ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

     ภาพตรงหน้าคือซูเจินกำลังเดินหน้าบึ้ง ปาดเหงื่อ คล้ายกับว่านางเพิ่งจะทำเรื่องที่เหน็ดเหนื่อยมากมา อี้เฉียนปิดตำราที่เดินอ่านมาแล้วหันไปมองตามซูเจินจนกระทั่งลับสายตา

     "นี่เจ้าเลือกมาหาอี้เถียนที่จวนเลยหรือ ทำไมทีข้า….ชิ! อาฉางเอาตำรานี่กลับจวนไปก่อน ข้าจะออกไปเดินเล่นซักหน่อย"

      "เดินเล่น…เวลานี้หรือองค์ชาย?"

      "ใช่…เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นหรือ!?"

     "กระหม่อมมิกล้า เชิญองค์ชายตามสบายพะยะค่ะ" สายตาแข็งกร้าวหันไปมองเพื่อกำราบบ่าวรับใช้ อี้เฉียนยื่นตำราให้อาฉางก่อนจะเดินไปข้างหน้า ระหว่างนั้น..สายตาแห่งความน้อยใจเผยขึ้นมาเล็กน้อย การเดินเล่นเรื่อยเปื่อยในครั้งนี้ได้พาอี้เฉียนมาหยุดที่หน้าจวนของซูเจิน เขายืนมองหน้าจวนอยู่นาน เเต่แล้วเขาก็ต้องรีบวิ่งมาหลบเมื่ออาเหมยกำลังเดินออกมาจากจวนพอดี การหาที่หลบของอี้เฉียนเป็นศูนย์เพราะไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของอาเหมยไปได้…

      "องค์ชายอี้เฉียน…ทรงทำอะไรอยู่ตรงนั้นหรือเพคะ?" อี้เฉียนรีบโผล่กน้าออกมาจากหลังต้นไม้ พร้อมกับจัดชุดให้เรียบร้อยก่อนจะเดินมือไขว้หลังออกมาเผชิญหน้ากับอาเหมย

      "ข้า…ข้ามาเดินเล่น!"

     "เดินเล่น..เวลานี้หรือเพคะ?"

     "ใช่..ข้านอนไม่ค่อยหลับน่ะ ว่าเเต่นี่เจ้าจะเอาอ่างน้ำนี่ไปไหน?"

     "พระชายาทรงให้หม่อมฉันนำไปให้องค์ชายอี้เถียนเพคะ!" อี้เฉียนก้ม ลงมองน้ำในอ่าง มันคือน้ำลอยดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว..อี้เฉียนนึกสะอึกในใจว่าทำไมซูเจินถึงไม่ต้อนรับเขาแบบนี้บ้าง อี้เฉียนยืนคิดทบทวนอยู่นาน เขานิ่งไปพักใหญ่จนอาเหมยต้องหาเรื่องคุยให้เขารู้สึกตัว

     "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หม่อมฉันขอตัวนะเพคะ องค์ชายอี้เฉียน องค์ชาย!!"

   "ห้ะ?..อ้ะ.อ๋อ..ไปสิ ข้าก็ว่าจะไปเดินเล่นต่อซักพักเหมือนกัน เจ้าไปเถอะ ระวังตัวด้วย"

     "เพคะ…" อี้เฉียนเดินสวนกับอาเหมยไป ระหว่างนั้นอาเหมยก็เดินตรงไปที่จวนอี้เถียนเพื่อมอบน้ำลอยดอกไม้นั้นให้อาเฟยเช็ดตัวให้เจ้านายของเขา ในขณะเดียวกัน อี้เฉียนที่เดินผ่านไปแล้วเมื่อครู่นั้น เขาได้ถอยกลับมายืนที่หน้าจวนซูเจินอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดมิดจากเเสงไฟ มีเพียงเเสงจากดวงจันทร์เท่านั้นที่ตกกระทบลงมารำไร อี้เฉียนคิดทบทวนไปมาว่าจะเข้าไปดีหรือไม่และข้อสรุปสุดท้ายก็ได้พาอี้เฉียนก้าวเท้าเข้าไปยังจวนตรงหน้าทันที

      "คารวะองค์ชายอี้เฉียน!...ขอให้…"

      "พวกเจ้าออกไปก่อน…ทั้งหมดเลย"

      "พะยะค่ะ" อีเฉียนได้ไล่เหล่าทหารดูเเลหน้าประตูและนางกำนันสองสามคนออกจากจวนไป เพื่อให้เขาได้คุยกับซูเจินเป็นการส่วนตัว ทันทีที่นางกำนัลกับทหารออกไป อี้เฉียนก็มุ่งหน้าเข้าไปยังห้องนอนของซูเจิน ทันที ทว่าเมื่ออี้เฉียนเข้ามาถึงห้องนอน ภายในห้องกลับว่างเปล่า มีเพียงเสียงน้ำที่ดังเล็ดลอดมาจากห้องอาบน้ำข้างๆนั่นเอง เสียงฝีเท้าทำให้ซูเจินคิดว่าอาเหมยกลับมาแล้ว

    "กลับมาแล้วหรออาเหมย..อี้เถียนเป็นอย่างไรบ้าง ผู้ชายอะไรทำข้าเสียพลังงานไปเกือบทั้งตัว เฮ้อ!!"

      "หรอ…เช่นนั้นหรือ!!" อี้เฉียนหงุดหงิดและคิดไปไกลกับคำพูดเมื่อครู่เล็กน้อย เขาเปิดม่านและเดินเข้ามายืนมองนางจากทางด้านหลัง เขาใช้มือกอด-อกและยืนพิงขอบประตูมองมาที่สตรีผู้เปลือยเปล่าอยู่ในอ่างอาบน้ำตรงหน้า

     "หวังอี้เฉียน!!ท่านเข้ามาได้ นี่มันห้องน้ำน่ะ!!" ทันทีที่ได้ยินว่าเป็นเสียงผู้ชาย ซูเจินรีบมุดตัวลงไปในน้ำเหลือแค่ส่วนคอขึ้นมา นางรีบหยิบขันไม้มาปิดส่วนสงวนไว้อย่างอัตโนมัติ อี้เฉียนดูแล้วได้ใจ เขาเดินเข้ามาเท้ามือที่ขอบอ่างพร้อมกับชโงกหน้าลงไปมองในอ่างด้วยสายตาเจ้าเล่ห์..

      "ท่านมองอะไร ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!"

      "ไม่ต้องอายข้าหรอก เพราะทุกส่วนของเจ้าข้าก็เคยเห็นมาแล้ว เจ้าจำไม่ได้หรอ หรือต้องให้ข้าทบทวนอีกครั้ง"

      "โรคจิต!!องค์ชายผู้สูงศักดิ์แห่งเมืองหยุนเปิง เที่ยวมาแอบมองสตรีแก้ผ้าอาบน้ำ บ้ารึเปล่า!!!"

       "ก็แล้วทำไมข้าจะมองไม่ได้ ในเมื่อสตรีผู้นั้นเป็นชายาของข้า จริงๆข้าทำมากกว่ามองเจ้าก็ได้ แต่ข้าคงไม่ทำเพราะคืนนี้เจ้าเลือกอี้เถียนนี่..เฮอะ!!เป็นไงล่ะ ถึงขั้นหมดเเรงเดินปาดเหงื่อออกมาเลยงั้นรึ?"

       "นี่ท่านเห็นหรอ?"

       "แน่นอน…เจ้าอุตส่าห์ไปหาน้องข้าถึงที่ขนาดนั้น ไงล่ะสุขกายสุขใจจนเหน็ดเหนื่อยไปทั้งร่างเลยสินะ"

       "ท่านพูดบ้าอะไรเนี้ย!!...ข้าก็เเค่…"

       "เอาเถอะ…ข้ากับน้องสามล้วนเเต่เป็นสวามีเจ้า ไอ้การที่จะให้ข้ามาหึงหวงเจ้ามันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะทำได้ เพราะฉะนั้นหากคืนใดที่เป็นของข้า เจ้าก็ช่วยปฏิบัติกับข้าเช่นน้องสามด้วย เข้าใจหรือไม่ ฮึ?" ฉ่าง!!!ซู่!! น้ำหนึ่งขันถูกสาดเข้าที่หน้าของอี้เฉียนทันทีที่เขาพูดจบ อี้เฉียนเปียกปอนไปทั้งตัวตั้วเเต่หัวจรดเท้า เขาเอามือขึ้นมาลูบหน้าและหันไปมองซูเจินด้วยใบหน้าที่แปลกใจ

       "เจ้าทำอะไรของเจ้าเนี้ย?"

   "ก็เรียกสติคนลามกอย่างท่านยังไงล่ะ!!...ข้าไม่รู้หรอกนะว่าท่านคิดอะไรอยู่ เเต่ข้าไม่ได้ทำอะไรเกินเลยเช่นนั้น ใช่!!..คืนนี้ข้าเลือกอี้เถียนฉะนั้นท่านเองก็ไม่ควรมาที่นี่ สัจจะวาจาน่ะ..ท่านไม่มีรึไง!! ออกไปซะ..ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน ออกไป!!" คำที่หลุดออกมาจากปากของอี้เฉียนนั้นมันทำให้ซูเจินรู้สึกว่าเขากำลังดูถูกนางอยู่ นี่เป็นครั้งเเรกที่อี้เฉียนได้เห็นน้ำตาของซูเจิน เขารู้สึกผิดมาก เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงแค่เดินตัวเปียกออกไปจากจวนตามที่ซูเจินบอก ครั้นออกมาถึงหน้าจวนอาเหมยก็กลับมาถึงพอดี ภาพที่เห็นคืออี้เฉียนเดินออกมาด้วยสภาพที่เปียกไปทั้งตัวจนน้ำหยดติ๋งๆ อาเหมยอึ้งไปซักพักเมื่อเห็นว่าอี้เฉียนเอามือลูบหน้าเดินออกมาจากจวนของซูเจิน…