ชายาองค์รัชทายาทโจวอี้เฟย

                “เจ้าค่ะ” เหิงเยว่ก้มรับคำ ก่อนวรกายขององค์ชายรองจะเดินเข้ามา แล้วพบกับหญิงสาวที่เขาแอบมีใจตั้งแรกเริ่ม พลางส่งยิ้มให้แล้วเดินเข้ามาหามารดา สายตาคมเลื่อนมองส่วนผสมของสมุนไพรต่าง ๆ ด้วยรู้สึกสนพระทัยอยู่ไม่น้อย

            “เจ้ามาก็ดีเลย ลองชิมสมุนไพรนี้ดู เป็นสูตรที่ข้าคิดค้นขึ้นเพื่อเพิ่มกำลังไม่ให้อ่อนเพลีย คาดว่าพรุ่งนี้จะนำไปให้ท่านพ่อของเจ้าเสวย”

            “กลิ่นหอมดีเช่นนี้ รสชาติจะเป็นเช่นไร” พระสนมยิ้มอ่อน พลางรินยาใส่ถ้วยให้องค์ชายรองดื่ม ก่อนสังเกตสีหน้าแล้วรอความคิดเห็นอย่างตั้งใจ 

            “รสดีไม่ขม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้กินง่ายขึ้น เสด็จพ่อต้องชอบแน่” คำชมจากบุตรชายทำให้พระสนมยิ้มกว้าง ก่อนชายหนุ่มเลื่อนสายตามองตรงมายังสาวงามแล้วเอ่ยถาม

            “หมู่นี้ไม่ใคร่ได้เจอเจ้านัก ยังทำขนมอยู่ฤาไม่”

            “ทำอยู่เพคะ”

            “ข้าคิดถึงฝีมือเจ้า แลอยากกินขนมถั่วดำ พรุ่งนี้เจ้าทำให้ข้าได้ฤาไม่”

            “เอ่อ...” ท่าทางอึกอักของเหิงเยว่ ทำให้องค์ชายรองขมวดคิ้ว ก่อนที่พระสนมเจียวจินจะกล่าวเสริม

            “นางไม่มีเวลาทำให้เจ้าหรอกเจิ้งหลี่ ข้าใช้ให้นางไปหาสมุนไพรที่เขาซงซาน หลายวันกว่าจะกลับ”

            “ท่านแม่ นางเป็นหญิง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันใครจักช่วย ตัวคนเดียวออกไปนอกวัง น่าห่วงนัก” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้าลง ความเมตตาขององค์ชายรองทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งจนไม่อาจพูดได้

            “นางมีทหารของเราติดตามไปด้วยอีกสองสามนาย เจ้าจงวางใจ” น้ำเสียงอ่อนนุ่มของมารดา มิได้ทำให้สายพระเนตรขององค์ชายรอง ที่มองมายังเหิงเยว่คลายกังวลลงแม้แต่น้อย

            “เช่นนั้นแล้ว เจ้าอยากออกไปพร้อมนางฤาไม่” หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง พลางมองตรงไปยังพระสนมด้วยความแปลกใจ 

            “เหตุใดพระสนมจึงอนุญาตองค์ชายรองเยี่ยงนั้น เพราะด้วยสถานะขององค์ชายแล้วมิควรใส่ใจนางกำนัลเช่นข้า” เหิงเยว่รอบคิดในใจพลางหันใบหน้าหวาน กลับมายังองค์ชายรอง ที่กำลังจับจ้องอยู่มิละสายตาไปไหน หญิงสาวหลุบตาต่ำลง แล้วนิ่งเงียบไม่แสดงความคิดเห็น ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามความประสงค์ของผู้เป็นนาย

            “นานมาแล้วที่องค์รัชทายาทมิกลับมา ข้ารอเขาอยู่ที่สระมรกตทุกวัน จากที่เคยหวังตอนนี้หมดหวังแล้ว ว่าเขาจะกลับมาในเร็ววันอย่างไรเสีย การออกไปนอกวังบ้าง อาจช่วยคลายความทุกข์ใจของข้าได้ เช่นนั้นแล้วหากท่านแม่เห็นดีด้วย ข้าก็ขออาสาออกไปเก็บสมุนไพรให้ท่านแม่พร้อมกับเหิงเยว่” พระสนมพยักหน้าขึ้นลงพลางส่งยิ้มอ่อนเป็นการอนุญาตอีกครั้ง

            หลังจากนั้นไม่พ้นข้ามสามวัน คณะขององค์ชายรองก็ถูกจัดขบวนขึ้นมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่ภูเขาซงซาน เป็นภูเขาที่สูงลิบน้อยคนที่จะไปถึงยอด ปกคลุมด้วยพืชไม้นานาพรรณ และมีสมุนไพรแปลกๆ จำนวนมาก ซึ่งเป็นแหล่งยาสำคัญสำหรับแคว้นก่งเหว่ย นานมาแล้วภูเขาแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นภูเขาแห่งการรักษา หมอยาต่าง ๆ ทั่วทั้งแคว้นมักพบปะกันบริเวณนี้เสมอ การเดินทางไม่ได้ยากเย็นเท่าไหร่ เพราะห่างจากวังหลวงไม่มากนัก

            “รากชงชู ใบเฟยฉี ต้นกู่หลาน และรากถังก๊วย สมุนไพรพวกนี้อยู่ในหุบเขาแห่งนี้เหรอเพคะ” เหิงเยว่ยกกระดาษขึ้นมาอ่านทวน แล้วหันใบหน้าหวานไปถามองค์ชายรองด้วยน้ำเสียงแสนไพเราะ เขายิ้มอ่อนแล้วพยักหน้าอย่างอบอุ่น

            “สมุนไพรทุกอย่างทั่วทั้งแคว้นกงเหว่ยรวมอยู่ที่หุบเขาแห่งนี้ รากชงชู ต้นกู่หลาน ใบเฟยฉี รากถังก๊วยเป็นสมุนไพรที่ท่านพ่อไม่อนุญาตให้เก็บกักตุน จึงไม่แปลกที่ในหอสมุนไพรจะไม่มีตัวยาพวกนี้ หญิงสาวพยักหน้ามองดูสิ่งรอบข้างอย่างสนใจ

            “โลกภายนอกดูสงบเงียบดีนะเพคะ ตั้งแต่ข้าเกิดมายังไม่เคยเห็นต้นไม้มากมายเช่นนี้มาก่อน”

            “โลกภายนอกดูอิสระ หากแต่แฝงไปด้วยอันตรายต่าง ๆ มากมาย ไม่เหมาะกับหญิงสาวที่เดินทางผู้เดียว ดังนั้นห้ามเจ้าหนีออกมาเที่ยวเล่นเด็ดขาด” เหิงเยว่รอบยิ้ม พลางหันมองใบหน้าเคร่งขององค์ชายรองก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ รถม้าและทหารจำนวนหนึ่งพาทั้งสองมุ่งขึ้นเขาเพื่อให้ถึงจุดพักก่อนตะวันตกดิน ภายในรถม้าบทสนทนาเงียบสนิทมีเพียงดวงตาคมขององค์ชายรอง ที่นั่งมองเหิงเยว่เวลานอนหลับ ใบหน้าหวานของนางทำให้เขารู้สึกประทับใจซ้ำแล้วซ้ำเล่ามิอาจคลายลงได้ ก่อนจะจับศีรษะของนางเอนมาพิงที่ไหล่หนา 

________________________________________________________________