กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ไป๋เทียนในตอนนี้นอกจากทึ่งกับความเข้าใจของหลินเฟยแล้วมันยังหวาดกลัวอย่างมากไปพร้อมกันด้วยเพราะยิ่งคิดถึงอาจารย์ที่สั่งสอนหลินเฟยมากเท่าไหร่มันยิ่งหวาดผวา
''ท่านไป๋ที่ข้าต้องการเข้าสำนักมังกรอักขระเพราะความรู้บนโลกไม่มีที่สิ้นสุดแล้วข้าก็ต้องการสมุนไพรต้นนั้นมากส่วนที่ข้าต้องการเข้าไปเรียนที่สำนักนั้นไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับอาคมแน่นอนแต่เป็นด้านการฝึกยุทธหรือด้านโอสถ''หลินเฟยไม่จำเป็นต้องปิดบังไป๋เทียนเพราะหลินเฟยอยู่ในบ่อนพนันมานานนั่นทำให้หลินเฟยสามารถรับรู้นิสัยของอีกฝ่ายได้เกือบทั้งหมด
''นะ...นี่ หากเป็นด้านโอสถข้ายังพอเข้าใจแต่ด้านฝึกยุทธนี่มัน...ท่านก็รู้อยู่แล้วว่านักอาคมอย่างพวกเรามีพลังลมปราณน้อยกว่าปกติครึ่งหนึ่งเพราะฉะนั้นวิชาที่แสดงออกมาจึงอ่อนแอกว่าผู้ฝึกยุทธมากนักทางที่ดีท่านควรสร้างอาคมสังหารเก็บเอาไว้กับตัวจะดีกว่าเพราะแค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คนอื่นหวาดกลัว''หลินเฟยส่ายหน้าออกมาอย่างช่วยไม่ได้
''ไม่เป็นไรท่านไป๋ช่วยให้ข้าเข้าไปเรียนที่นั่นได้ก็พอส่วนที่เหลือข้าจะจัดการเอง''ทั่งคู่คุยรายละเอียดสักพักจากนั้นจึงออกมาจากห้องส่วนตัวโดยก่อนออกมาหลิยเฟยได้กำชับไม่ให้พูดเรื่องที่คนเป็นนักอาคมระดับ3เพราะหลินเฟยยังไม่ต้องการรับปัญหาที่เข้า แต่ถ้าหากเป็นการรู้เองหรือหลินเฟยเปิดเผยเองก็ไม่เป็นไรนอกจากนั้นหากมีการจ้างให้สร้างอาคมอะไรสามารถติดต่อหลินเฟยได้ตลอดเวลา
''อืม...เจ้าเป็นยามที่ดีมาก น่าเสียดายที่เป็นได้แค่ยามและเพื่อเป็นรางวัลที่ช่วยเจ้าเคยช่วยเหลือข้าเอาไว้ข้ายกเงินทั้งหมดที่พวกมันเอาไปก่อนหน้านี้ให้กับเจ้า ต่อจากนี้จงทำดีต่อไปและอย่าโลภจนตาบอด''หลินเฟยพูดกับยามคนที่เคยออกหน้านำเงินมาคืนให้ส่วนหนึ่งจากนั้นหลินเฟยก็เดินออกจากสมาคมไปแต่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น
''หยุดเดี๋ยวนี้ไอ้เด็กบัดซบ!''เสียงที่น่ารำคาญดังขึ้นอีกครั้ง หญิงวัยกลางคนแอบซ่อนตัวแล้วรอหลินเฟยนางมั่นใจในฐานะของพ่อตัวเองอย่างมากนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงไม่เคยเห็นหัวคนอื่นแล้วทำตัวกร่างคอยหาเรื่องชาวบ้านไปทั่วเมือง
''อยู่เฉยๆไม่ว่าดี''หลินเฟยมีแววตาที่เปลี่ยนไปพร้อมหันหลังกลับมาจ้องมองหญิงวัยกลางคน
''รีบคุกเข่าแล้วขอโทษข้าซะไม่อย่างนั้นพ่อของข้าที่เป็นนักอาคมระดับ1จะฆ่าเจ้า''หญิงวัยกลางคนไม่รู้เรื่องหากนางรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนางคงวิ่งเข้าไปคุกเข่าขอโทษหลินเฟยแทนเสียมากกว่า
''เจ้าสร้างความรำคาญให้ข้าถึง3ครั้ง เจ้ายิ่งใหญ่มาจากไหน''หลินเฟยเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนและทุกๆย่างก้าวที่ดูสบายๆของหลินเฟยมันทำให้หญิงวัยกลางคนรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่หลินเฟยยังไม่ได้ปลดปล่อยลมปราณออกมาเลยแท้ๆ
''จะ...เจ้า เจ้าจะทำอะไรข้า หากเจ้ากล้าแตะต้องข้าพ่อของข้าจะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้''เริ่มหวาดกลัวมากขึ้นถึงตัวนางจะหยิ่งยโสเพราะมีพ่อเป็นนักอาคมระดับ1ก็ตามแต่ตัวนางเองกลับอ่อนด้อยไปซะทุกด้านหากให้เปรียบนางมีความสามารถมากกว่าชาวบ้านธรรมดาเพียงน้อยนิดเท่านั้น
''เดี๋ยวเจ้าก็รู้''ฟุ่บ! หลินเฟยเปลี่ยนจากการก้าวเดินเป็นการพุ่งเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนด้วยความเร็วแทนเพี๊ยะ! หลินเฟยออกแรงแค่พอเหมาะแล้วตบไปที่ใบหน้าของนางทันที
''จะ...เจ้าตบข้า...''เพี๊ยะ! หลินเฟยตบแรงขึ้นจนฟันของนางหลุดออกมา1ซี่พร้อมกับใบหน้าที่บวมเป่ง
''เจ้า...''เพี๊ยะ! แรงมากขึ้นอีก ฟันหลุดเพิ่มอีก2ซี่ ใบหน้าบวมราวกับหมู
''ขะ...ข้า...''เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ตบ3ครั้งซ้อนโดยไม่มีความปราณี ฟันทั้งหมดของนางถูกถอนออกมาชาวบ้านโดยรอบต่างยืนอึ้งให้กับการกระทำของหลินเฟยที่กล้าสั่งสอนหญ��งวัยหลางคนนิสัยเสีย
''ข้าจะพูดเพียงครั้งเดียวหากตกเย็นแล้วข้ายังไม่เห็นเจ้าไปโขกหัวที่หน้าโรงเตี้ยมที่เราเจอกันครั้งแรก...ข้าจะทำให้พ่อและเจ้าไม่มีที่ยืนอีกต่อไป''หลินเฟยทิ้งคำขู่เอาไว้แล้วจากไปทันที ฉับพลันชาวบ้านรีบวิ่งพวกมันวิ่งไปทั่วเมืองพร้อมตะโกนบอกเล่าเรื่องที่หลินเฟยทำลงไปและเรื่องที่หลินเฟยบอกให้อีกฝ่ายไปหาตอนนี้ข่าวลามเหมือนไฟลามทุ่ง จนพ่อของนางที่เพิ่งกลับมาจากการทุบตียามจนอยู่ในสภาพปางตายแล้วกับขึงเอาไว้หน้าเมืองได้ยินเข้า มันถึงกับใช้ทุกอย่างที่มีมุ่งหน้าไปหาลูกสาว
''ทะ...ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยข้า ท่านต้องแก้แค้นให้ข้า''หญิงวัยกลางคนมีแต่ความเคียดแค้นเดิมทีนางก็ไม่ได้มีความสวยงามอะไรอยู่แล้วแต่ตอนนี้ใบหน้ากลับบวมเป่งฟันทั้งหมดถูกเลาะออกไปแล้วต่อจากนี้ไปนางจะแบกหน้าของนางแล้วเดินอยู่ในเมืองอย่างภาคภูมิใจเหมือนเคยได้อย่างไร
''ลูกพ่อ...จะ...เจ้า...''เพี๊ยะ! ผู้เป็นพ่อไม่ได้สนใจอาการของลูกสาวเลยแม้แต่น้อยกลับกันยังตบซ้ำอีก1ครั้งภาพนี้ทำให้คนที่ยืนมองโดยรอบตกใจเพราะใครๆก็รู้ว่ามันเป็นคนรักลูกสาวมากขนาดไหนแต่ตอนนี้กลับลงไม้ลงมือกับลูกสาวของตัวเองที่บอบช้ำอยู่แล้ว
''ทะ...ท่านพ่อ ท่านตบข้าทำไม''หญิงวัยกลางคนไม่เข้าใจว่าพ่อของของนางทำแบบนี้ได้ยังไงนางกำลังอยู่ในความสับสนเพราะตลอดเวลาตั้งแต่นางจำความได้พ่อไม่เคยดุด่าหรือลงโทษอะไรเลยสักครั้ง
''ข้าได้ยินเรื่องทั้งหมดมาจากคนอื่นแล้วตอนนี้เจ้าได้สร้างเรื่องใหญ่ขึ้นมาจนข้าเองก็อาจจะโดนเล่นไปด้วยไปที่โรงเตี้ยมกับข้าแล้วทำตามที่คุณชายบอกซะ ถะ...ถ้าไม่ทำข้า...''ผู้เป็นพ่อเองก็กลัวไม่ต่างไปจากลูกสาวแต่ถึงจะกลัวมันก็ไม่มีทางทิ้งลูกสาวของตนเองแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวเด็ดขาด
''ท่านพ่อเกิดอะไรขึ้น มันก็แค่เศษขยะเท่านั้น...''ผู้เป็นพ่อทนไม่ได้อีกต่อไปมันโน้มตัวลงไปแล้วพูดเบาๆฉับพลันใบหน้าของหญิงวัยกลางคนที่รู้เรื่องทั้งหมดแล้วกลับมีใบหน้าที่ซีดขาวพร้อมกับร้องไห้ออกมาตอนนี้นางรู้ตัวแล้วว่านางได้สร้างเรื่องใหญ่ขนาดไหนขึ้นมา
''จะไปทำตามที่คุณชายบอกหรือจะนั่งรอความตายอยู่ตรงนี้ ลุกขึ้นมาเร็วเข้า''หญิงวัยกลางคนรีบลุงขึ้น

นี่เป็นโอกาสเดียวที่เหลืออยู่หากไม่ทำตามมันจะไม่มีทางไหนแล้วที่นางทำได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:สร้างความรำคาญมากเกินไป

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่38:สร้างความรำคาญมากเกินไป

คล้ายกับเรื่องกลืนสวรรค์ทำลายปฐพี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้