม ข้าติดท่านใว้ก่อน และข้าจะจ่ายคืนให้ท่าน โดยเร็วที่สุด"

           โจวเฟิงและคนอื่นๆ มองดูโจวเย่ด้วยความประหลาดใจ เงินแปดล้านหนึ่งแสนสามหมื่นเหรียญทอง ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย และจากคำพูดของโจวเย่ บอกได้ว่าเขาสามารถหาเงินมาจ่ายคืนได้และเขาตั้งใจที่จะจ่ายคืน

"เป็นไปได้ไหม? ว่าโจวเย่จะมีเงินซ่อนอยู่?"

         โม่เจียง ส่ายหัวเล็กน้อยแล้วยิ้มและพูดว่า "คุณชายเย่ ไม่ต้องรีบเอาที่ท่านสะดวกเถอะ" 

        หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ไม่นาน ตระกูลโจวก็ออกจากหอสมบัติ 

         "เจ้าหอ ท่านคิดว่าตระกูลโจวสามารถหาเงินได้จริงๆเหรอ?” เหมยเหมยถามอย่างระมัดระวัง

           โม่เจียงคร่ำครวญเล็กน้อยและพูดว่า "ตระกูลโจว อาจไม่สามารถทำได้ แต่โจวเย่ทำได้แน่นอน เด็กคนนี้ลึกลับเกินไป"

-

          เมื่อกับมาถึงตระกูลโจว โจวเฟิง และผู้อาวุโสคนอื่นๆในตระกูลโจว กังวลอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องหนี้  

         "เย่เอ๋อ เจ้าหุนหันพลันแล่นเกินไปหรือเปล่า? เห็นได้ชัดว่าสุนัขจิ้งจอกเฒ่าฮั่นชิงเทียน และกู่เฉียนซาน รวมหัวกันขึ้นราคาอย่างจงใจ" โจวหลี่กล่าวขึ้น 

โจวเย่ยิ้มและไม่พูดอะไร 

         "เย่เอ๋อ! ข้าเฝ้าดูเจ้าเติบโตมาและรู้นิสัยของเจ้าดี เจ้าจะไม่มีวันทำให้พวกข้าผิดหวัง ” โจวคุน มองไปที่โจวเย่ ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา

"ขอพู่กัน และกระดาษ" โจวเย่ยิ้มเล็กน้อย

        หงเยว่ หยิบพู่กัน หมึก และแผ่นกระดาษมาอย่างรวดเร็ว และ ทุกคนก็มองไปที่โจวเย่อย่างสงสัย

 เขาต้องการทำอะไร?

         โจวเฟิง , โจวเซียว โจวหลี่ และ โจวคุน ต่างก็ล้อมรอบโจวเย่ เพื่อดูว่าเขาจะทำอะไร

        โจวเย่ เริ่มเขียนอย่างรวดเร็วบนกระดาษ เขาขีดเขียนอย่างเร็ว และเขียนเสร็จในครู่เดียว

       ตอนแรกพวกเขาไม่รู้ว่าโจวเย่เขียนอะไร แต่เมื่อพวกเขาอ่านสองสามคำแรก สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที และพวกเขาก็ตกตะลึง

         "นี่คือ..." ปฏิกิริยาของ โจวหลี่ และโจวคุน ใบหน้าของทั้งสองตกตะลึง ตัวพวกเขาแข็งทื่อ และดวงตาของพวกเขาแทบจะถลนออกมา

         หลังจากเขียนเสร็จแล้ว โจวเย่ก็ยิ้มเบาๆและพูดว่า "นี่คือหนทางใช้หนี้"

        โจวเฟิง และคนอื่นๆยังคงมองดูกระดาษ ด้วยความตกใจ ราวกับว่าพวกเขาไม่ได้ยินเสียงของโจวเย่ และพวกเขาไม่ได้ตอบสนองเป็นเวลานาน

        แม้แต่ใบหน้าที่สวยงามของหงเยว่ ในตอนนี้ก็ยังเต็มไปด้วยความตกใจ

        หลังจากนั้นเป็นเวลานาน โจวเฟิงก็เป็นคนแรกที่ได้สติขึ้นมาและอดไม่ได้ที่จะอุทาน

      "เย่เอ๋อ นี่คือ... นี่คือสูตรยาใช่ไหม?” โจวเฟิง ถามด้วยความตกใจ        

        โจวเย่ ยิ้มและกล่าวว่า "ใช่ มันเป็นสูตรยาวายุปราณ ซึ่งสามารถช่วยผู้ฝึกยุทธ์ในอาณาจักรนักยุทธ์เพิ่มความเร็วของในการบ่มเพราะได้สิบเท่า!"

“อะไรนะ! สิบเท่าเหรอ?” 

        "เย่เอ๋อ เจ้ามีสูตรยาได้ยังไง?” โจวเฟิงถามด้วยความไม่เชื่อ   

           เมื่อโจวคุนมองเข้าไปใกล้ๆ เขาก็ตกใจมากยิ่งขึ้น "นี้ไม่ใช้สูตรยามั่ว โอ้พระเจ้า สูตรยานี้สมบูรณ์แบบมาก น้ำหนักของวัสดุยาแต่ละชนิดมีความแม่นยำมาก และสมุนไพรวัสดุยาเหล่านี้มีอยู่ทั่วไป" 

         "อะไรนะ? ไม่ใช้สูตรยามั่วเหรอ?” โจวเฟิงและคนอื่นๆ ตกใจอีกครั้ง

       "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? โจวเย่จะมีสูตรยาได้อย่างไร? และเขายังจำมันได้ชัดเจนทุกคำ!"

       เมื่อนึกถึงสิ่งต่างๆอันน่าประหลาดใจของโจวเย่ในเดือนที่ผ่านมา โจวเฟิงก็รีบถามว่า "เย่เอ๋อ ตอบตามตรง เจ้าได้รับสูตรยามาจากไหน? และทักษะการรักษาของเจ้า เจ้าทำได้อย่างไร?"

        โจวเย่ยิ้มเล็กน้อยและตอบว่า "ท่านพ่อ อันที่จริงเมื่อเดือนที่แล้วข้าได้พบกับปรมาจารย์ผู้หนึ่ง เขาบอกว่าข้ามีความสามารถด้านการเล่นแร่แปรธาตุอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงรับข้าเป็นศิษย์ และได้สอนทักษะการรักษา และการเล่นแร่แปรธาตุให้กับข้า”

        "ปรมาจารย์ รับเจ้าเป็นศิษย์เหรอ?” โจวเฟิง และทุกคนต่างตกตะลึง

         ในขณะที่ทุกคนตกใจ โจวเย่ได้กล่าวต่อว่า "เขามีพลังมากและสามารถเดินบนท้องฟ้าได้"  

ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่โจวเย่สร้างเรื่องราวขึ้นเอง

          “ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ของเจ้าก็ชรามากแล้ว ทำไมเจ้าไม่บอกเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับพวกข้าล่ะ? เจ้าจะละเลยอาจารย์ของเจ้าได้อย่างไร” โจวเฟิงถามและตำหนิอย่างรวดเร็ว 

           เมื่อมองดูท่าทางกังวลของโจวเฟิง โจวเย่ก็แอบยิ้มแย้ม และพูดต่อว่า "ท่านพ่อ อาจารย์ของข้าไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนต่อสาธารณะ และท่านก็มีนิสัยไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวบนโลก" 

           "นิสัยของนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสูงนั้นแปลกจริงๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฐานการฝึกฝนของเจ้าพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยคำแนะนำจากอาจารย์ของเจ้า มันก็สมเหตุสมผลแล้ว” โจวคุนพยักหน้า

       "ยอดเยี่ยมมาก! พี่ใหญ่ยังคงมีอาจารย์คอยช่วยเหลืออยู่!" โจวเซียวยิ้มอย่างมีความสุข 

        โจวเย่ มอบสูตรยา ให้แก่โจวหลี่ และกล่าวว่า "ด้วยสูตรยานี้ ตระกูลโจวของเราจะแข็งแกร่งขึ้นในไม่ช้า และเราสามารถนำยาไปขายแล้วนำเหรียญทองไปใช้หนี้กับหอสมบัติได้ และหนี้ของเราจะได้รับการชำระคืนในไม่ช้า "

            เมื่อคำพูดจบลง โจวเย่ก็หยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง และเขียนอย่างรวดเร็วบนกระดาษ 

           "นี่คือ... วิธีการปรุงยา!" โจวหลี่และโจวคุนต่างอุทานพร้อมกัน และร่างกายของพวกเขาทั้งสองก็สั่นสะท้าน

 โจวเฟิงและคนอื่น ๆ รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

         "ผู้อาวุโสหลี่ ผู้อาวุโสคุน นี่คือวิธีการเล่นแร่แปรธาตุที่อาจารย์ของข้าได้ทิ้งไว้ หากท่านฝึกฝน ในไม่ช้าท่านจะสามารถก้าวเข้าสู่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองได้"   

        "แล้วอาจารย์ของเจ้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับใด" โจวหลี่ถาม

 "เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ด” โจวเย่ยิ้ม

       "นักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ด!” โจวเฟิงและคนอื่น ๆ ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

       นักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ดมีสถานะสูงส่ง และไม่มีนักเล่นแร่แปรธาตุระดับดับเจ็ดในจักรวรรดิอัคคี และแม้แต่ทั่วทั้งดินแดนก็ไม่สามารถพบเห็นได้ 

        แต่แผ่นดินอเวจีมีนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ด และพวกเขาเหล่านี้ล้วน เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่ยื่นอยู่บนจุดสูงสุดของแผ่นดินอเวจี