[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ แม่ไปก่อนนะจ๊ะ หลังจากตรวจสอบแล้วให้รีบกลับบ้านล่ะ ”

“ ครับแม่ ”

ยอร์ชยิ้มให้แม่หลังจากบอกว่าจะออกไปตรวจเช็คแขนกล พลางมองรถที่ค่อยๆวิ่งออกจากบ้าน ปัจจุบันไม่จำเป็นต้องมีคนขับรถเพราะระบบขนส่งทั้งหมดมี AI เข้ามาควบคุม แม่ของเขาสามารถหลับบนรถได้ อีกครั้งที่ตื่นคงถึงที่ทำงาน

หลังจากที่รถของแม่หายไปแล้วเขาจึงนำจักรยานออกมาปั่น การเดินทางในวันนี้ต้องเดินหลายชั่วโมงเขาจึงต้องนำจักรยานติดตัวไปด้วย

ถึงอย่างนั้นเขาไม่ได้จะปั่นออกจากบ้านมุ่งหน้าไปยังจุดหมายบนแผนที่ที่พ่อของเขาปักหมุดเอาไว้ มันจะถูกใช้ก็ต่อเมื่อเขาไปถึงสถานีที่ใกล้ที่สุดแล้วเท่านั้น

หลังจากเปลี่ยนมาใช้แขนกลที่ซื้อจากทางระบบอีกครั้ง ยอร์ชจึงเดินไปขึ้นรถโดยสารใกล้ๆ เขาถอดมันเก็บเอาไว้ตั้งแต่ช่วงที่นั่งรอตรวจร่างกาย เนื่องจากว่ามันเป็นของที่ได้จากระบบ รหัสภายในเครื่องจึงไม่มี ทางทหารจึงขอตรวจสอบก่อนจะนำมาคือหลังจากไม่พบสิ่งผิดปกติ

พวกเขาจึงระบุว่ามันคือไอเทมที่ได้จากสกิล ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ดังนั้นเขาจึงติดตั้งมันแทนแขนและขากลตัวเดิมที่สวมใส่ก่อนจะเข้าสู่อเวคเคนโซน

หลังจากขึ้นรถโดยสาร ยอร์ชไม่ลืมหันมองสองข้างทางเพื่อดูว่ามีอันตรายเกิดขึ้นหรือไม่ อย่างไรเขายังคงเฝ้ามองดูสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากนางฟ้าปรากฎตัวเช่นเดิม

“ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆเหรอ ? ”

ผู้คนกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมแล้ว แม้เขาจะไม่ค่อยเห็นฮันเตอร์ แต่ทุกคนที่มีอาชีพสายงานทั่วไปต่างก็ขึ้นรถออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้าจนทำให้ถนนเต็มไปด้วยรถไร้คนขับ ถึงจะดูแออัดรถกลับเคลื่อนตัวไปอย่างเป็นระเบียบไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งมาถึงสถานีที่ต้องลง ยอร์ชจึงลงไปเปลี่ยนคัน เพราะสถานที่จะเดินทางไปไกลมาก มันตั้งอยู่แถบชานเมืองในเขตที่ผู้คนอาศัยอยู่น้อยนิด

ภายใต้การเปลี่ยนรถครั้งแล้วครั้งเล่าจนผ่านมาอีก 2 ชั่วโมง เขาจึงนำรถจักรยานออกมาปั่น อีกเพียง 5 กิโลเมตรเท่านั้นเขาก็จะไปถึงจุดหมายที่พ่อบอกเอาไว้แล้ว

“ ความเจริญยังมาไม่ถึงอีกเหรอ ”

ยอร์ชมองดูพื้นถนนที่ทำจากปูนแทนที่จะเป็นพื้นลาดยางมะตอยสีดำ หญ้าสองข้างทางรกเป็นอย่างมาก แม้จะมีรถวิ่งผ่านมันกลับเป็นรถธรรมดาที่ห้ามไม่ให้ขับเข้าไปใช้ในเมือง เขาจึงเห็นคนขับรถในรอบหลายปี

สิ่งที่ทำให้เขากังวลไม่ได้มีเพียงแค่พื้นที่แห่งนี้อยู่ห่างไกลความเจริญเท่านั้น  เขาวิตกกังวลในเรื่องความปลอดภัยของตนเองเช่นเดียวกัน เพราะกล้องวงจรปิดไม่มีอยู่เลย  บ้านเรือนแต่ละหลังแม้จะยังดูแข็งแรง มันกลับเป็นตึกที่เหมือนจะสร้างมาไม่ต่ำกว่า 30 - 40 ปี พื้นที่ที่เขามาถึงราวกับว่าได้ย้อนกลับไปเมื่อตนเองยังเป็นเด็ก 5 - 6 ขวบ

หลังจากเปิดดูแผนที่อีกครั้ง ยอร์ชที่ใช้วิธีมองดูตึกต่างๆเป็นจุดมาร์คจึงปั่นจักรยานต่อไป  ถึงแม้การใช้ดาวเทียมในการนำทางจะสะดวกกว่า เขากลับเชื่อพ่อจึงต้องดูแผนที่ด้วยตนเอง

“ หวังว่าจะเป็นตึกหลังนี้นะ ”

อาคารหลังใหญ่มีจำนวนชั้นราว 60 ชั้นคือสถานที่ที่มาถึง ด้านหน้ามี รปภ นั่งเฝ้าแทนการใช้ระบบรักษาความปลอดภัยที่ทันสมัย ยอร์ชจึงอาศัยช่วงที่ รปภหลับจอดจักรยานแล้วเดินเข้าไปด้านใน  

ตึกแห่งนี้เหมือนคอนโดปล่อยเช่า เมื่อก่อนมันคงจะมีราคาแพง เพียงแต่ว่าเมืองขยายตัวไปทิศทางอื่น ที่แห่งนี้จึงไม่ต่างจากถูกปล่อยทิ้ง แม้จะมีคนอาศัยอยู่มันกลับไม่ได้เจริญ

หลังจากผ่านผู้รักษาความปลอดภัยมาได้ ยอร์ชรีบเดินขึ้นบันไดในทันทีเพราะเขาไม่มีบัตรผ่านเปิดใช้งานลิฟต์

ทันทีที่มาถึงชั้น 45 เขาได้เดินไปทางขวาตามแผนที่ สิ่งที่อยู่ลึกสุดเป็นห้องหมายเลข 456  ประตูของมันแตกต่างไปจากประตูห้องที่อยู่ด้านข้าง แม้จะเป็นสีน้ำตาลราวกับประตูไม้ห้องด้านข้าง เขากลับรู้ว่ามันทำมาจากวัสดุเหล็กกล้าชั้นดี  นอกจากนั้นแล้วด้านข้างประตูยังมีแผงสแกนลายนิ้วมือที่ต่างจากห้องอื่นๆที่ยังคงใช้กุญแจไขเข้าไป

บนประตูมีรอยทุบให้เห็น แม้แต่ร่องรอยการใช้ลูกหมูตัดก็มีเช่นกัน สิ่งที่ทิ้งเอาไว้บนประตูมีเพียงรอยเล็กๆเท่านั้น จึงรู้ว่าประตูถูกสั่งทำเป็นพิเศษ

ยอร์ชจึงมองไปยังแผงสแกนลายนิ้วมือแต่เลือกที่จะกรอกรหัสที่ได้จากชิปภายในไหเข้าไปแทน ไม่นานประตูด้านหน้าก็ได้เปิดออกเผยให้เห็นประตูอีกชั้นที่ปิดเอาไว้ทำให้มองไม่เห็นภายใน เพียงแต่ว่าประตูบานนี้เป็นประตูเลื่อนธรรมดาเท่านั้น 

ยอร์ชจึงหันมองไปด้านหลังพบว่าไม่มีใครแอบตามมา เขาจึงรีบเข้าไปด้านในแล้วเลื่อนประตูอีกบานก่อนจะพยายามมองหาสวิตช์เปิดไฟที่อยู่ด้านข้างประตู

พรึ่บ!

หลอดไฟนับสิบสว่างจ้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าสร้างความตะลึงให้ยอร์ชไม่น้อย  ภายในห้องที่ควรจะเต็มไปด้วยหยากไย่เพราะถูกทิ้งมานานกลับยังคงสะอาด  เขาจึงรู้ว่าห้องแห่งนี้ถูกสร้างมาเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้ฝุ่นเล็ดลอดเข้ามาได้

แต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่ความสะอาดของห้องแต่เป็นลูกบอลทรงกลมขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางห้อง ด้านบนและด้านล่างมีสายไฟมากมายเชื่อมเข้ากับมัน

ภายในลูกบอลทรงกลมที่ทำมาจากแก้วมีของเหลวสีเขียวบรรจุอยู่ภายใน  เพียงแต่ว่าของเหลวนี้กลับรวมตัวกันเป็นก้อนกลมขนาดเท่ากำปั้นวิ่งวนกันเป็นคลื่นไปมาราวกับว่าพวกมันมีชีวิต

“ ตาแก่นั่นแอบมาสร้างอะไรเอาไว้ที่นี่กัน ”

ยอร์ชกวาดตามองดูรอบๆ อุปกรณ์ภายในห้องไม่ต่างจากอุปกรณ์ในแลปวิจัยเทคโนโลยีขนาดใหญ่

คอมพิวเตอร์รุ่นเก่าเมื่อ 20 ปีก่อนถูกติดตั้งเอาไว้จำนวน 20 เครื่อง ของเหลวสีฟ้าเรืองแสงภายในหลอดแก้วทรงกระบอกจำนวน 10 หลอดที่วางอยู่มุมห้องคงจะเป็นสารเคมีที่คอยให้พลังงานแก่คอมพิวเตอร์เหล่านี้

เขาไม่รู้ว่าพ่อทิ้งสิ่งใดเอาไว้  คำพูดที่ได้ยินมีเพียงบอกว่ามันคือสิ่งที่จะทำให้เขาอยู่เหนือผู้คน  เมื่อหาคำตอบไม่ได้เขาจึงค่อยๆเดินไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง ทว่ามันกลับมีเพียงแค่คำว่าเสร็จสิ้นเขียนเอาไว้

ไม่ว่าเขาจะลองกดแป้นพิมพ์เพื่อดูว่ามันจะทำสิ่งใดได้หรือไม่ หน้าจอกลับไม่เปลี่ยนเขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆลูกบอลทรงกลมขนาดใหญ่ที่มีของเหลวสีเขียวเรืองแสงเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

ขณะที่กำลังสงสัยว่ามันคือสิ่งใดนี้เอง สิ่งที่อยู่ภายในหลอดทดลองกลับพุ่งเข้าชนผนังทางฝั่งที่เขาอยู่จนแตกละเอียดก่อนจะคลุมใบหน้าของเขาเอาไว้

ยอร์ชพยายามใช้มือดึงพวกมันออกแต่ก็ทำไม่ได้ ของเหลวสีเขียวเรืองแสงได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างเร็วไวก่อนที่เขาจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดวิ่งขึ้นสมองก่อนจะกระจายความเจ็บปวดไปทั่วร่าง

[  ตรวจสอบร่างกายเสร็จสิ้น พบความไม่สมบูรณ์ 41 % ]

[  เริ่มทำการผสานเข้ากับส่วนที่สมบูรณ์ในอีก 3 2 1 ]

อ้าก!

เสียงกรีดร้องส่งออกมาจากยอร์ช มันทำให้เขานึกไปถึงอดีตในวันที่ถูกมอนสเตอร์กัดแขนขาขาด กระดูกแกนกลางของเขาหักจนนึกว่าจะต้องจบชีวิตลงในวันนั้น 

ขณะที่กำลังกรีดร้องภายในห้องไม่รู้ว่าด้านนอกจะมีใครได้ยินหรือไม่นั้น ยอร์ชกลับพบว่าภาพที่เขาเห็นค่อยๆเปลี่ยนไป ตัวเลขมากมายเริ่มปรากฎราวกับเขากำลังสวมใส่แว่น VR  ไม่นานหลังจากกรีดร้องออกมาเขาก็พบว่าความเจ็บทั้งหมดหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงเหงื่อที่ไหลทั่วร่างราวกับพึ่งผ่านการออกกำลังกายมาอย่างหนัก

[  การผสานเสร็จสิ้น ]

“ อะไรอีกเนี่ย ” ยอร์ชกุมศีรษะแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เสียงที่ดังขึ้นภายในหัวไม่ใช่เสียงของระบบ มันเป็นเสียงของหญิงสาวที่ฟังดูนุ่มนวลและอ่อนหวาน

[  ฉันคือปัญญาประดิษฐ์ รหัสประจำตัว UNITY_X4412L_514 โค้ดเนม ไอรีน ]

“ เอไองั้นเหรอ ”

[  คุณเข้าใจถูกแล้วค่ะ ]

“ ให้ตายเถอะ  เธอชื่อไอรีนสินะ อธิบายทีว่าเกิดอะไรขึ้น ”

[ คำถามกว้างมากเกินไปค่ะ ]

“ งั้นช่วยอธิบายทีว่าใครสร้างเธอขึ้นมาแล้วสร้างมาเพื่อจุดประสงค์อะไร ”

[ ด็อกเตอร์เปรมคือผู้สร้างฉันขึ้นมาค่ะ จุดประสงค์ในการสร้างฉันคือการสร้างปัญญาประดิษฐ์ที่มีความเหนือล้ำมากที่สุดเท่าที่มนุษย์จะสร้างขึ้นได้  ]

“ แล้วทำไมเธอถึงฝังตัวเข้ามาที่ฉันกัน ”

[  ฉันตรวจสอบได้ถึงโค้ดส่วนหนึ่งภายในร่างกายของคุณจึงเข้ามาผสานตามคำสั่งที่ทิ้งเอาไว้ ]

“ ให้ตายเหอะ พ่อบ้านี่เล่นฝังอะไรโดยที่ไม่บอกอีกแล้ว ว่าแต่เธอทำอะไรกับฉันกัน ทำไมหลายอย่างที่ฉันเห็นเปลี่ยนไป ”.