
หลายวันที่อวี่หลิงซื้อพิมพ์กลับมาแต่ยังไม่ว่างเอาพิมพ์มาดีดเล่นมัวแต่ถักเสื้อผ้าตัดเสื้อผ้าอยู่ยุ่งจนไม่มีเวลาวันนี้เสร็จงานแล้วลู่อันเ้าระบำเต้นหรือแดนซ์เป็ไหม ไม่เคยเ้าค่ะแค่เคยเห็นคนเต้นบำเลงเพลงเท่านั้น
มาลู่อันเดี๋ยวพี่อวี่หลิงจะแปลงโฉมจะสอนเ้าทั้งระบำแบบยุคพวกเ้า เต้น แดนซ์ แม้จะไม่มีดนตรีข้าเคยเรียนดนตรีมาบ้างพอเล่นได้
เรามาลองระบำกันก่อนถ้าเ้าเป็แล้วข้าจะดีดพิมพ์ให้เ้าระบำตามจังหวะเพลงและเต้นแดนซ์นะ จากนั้นเอาชุดที่ตัดเองมาใส่ซึ่งแม่และลู่อันเห็นชุดสั้น และมีสีสันก็พูดขึ้นมาว่านี่เ้า เ้าใส่อะไร ทำไมสั้นแบบนี้ สตรีต้องปกปิดมิดชิด ห้ามให้ผู้ใดเห็นเรือนร่าง
ท่านแม่ลู่อันมันสบายต่อการระบำเต้นและแดนซ์อีกอย่าง สวย ทันสมัย ถ้าใครเห็นคงชอบแน่ๆ แรกๆก็มีคนพูดแง่ไม่ดี แต่ถ้านานๆไปเชื่อข้าเถอะนะว่ามันสวย สบายและดูโดดเด่นด้วย อีกอย่างเราใส่บ้านเราท่านแม่ไม่มีใครเห็นหรอกเ้าค่ะ เอาละท่านแม่ ลู่อันเ้าก็รีบใส่ข้าไปเอาพิมพ์ไปก่อนเ้าก็ตามมาละค่ะท่านพี่ ระหว่างนั่งรออวี่หลิงก็ดีดพิมพ์บรรเลงเพลงรออย่างสุนทรีย์ เสียดายข้าไม่เป็กลอน ร้องเพลงก็ได้นี่
ร้องเพลงดีดพิมพ์ไปด้วยอย่างมีความสุข
ในระหว่างนั้น คุณชายที่พึ่งกลับจากเมืองหลวงจะกลับบ้านในชนบทหลังสอบ
จอนหงวนเสร็จนั่งรถม้ากลับบ้าน ก็เดินทางมาผ่านป่าไผ่ได้ยินเสียงร้องเพลงและดีดพิมพ์ช่างไพเราะจึงหยุดเดินทางเข้ามาตามหาเสียงที่ตนได้ยิน เข้ามาในป่าไผ่ 500เมตรก็เห็นสตรีนางหนึ่งแต่งกายแปลก หน้าตาขาวผ่อง ผมดูพริ้ว งดงาม ดีดพิมพ์อย่างอ่อนช้อย ร้องเพลงอย่างอ่อนโยนบรรเลงเพลงในบรรยากาศที่มีไผ่โยกไปมาช่างเป็อะไรที่มองแล้วไม่เบื่อ แอบมองสักพักก็เห็นสตรีนางหนึ่ง เข้ามา
พี่อวี่หลิงข้าแต่งตัวเป็อย่างไรบ้าง ว้าว
สวยพอดีกับเ้าเลย มามาข้าสอนเ้าระบำก่อน ทั้งสองคนเริ่มระบำ พร้อมเต้นรำแดนซ์กันอย่างสนุกสนุนสอนจนลู่อันเป็ ก็เริ่มดีดพิมพ์ให้ลู่อันระบำ คุณชายที่แอบดูนั้นก็ดูไปยิ้มไป สตรีนางนี้ ช่างน่าสนใจยิ่ง นางเป็ใครกันนะทำไมมาอยู่ไกลหมู่บ้านเช่นนี้
แอบดูสักพัก บ่าวที่มาด้วยก็มาตามกลับไป
ลู่อันกับอวี่หลิงยังคงบรรเลงเพลงและระบำกันอย่างสนุกสนาน จนทั้งสองเริ่มเหนื่อยจึงหยุดแล้วพักทานขนมอร่อยที่ท่านแม่เอามาให้ ทั้งสองก็บรรเลงและระบำอีกครั้งให้ท่านแม่ดู ทั้งสามคนพูดคุยกันสนุกสนาน
เป็วันที่มีสีสันที่สุดในชีวิต และเป็อะไรที่ทำให้มีความสุขที่สุด และยังเห็นอะไรที่แปลกใหม่ทำให้เป็ที่น่าจดจำ