สรรพธาตุสังหารเทพ

        "ศิษย์พี่ซวนถาน!! มันหนีไปแล้ว!" ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่เหมือนจะเป็นศิษย์น้องของหวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยสีหน้าดูถูก..

        "แล้วเจ้าจะตะโกนบอกข้าทำมะเขืออะไร!? ข้าก็เองก็มีตาเช่นกัน! ไอติงสวี่หยุนนั่นมันคงหวาดกลัว.." หวงซวนถานตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจกับศิษย์น้องของตนเท่าไหร่นักก่อนจะปั้นหน้ากลับมาหยิ่งยโสตามเดิม..แต่หวงซวนถานยังไม่ทันกล่าวจบคำก็สัมผัสได้ถึงพุ่มหญ้าที่สั่นไหวเล็กน้อย..

        "ศิษย์พี่ซวนถาน!! พุ่มหญ้ามันได้ขยับด้วย!" ศิษย์น้องของหวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง..

        "ข้าพึ่งบอกเจ้าไปว่าข้าก็มีตาเหมือนกันไอตัวโง่งม!! ข้าว่ามันต้องเป็นแค่สัตว์อสูรธรรมดาเป็นแน่!" หวงซวนถานกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหยิบเอากระบี่ระดับสองขั้นตํ่าขึ้นมาถือไว้ในมือ..เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อยพยัคฆ์สีครามที่มีสีหน้าถมึงทึงก็ก้าวออกมาจากพงหญ้าอย่างช้าๆ..

        "ศะ..ศิษย์พี่..นะ..นั่นมันพยัคฆ์ตัดวารีที่เป็นสัตว์อสูรระดับสองขั้นตํ่ามิใช่หรือ?" ศิษย์น้องของหวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงสั่นสะท้านก่อนจะค่อยๆถอยไปยืนอยู่ด้านหลังของหวงซวนถาน..

        "ขะ..ข้าบอกเจ้ากี่รอบแล้วว่าข้าเองก็มีตาเช่นกัน..หะ..หากเราไม่ทำอะไรมันมันก็คงไม่ทำอะไรเราเช่น.." หวงซวนถานตัวสั่นสะท้านก่อนจะกล่าวออกมาอย่างลำบาก..แต่หวงซวนถานยังกล่าวไม่จบประโยคพยัคฆ์สีครามก็มีสีหน้าไม่พอใจอย่างหนักออกมาเพราะหาร่องรอยของสวี่หยุนไม่พบอีกแล้ว..พยัคฆ์สีครามได้ยินหวงซวนถานและศิษยืน้องของหวงซวนถานพูดคุยกันก็คิดจะระบายโทสะมาที่พวกมันทั้งคู่ก่อนจะกระโจนเข้าใส่ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาทั้งสองทันที.. 

        "อ้ากกกกกกกกก!!!!" เสียงของหวงซวนถานและศิษย์น้องของมันดังลั่นสนั่นป่าหมื่นอสูรชั้นในจนทำให้สวี่หยุนที่หลบอยู่รอบๆตัวสั่นสะท้านออกมา..

        "..ยังดีที่พวกเจ้าช่วยถ่วงเวลาไอลูกแมวบัดซบนั่นได้..งั้นข้าก็หวังว่าพวกเจ้าทั้งสองจะรอดกลับมาก็แล้วกัน.." สวี่หยุนกล่าวออกมาก่อนจะค่อยๆเดินกลับไปทางธาราขนาดใหญ่ที่จากมาอย่างไม่รีบร้อนนัก..เวลาผ่านไปจนพระอาทิตย์ตกดินในที่สุดสวี่หยุนก็มาถึงธาราขนาดใหญ่ได้..ทุกครั้งที่เขาเจอสัตว์อสูรระดับหนึ่งขั้นกลางเขาก็จะปลดผนึกทะเลปราณของเขาออกเล็กน้อยก่อนจะปล่อยลมปราณธาตุวารีเพียงนิดเพื่อใช้ในการควบคุมหยดนํ้าจากมีดไม้สังหารสัตว์อสูรตัวนั้น..

        "วันนี้ช่างซวยซํ้าซวยซ้อนจริงๆ..หวังว่าในขณะกลับไปที่เมืองเซี่ยหลงข้าจะไม่ต้องพบเจออะไรอีก.." สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาหลังจากกล่าวเสร็จ..หลังจากที่สวี่หยุนคิดทบทวนคำกล่าวของตนเองก็พบว่าคำพูดของตนเองเหมือนจะเป็นลางร้ายบางอย่าง..

        "..ข้าจะไม่ต้องเจออะไรอีกแล้ว..ใช่แล้ว!! มันต้องเป็นอย่างนั้นอย่างแน่นอน!" สวี่หยุนกล่าวให้กำลังใจกับตนเองราวกับคนบ้าที่สติไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่นักก่อนจะปลดผนึกทะเลปราณทั้งหมดและพุ่งข้ามธาราขนาดใหญ่ไปในทันที..

        "..ข้าแทบจะไม่ได้ใช้ลมปราณเลยตั้งแต่มาถึงแม่นํ้านี้..ข้าหวังว่าไอลูกแมวนั่นจะตามข้ามาไม่ได้แล้ว..ไม่! มันต้องตามมาไม่ได้อย่างแน่นอน!" สวี่หยุนกล่าวออกมาราวกับเป็นคนสติไม่สมประกอบอีกครั้งก่อนจะเร่งความเร็วสุดความสามารถพุ่งข้ามธาราไป..

        เวลาผ่านไป 2 ชั่วยามสวี่หยุนที่เร่งความเร็วสุดความสามารถก็เข้าใกล้เมืองเซี่ยหลงเกินครึ่งทางแล้ว..แต่จู่ๆสวี่หยุนก็ได้ยินเสียงเรียกดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง..

        "ติงสวี่หยุน!! บัดซบ!! รอบนี้ข้าจะสังหารโดยที่ไม่ให้โอกาสเจ้าได้เปิดปากแม้แต่น้อย!" หวงซวนถานตะโกนออกมาด้วยความโกนเกรี๊ยวขณะที่กำลังวิ่งมาทางสวี่หยุนอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งหิ้วศิษย์น้องของมันมาด้วย..

        "โอ้? ข้าไม่มีเวลามากนัก..แต่ข้าก็อย่างรับฟังว่าเจ้ารอดมาได้อย่างไรเช่นกัน..แต่ว่า..ไหนเจ้าพูดว่าครึ่งก้าวก่อเมล็ดลมปราณไม่สามารถเข้ามาในชั้นนอกของป่าหมื่นอสูรได้มิใช่หรือ?" สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าสงบนิ่งขณะที่กำลังใช้เหยียบวารีท่องนภาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยที่ไม่ลดความเร็วลงแม้แต่น้อย..

        "ฮึ่ม!! เห็นแก่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเจ้างั้นข้าจะบอกเจ้าให้ก็แล้วกัน! ข้าต้องใช้ยันต์วิเศษคุ้มกายาเพียงหนึ่งเดียวที่ข้าได้มาจากผู้อาวุโสของสำนักกระบี่ล่องนภาเพื่อหลบหนีออกมา! สำหรับเรื่องเข้ามาในป่าหมื่นอสูรชั้นนอกแล้วจะนับเป็นอันใดหากไม่มีใครพบเห็น!!" หวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยโทสะก่อนจะใช้ลมปราณส่งกระบี่บินพุ่งไปที่สวี่หยุน..

        "ยันต์วิเศษคุ้มกายาหรือ? น่าสนใจดีเหมือนกันแฮะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยความสนใจเล็กน้อยกับยันต์คุ้มกายาของหวงซวนถานก่อนจะหยิบเอามีดสั้นจากนักฆ่าสตรีและดาบมังกรทมิฬของนักฆ่าบุรุษออกมาพร้อมกับใช้ลมปราณธาตุวารีควบแน่นความชื้นในอากาศให้กลายเป็นหยดนํ้าจำนวนมากจนคล้ายกระบี่นํ้า..

        เพล้ง!!

        สวี่หยุนพลิกตัวกลับไปก่อนจะส่งมีดสั้นและดาบมังกรทมิฬพร้อมกับกระบี่นํ้าไปประทะกับกระบี่ของหวงซวนถานทำให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันอย่างแรงออกมาก่อนที่สวี่หยุนจะใช้แรงจากการประทะในการพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว..

        "บัดซบ!! หากเจ้าแน่จริงก็หยุดวิ่งหนีแล้วมาสู้กันได้แล้ว!" หวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยโทสะก่อนจะควบคุมลมปราณบังคับกระบี่ของตนเองที่ลอยคว้างไปกลับมาพุ่งไปที่สวี่หยุนอีกครั้ง..

        เพล้ง!!

        "ข้าว่าข้าบอกเจ้าไปแล้วนะว่าข้าไม่มีเวลามากนัก.." สวี่หยุนกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเรียเฉยในขณะที่ปัดป้องกระบี่บินของหวงซวนถานอีกครั้ง..

        "ฮึ่ม!! ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะกล่าวเช่นนั้นได้อีกนานแค่ไหน!" หวงซวนถานกล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์อย่างยิ่งพร้อมกับใช้ลมปราณควบคุมกระบี่ให้พุ่งไปที่สวี่หยุนอีกครั้ง..

        เพล้ง!! เพล้ง!! เพล้ง!! เพล้ง...

        มีเสียงโลหะกระทบกันเช่นนี้เกิดขึ้นตลอดหนึ่งชั่วยามที่ผ่านมาจนไม่สามารถนับจำนวนครั้งได้ว่าเกิดขึ้นกี่ร้อยครั้งหรือกี่พันครั้ง..ด้วยความ'ช่วยเหลือ'ของหวงซวนถานทำให้ความเร็วในการเดินทางของสวี่หยุนเพิ่มขึ้นอย่างมากจนในที่สุดตอนนี้เขาก็สามารถมองเห็นเมืองเซี่ยหลงที่สุดขอบของสายตาได้แล้ว..

        "เอาล่ะถึงที่หมายของข้าแล้ว..ขอบคุณเจ้ามากจริงๆ..ไว้มีเวลาข้าจะมาเล่นกับเจ้าใหม่" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจก่อนจะปัดป้องกระบี่ของหวงซวนถานอีกครั้งทำให้เขาพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว..

        "อ้ากกก!!! ติงสวี่หยุน!! ไอบัดซบ!! เจ้าจะหนีไปไหน!" หวงซวนถานที่มีโทสะทะลุขีดจำกัดกล่าวออกมาอย่างเครียดแค้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของสวี่หยุน..

        "อะ..เอ่อ..ศิษย์พี่ซวนถาน..ข้าว่าเราควรปล่อยมันไปนะ..พวกเราอ้อมไปทางเข้าเมืองด้านหลังที่เป็นที่สำหรับเดินทางกลับจากชั้นในของป่าหมื่นอสูรเถอะ..หากมีคนเห็นศิษย์พี่ซวนถานอยู่ในป่าหมื่นอสูรชั้นนอกแห่งนี้..ข้าว่าศิษย์พี่ซวนถานได้มีปัญหาแน่.." ศิษยืน้องของหวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยความหวังดีเมื่อมันสามารถมองเห็นเมืองเซี่ยหลงอยู่ไกลๆแล้ว..

        "อ้ากกกกก!!! ไอบัดซบติงสวี่หยุน!!" หวงซวนถานตะโกนออกมาด้วยโทสะราวกับขาดสติไปแล้วก่อนจะส่งกระบี่บินไปหาสวี่หยุนอีกครั้ง..

        เพล้ง!!

        เสียงเกิดขึ้นเป็นร้อยเป็นพันครั้งเกิดขึ้นอีกครั้งก่อนที่สวี่หยุนจะพุ่งข้างหน้าเช่นเดิม..หวงซวนถานร้องตะโกนออกมาด้วยโทสะก่อนจะขยับมือเรียกกระบี่ของตนเองกลับมายังมือของมันก่อนจะใช้กระบี่นั้นฟันต้นไม้จนขาดเป็นสองท่อน..หวงซวนถานพยายามระบายอารมณ์โกรธแค้นทั้งหมดลงในต้นไม้นับสิบต้นก่อนจะหันกลับมายังทิศทางที่สวี่หยุนจากไป..

        "ติงสวี่หยุน!! หากครั้งหน้าเจ้ากล้าออกจากเมืองเซี่ยหลงเมื่อไหร่ข้าจะสับสังหารเจ้าทิ้งอย่างแน่นอน!!" หวงซวนถานตะโกนออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะสงบสติอารมณ์ของตนเองสุดความสามารถ..

        "อะ..เอ่อ..ศิษย์พี่หวงซวนถาน..ท่านวางข้าลงได้หรือยัง? ข้าเริ่มเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว.." ศิษย์น้องของหวงซวนถานที่ถูกหวงซวนถานหิ้วอยู่กล่าวออกมาโดยที่ไม่ดูสถานการณ์แม้แต่น้อยทำให้อารมณ์ของหวงซวนถานพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง..

        "เจ้ามันเป็นตัวไร้ประโยชน์!! ตัวโง่งม!! บัดซบ!! ทำไมข้าถึงมีศิษย์น้องเป็นคนโง่เง่าเช่นนี้ด้วย!" หวงซวนถานที่โกรธจนไม่สามารถระงับได้แล้วยกศิษย์น้องของตนเองขึ้นมาก่อนจะใช้แรงทั้งหมดโยนมันเข้าไปใส่หินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งจนแตกละเอียด..

        "อูย..ศิษย์พี่ซวนถาน..ท่านไม่รุนแรงเกินไปหน่อยรึ? ข้าพึ่งจะได้ขยับกล้ามเนื้อเอง.." ศิษย์น้องของหวงซวนถานกล่าวออกมาด้วยความเจ็บปวดขณะที่กำลังลูบหลังของตนเองอยู่..

        "..." หวงซวนถานร่างกายสั่นสะท้านทันทีเพราะคำกล่าวของศิษย์น้องของมัน..หวงซวนถานอย่างจะเชือดมันทิ้งเป็นอย่างยิ่งแต่ก็ระงับอารมณ์ของตนเองไว้ด้วยการยกกระบี่ขึ้นมาและสับต้นไม้นับสิบต้นอย่างบ้าคลั่ง..

     ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

        "เจ้าพวกนั้นมันเป็นตัวตลกของสำนักรึ? ขนาดข้าแค่มองพวกมันยังรู้สึกขบขันออกมาเล็กน้อยเลย.." สวี่หยุนกล่าวออกมาขณะหันไปมองหวงซวนถานและศิษย์น้องของมันที่ราวกับว่ากำลังแสดงละครกันอยู่..

        "เฮ้อ..ข้าล่ะสงสารต้นไม้พวกนั้นจริงๆ.." สวี่หยุนถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะหันหน้ากลับไปและพุ่งไปที่เมืองเซี่ยหลงอย่างรวดเร็ว..

        เมื่อสวี่หยุนมาถึงก็พบว่าเมืองเซี่ยหลงตอนนี้เงียบสงัดเพราะเป็นเวลาดึกแล้ว..สวี่หยุนพุ่งผ่านบ้านเรือนทั้งหมดไปอย่างรวดเร็วไปทางบ้านของหวงเหวินในทันที..ปากทางเข้าของสำนักกระบี่ล่องนภายังคงมีศิษย์เฝ้าอยู่เช่นเดิมตลอดคืน..ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาไม่ได้กล่าวอะไรออกมาก่อนจะให้สวี่หยุนผ่านเข้าไปอย่างรวดเร็ว..

        สวี่หยุนพุ่งตรงมาที่บ้านของหวงเหวินด้วยความรีบเร่งก่อนจะเปิดประตูเข้าไปในทันที..

        "เสี่ยวโหยว! เสี่ยวโหยว! เสี่ยวโหยวยังอยู่รึไม่!?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความร้อนรนก่อนที่ประตูห้องของหวงเหวินจะเปิดออกมาในทันที..

        "ชู่ว! ชู่ว! เงียบหน่อยน้องติง..ท่านแม่กับน้องเล็กของข้าเป็นคนธรรมดา..พวกเขายังต้องการนอนหลับพักผ่อนในยามกลางคืนอยู่.." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างรีบร้อนเพราะกลัวเสียงของสวี่หยุนจะทำให้หลินชูหรงและหวงลี่ผิงตื่นจากการนอนหลับ..

        "อะ..ข้าขอโทษด้วย..ว่าแต่น้องสาวของข้าอยู่ที่ไหนหรือ?" สวี่หยุนกล่าวขอโทษออกมาด้วยนํ้าเสียงที่เบาบางลงเป็นอย่างยิ่งก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย..

        "เฮ้อ..น้องหญิงเสี่ยวโหยวอยากที่จะไปยังป่าหมื่นอสูรเพื่อค้นหาน้องติงอย่างยิ่งหลังจากพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว..ข้ากับท่านแม่และน้องเล็กพยายามห้ามน้องหญิงเสี่ยวโหยวแล้วแต่น้องหญิงเสี่ยวโหยวก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้นพร้อมกับยืนกรานที่จะไปให้ได้ข้าเลยต้องผนึกทะเลปราณของน้องหญิงเสี่ยวโหยวทำให้นางสลบไปก่อน..น้องติงไม่กล่าวว่าอะไรข้าใช่หรือไม่?" หวงเหวินกล่าวออกมาด้วยความลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง..

        "อืม..ข้าต้องขอโทษพี่เหวินด้วยที่ทำให้ยุ่งยาก..หากมีโอกาสข้าจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน..แล้วเสี่ยวโหยวตอนนี้อยู่ที่ไหนหรือ?" สวี่หยุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินที่หวงเหวินกล่าวออกมา..

        "ไอหยา..เป็นข้าต่างหากที่ต้องตอบแทนน้องติง..น้องติงไม่ควรจะกล่าวเช่นนั้นออกมา..สำหรับน้องหญิงเสี่ยวโหยวตอนนี้นางนอนอยู่บนเตียงในห้องถัดจากห้องของน้องเล็ก..หากน้องติงปลดผนึกทะเลปราณของน้องหญิงเสี่ยวโหยวแล้วฝากขอโทษนางแทนข้าที..ตอนนี้ข้าใกล้จะเลื่อนเป็นขั้น 7 ของรวบรวมลมปราณแล้ว..ข้าต้องขอตัวก่อน..ขอฝากน้องหญิงเสี่ยวโหยวให้น้องติงด้วย.." หวงเหวินกล่าวออกมาอย่างละอายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปอย่างรีบเร่งอีกครั้ง..

        "..ข้าขอขอบคุณพี่เหวินมากจริงๆ..หากไม่มีพี่เหวินก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวโหยวจะเป็นอย่างไรแล้วตอนนี้.." สวี่หยุนกล่าวขอบคุณหวงเหวินออกมาอีกครั้งก่อนจะโค้งตัวให้หวงเหวินเล็กน้อย..หวงเหวินเห็นท่าทีดังนั้นของสวี่หยุนก็ยิ้มออกมาในทันทีก่อนจะพยักหน้ารับคำขอบคุณของสวี่หยุนพร้อมกับปิดประตูห้องไปดังเดิม..

        สวี่หยุนมีรอยยิ้มขึ้นมาเช่นกันก่อนจะค่อยๆเดินเสียงเบาไปหาหลินเสี่ยวโหยวยังห้องที่อยู่ถัดจากห้องของหวงลี่ผิง...

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------