น้ำตาหยดที่หนึ่ง
หลังจากที่ผมให้สิงส่งนักสืบไปสืบประวัติของเด็กมิวนั่นมา ก็ได้รู้ว่าเด็กนั่นเป็ลูกชายคนเล็กของผู้มีอิธพลอยู่ในจว.จว.หนึ่งซึ่งร่ำรวยพอตัวสามารถเรียกว่าเศรษฐีย่อยๆได้เลย ส่วนเื่ที่น้ำมนต์โดนแกล้งนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเด็กมิวคนนั้นเป็การแกล้งกันเฉยๆของเด็กที่ไม่ถูกกัน แต่ประเด็นคือ เด็กมิวน่าจะหลงรักลูกเลี้ยงของผมซึ่งแน่นอนไม่ใช่ความรักแบบเพื่อนอย่างแน่นอน แต่ที่หนักสุดคือการสั่งให้คนตามดูแลน้ำมนต์อยู่ห่างๆ มีอยู่สองเหตุการที่ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าเด็กมิวสั่งให้ลูกน้องคอยตามดูแลโดยที่ไม่ให้น้ำมนต์รู้ตัว
เมื่อประมาณ2ปีที่แล้วนั้นน้ำมนต์เกือบจะโดนรถชนเพราะไม่ทันมองตอนจะเดินข้ามถนนแต่ก็มีชายนิรนามคนหนึ่งมากระชากตัวของน้ำมนต์ออกจากทิศทางอันตรายนั้นได้อย่างหวุดหวิด ส่วนอีกครั้งเกิดขึ้นตอนม.6 เทอมแรกก่อนหน้าแม่ของน้ำมนต์จะเสียเพียงไม่กี่เดือน มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งมาวอแวถึงขั้นจะลวนลามเลยก็ว่าได้แต่ก็มีชายนิรนามคนเดิมมาช่วยไว้ ขนาดกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นมีกัน 4 คนยังโดนชายนิรนามคนนั้นซัดซะหมอบ ซึ่งนั่นแสดงว่าชายคนนั้นต้องมีฝีมือไม่น้อยเลยทีเดียว
ผมคงต้องให้คนคอยจับตาดูเด็กมิวคนนี้ไว้เพราะถ้าล้ำเส้นลูกเลี้ยงผมมากเกินไปผมก็คงไม่ปล่อยไว้อย่างแน่นอนส่วนจะจัดการแบบไหนค่อยมาดูกันตามความเหมาะสมกันอีกที
ตอนนี้ผมอยู่ปี2แล้ว ผมยังคงอยู่กับแด๊ดเหมือนเดิมเคยคิดจะไปอยู่คอนโดเหมือนกันเพราะอยู่ใกล้มหาลัยแต่แด๊ดไม่อนุญาต ให้เหตุผลว่ารถก็มีแต่ถ้าี้เีขับให้คนขับรถที่บ้านไปส่งให้ก็ได้แต่ถ้าวันไหนมีกิจกรรมหรืองานที่ต้องทำแบบเร่งด่วนก็อนุญาตให้ค้างกับเพื่อนได้ แต่เพื่อนคนนั้นต้องไม่ใช่ไอ้มิวผมไม่เข้าใจว่าทำไมแด๊ดต้องตั้งแง่กับไอ้มิวมันด้วยทั้งๆที่มันก็ดีแล้วก็ยังดูแลผมดีมากด้วย
วันนี้ผมเลิกเรียนเร็วเพราะคาบบ่ายอาจารย์ยกคลาสผมเลยขับรถมาหาแด๊ดที่บริษัท เอากาแฟกับคุ้กกี้ร้านดังมาฝากแด๊ดกับพี่สิงสักหน่อยแล้วก็จะมาช่วยแด๊ดทำงานด้วยเลยเพราะเวลาเหลือๆ ผมเดินเข้ามาในบริษัทอย่างอารมณ์ดีทุกคนก็ยิ้มให้อย่างเป็มิตรและคุ้นเคยเป็อย่างดีบ้างก็ก้มหัวให้อย่างนอบน้อม ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าผมเป็ลูกเลี้ยงของแด๊ดที่แด๊ดรักและหวังจะให้สืบต่อธุรกิจในเครือวิริยนุกุลกรทั้งหมด
"พี่สิงสวัสดีครับ นี่ครับกาแฟกับคุ้กกี้ผมซื้อมาฝาก" ผมทักทายพี่สิงที่นั่งอยู่หน้าห้องของแด๊ดพร้อมกับยื่นขนมกับกาแฟไปวางไว้บนโต๊ะให้เสร็จสรรพ พี่สิงทำท่าใที่เห็นผมพร้อมกับรีบลุกมาต้อนรับ
"เอ่อ คุณน้ำมาหาบอสเหรอครับ เอ่อคือ ว่า" พี่สิงอึกอัก
"อะไรครับ หรือว่าแด๊ดมีแขก"
"ไม่ใช่ครับ.." ไม่ใช่งั้นผมก็เข้าไปได้น่ะสิ ไวเท่าความคิด ผมผลักประตูเข้าไปโดยที่พี่สิงห้ามไม่ทัน เซอร์ไพรส์!!
"เซอร์ไพรส์ แด๊.." ผมตัวชาวูบ ใจเต้น ตึก ตึก ไม่ใช่ตื่นเต้น แต่ใ คาดไม่ถึง !!!
"น้ำมนต์! ไม่เรียนเหรอ มาได้ยังไง" แด๊ดรีบดันตัวผู้หญิงร่างอวบอึ๋มที่นั่งอยู่บนตักแกร่งให้ลุกขึ้นอย่างใ แต่เธอคนนั้นกลับกอดคอของแด๊ดแน่นพร้อมชายตามองผมอย่างสำรวจไล่มองั้แ่หัวจรดเท้าเท้าจรดหัว
"ใครเหรอคะ แทน แต่..ไม่มีมารยาทเอาซะเลยประตูมีทำไมไม่เคาะ!" เธอหันไปถามแบบอ้อนๆกับแด๊ดก่อนจะเบนสายตามาที่ผมพร้อมจิกกัดทันที ผมที่ยังยืนสตันเหมือนโดนสาปเริ่มได้สติ ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อกั้นไม่ให้หยดน้ำตามันไหลออกมา อธิบายไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง มันชาไปหมดกับความรู้สึกของผมตอนนี้
"แด๊ดถามว่าเราไม่เรียนเหรอ!" แด๊ดถามผมอีกครั้งด้วยเสียงดุๆโดยที่ผู้หญิงคนนั้นยังนั่งอยู่บนตักและโอบรอบคอของแด๊ดไว้อย่างเหนียวแน่น
"ขอโทษครับที่มารบกวนถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ผมหันหลังเดินออกมาโดยไม่ได้ฟังที่แด๊ดะโเรียกแม้แต่น้อย ผมยกหลังมือปาดน้ำตาที่ไหลริน ออกมาก็เจอกับพี่สิงที่ยืนอยู่พี่สิงเมื่อเห็นผมร้องไห้ก็ใรีบเข้ามาถามไถ่อย่างเป็ห่วง
"คุณน้ำเป็อะไรครับร้องไห้ทำไม" พี่สิงละล่ำระลักถาม ผมได้แต่ส่ายหน้าพร้อมขอตัวแล้วเดินออกมาทั้งๆที่ในมือยังถือกาแฟกับขนมอยู่แน่น ผมเดินมาถึงรถก็เดินตรงไปที่ถังขยะแล้วหย่อนของในมือลงไปก่อนจะเปิดรถเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัยแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"มึงจะร้องไห้ทำไมวะไอ้น้ำ อึกก"
น้ำตาไหลไม่หยุดอาการเจ็บที่หัวใจจุกแน่นที่อกประเดประดังเข้ามา แด๊ดมีคนอื่น ไม่ใช่สิ แด๊ดมีคนใหม่แล้วสินะคนที่จะมาแทนที่แม่ของผม ซึ่งคนๆนั้นไม่ใช่ผม รู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าแด๊ดไม่ได้คิดเกินเลยกับผมแม้บางทีจะอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าแด๊ดก็คิดเหมือนกันเพราะระยะหลังๆมานี่แด๊ดแสดงอาการหวงผมมาก โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าไอ้มิวหรือกับคนที่มาให้ความสนใจในตัวผม
ผมสตาร์ทรถแล้วขับออกไปอย่างไร้จุดหมาย ไม่อยากกลับบ้านตอนนี้เลย.. ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาปลายสายทันที
"..ไอ้มิวมึงอยู่ไหนกูขอไปหามึงได้ไหมวะ" ผมเลือกที่จะไปหาไอ้มิวเพราะมันเป็เพื่อนที่รู้ใจผมมากที่สุดเข้าใจผมมากที่สุดไม่ใช่ไอ้เต้ไอ้กรไอ้นุไม่ดีนะมันก็ดีกับผมมากแต่มันไม่เหมือนกันซึ่งผมก็อธิบายไม่ถูกว่าไม่เหมือนยังไง
"กูรอมึงอยู่ มึงขับรถระมัดระวังด้วยกูส่งโลเคชั่นไปให้แล้ว" ไอ้มิวตอบกลับมาพร้อมส่งโลเคชั่นมาให้ มันยังเหมือนเดิมทุกครั้งที่ผมมีเื่มันก็เหมือนนกรู้ทุกครั้งเหมือนกัน แล้วก็จะเป็มันที่คอยปลอบคอยช่วยเหลือมาตลอด
งุ่นง่าน หงุดหงิด ห่วง หวง ระแวง นี่ก็4ทุ่มกว่าแล้วแต่ไอ้ตัวแสบยังไม่ยอมกลับบ้านโทรไปถามเพื่อนทุกคนแต่ไม่มีใครรู้ว่าน้ำมนต์อยู่ที่ไหน เพื่อนคนเดียวที่ติดต่อไม่ได้คือเด็กมิวนั่นและซึ่งแน่นอนไอ้ตัวแสบก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน หลังจากเหตุการณ์เมื่อกลางวันผมพยายามติดต่อหาเ้าตัวแสบจนหงุดหงิดไปหมด น้ำมนต์หุนหันออกมาโดยไม่ฟังแม้แต่เสียงเรียกของเขา โกรธอะไรนักหนา.. เขาก็แค่มีคู่ขาธรรมดาป่าววะ ก็เขาโสดเขาจะไปมีอะไรกับใครหรือวันไนท์กับใครก็ไม่เห็นผิดแปลกอะไร ปกติป่าววะถ้าไม่มีนี่สิผิดปกติ
ั้แ่นิราแม่ของน้ำมนต์จากไปได้เกือบปีเขาก็เริ่มกลับมาใช้ชีวิตแบบคนโสดเหมือนเดิม เงี่ยนก็หาคนมาระบายแต่ไม่ผูกมัดกับใครไม่ให้ความหวังใคร เขาได้ปลดปล่อยคนพวกนั้นก็ได้ปลดปล่อยแถมได้เงิน วินวินทั้งคู่ แต่จะแตกต่างจากเดิมก็ตรงที่เมื่อก่อนคนที่ผมหามาระบายอารมณ์จะเป็หญิงสาวสวยอวบอึ๋มทุกคนแต่ตอนนี้นอกจากหญิงสาวสวยแล้วยังมีหนุ่มน้อยน่ารักเพิ่มมาเป็อีกหนึ่งตัวเลือก
ผมก็ไม่รู้ว่ารสนิยมผมเปลี่ยนไปั้แ่ตอนไหนเมื่อก่อนแค่ผู้หญิงเท่านั้นที่ผมจะโฟกัสถึงแม้ที่ผ่านมาจะมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มาทอดสะพานให้เขามากมายแค่ไหนเขาก็ไม่เคยชายตามอง ไม่ใช่รังเกียจแต่ไม่ตรงไทป์ไม่ใช่แนว แต่ั้แ่ที่มี.. โว๊ะ!คิดบ้าอะไรของมึงวะไอ้แทนไท หยุดเลยนะมึง! คอยดูไอ้ตัวแสบกลับมาเมื่อไรพ่อจะฟาดให้ก้นลายเลยคอยดู !!
+++++
จะฟาดใครคะพ่อ ฟาดตัวเองก่อนเลยค่ะ !!
สงสารน้อง :(
แทนไทน้ำมนต์
++++++++
TBC.
703
