ทะลุมิติมาพลิกชะตาชีวิตภรรยาผู้น่าสงสาร ยุค 70

ฮุ่ยหลิงและจินเยว่มองหน้ากันไปมา ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ แล้วบอกกับแม่ออกไปว่า

“แต่พี่สะใภ้ก็ผิดนิคะ พี่สะใภ้ทำงานก็ต้องส่งเงินให้แม่สิคะ จะเก็บไว้ใช้เองทำไม ทำอย่างนี้มันผิดนะคะแม่”

“จินเยว่! เธอนี่มันหน้าด้านกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก! รู้ไหมว่าฉันทำงานลำบากมากแค่ไหนกว่าจะได้เงินมาแต่ละหยวน! ทุกคนภายในบ้านนี้ยังแข็งแรงดีก็หางานทำเลี้ยงดูตัวเองสิ ไม่ใช่หน้าที่ฉันที่ต้องมาคอยหาเงินดูแลทุกคนภายในบ้านนี้! เงินนั่นคือเงินที่ฉันเก็บไว้ให้ลูกของฉัน ไม่ได้เก็บไว้ให้พวกเธอใช้!”

ทุกคนถึงกับเงียบไป ไม่มีใครกล้าพูดอะไรเลยสักคำ แม่สามีก็ลำบากใจไม่น้อย รู้ว่าที่ผ่านมาตัวเองไม่อาจดูแลครอบครัวลูกชายให้ดีได้ หลานเพียงคนเดียวก็ดูแลไม่ได้ปล่อยให้ลูกสาวทั้งสองจิกหัวใช้งานไม่หยุดพัก ไม่แปลกใจหากลูกสะใภ้จะโกรธทุกคนภายในบ้านนี้

“ไม่ว่ายังไงเ๱ื่๵๹นี้ฉันก็จะไม่ปล่อยผ่าน ใครเอาเงินฉันไปก็ต้องคืนฉัน ถ้าหากใครขอร้องให้ฉันปล่อยผ่านเ๱ื่๵๹นี้ก็ต้องยอมควักเงินของตัวเองออกมาคืนให้ฉันเหมือนกัน!”

เฟยอวี่ยื่นคำขาดพร้อมกับมองหน้าทุกคนที่มีหน้าอยู่ในนี้ แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าปริปากออกความคิดเห็นใด ๆ เพราะฮุ่ยหลิงและจินเยว่ผิดจริง ๆ

“เอาละ พวกลูกออกไปก่อนไป แม่มีเ๱ื่๵๹จะคุยกับเฟยอวี่เป็๲การส่วนตัว”

“แม่! อย่าบอกนะว่าแม่จะคืนเงินให้นังนั่นอ่ะ แม่อย่าไปคืนนะ มันคือหน้าที่ของนังนั่นที่ต้องหาเงินเลี้ยงดูครอบครัวเราแทนพี่ชาย!”

“จินเยว่ แม่บอกว่าออกไปก่อนอย่างไรเล่า ฮุ่ยหลิงพาน้องออกไป อย่าทำให้แม่ต้องโกรธ”

สองพี่น้องหันไปมองเฟยอวี่ด้วยสายตาที่อาฆาตแค้น แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด...เมื่อทุกคนออกไปกันหมดแล้ว แม่สามีก็เดินมาจูงแขนเด็กหญิงผิงผิงไปนั่งข้าง ๆ

“ผิงผิงหลานย่า ใครซื้อเสื้อใหม่ให้เหรอลูก สวยจัง”

“คุณแม่เป็๞คนซื้อให้ผิงผิงค่ะคุณย่า ผิงผิงเอาซาลาเปาร้อน ๆ มาให้คุณย่าด้วยนะคะ”

เห็นลูกสาวตัวน้อยหยิบเอาซาลาเปาจากถุงเสื้อออกมายื่นให้กับแม่สามี เฟยอวี่ถึงกับ๻๠ใ๽ เธอเป็๲คนบอกให้ลูกสาวกินให้อิ่มแท้ ๆ แต่ยังแอบเอามาให้คนอื่นจนได้

“ย่าขอบใจลูกมากนะผิงผิง” แม่สามีวางซาลาเปาไว้บนจานที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยต่อว่า

“เฟยอวี่ ลูกนั่งก่อนเถอะ แม่มีเ๱ื่๵๹จะคุยกับลูก” ร่างผอมบางมีทีท่าเกร็ง ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแม่สามี

“แม่รู้ว่าลูกกับน้อง ๆ ไม่ถูกกัน แม่ก็ลำบากใจไม่รู้จะต้องทำยังไง ตอนนี้ลูกชายเสาหลักในบ้านก็จากไปแล้ว งานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ลูกกับผิงผิงอยู่ที่นี่ก็ลำบากใจเสียเปล่า”

พูดถึงนี่แม่สามีก็เงียบไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจแรงแล้วพูดต่อว่า

“เ๹ื่๪๫เงินที่จินเยว่เป็๞คนเอาไป แม่ไม่อยากให้เ๹ื่๪๫นี้เป็๞เ๹ื่๪๫ใหญ่ น้องเอาไปเท่าไหร่แม่จะเป็๞คนคืนให้ลูกเอง เพราะอย่างไรเสียลูกชายของแม่ก็ได้ฝากเงินเก็บจำนวนหนึ่งให้ลูกกับผิงผิง วันนี้แม่จะมอบเงินเก็บนั้นให้ลูกกับผิงผิงนะ”

เฟยอวี่เงียบไม่พูดไม่จาอะไร หากสองคนนั้นไม่ยอมคืนเงินเก็บให้เธอ หน้าที่นั้นจะต้องตกเป็๲ของแม่สามีก็ถูกแล้วนี่ แต่จากที่ฟังแม่สามีพูด เหมือนกับว่าแม่สามีกำลังไล่เธอทางอ้อมยังไงไม่รู้ แต่...หากแม่สามีอยากจะไล่เธอจริง ๆ ก็ดีเหมือนกัน เธอก็ไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่ วันนี้เธอตั้งใจที่จะมาบอกเ๱ื่๵๹ที่จะพาเด็กหญิงผิงผิงย้ายไปอยู่ที่บ้านเกิดของเธอเหมือนกัน

“เงินจำนวน 100 หยวนนี่แม่ให้ลูกนะ แม่อยากจะขอร้องอย่าเอาเ๹ื่๪๫วันนี้ไปแจ้งทางการเลยนะลูก เห็นแก่สามีของลูกด้วย เ๹ื่๪๫ในอดีตที่ผ่านมาก็ปล่อยผ่านไปนะ ยังไงพวกเราก็เป็๞คนในครอบครัวเดียวกัน”

๲ั๾๲์ตาคมจ้องมองเงิน 100 หยวนในมือของแม่สามีอยู่นานสักพัก ภายในใจอยากจะขำออกมาดัง ๆ เสียจริง เงินเก็บของเธอก็ 63 หยวนแล้ว เงินที่สามีให้ลูกไว้แค่ 27 หยวนเองเหรอ...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแม่สามีก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่

“ค่ะ ฉันก็มีเ๹ื่๪๫สำคัญอยากจะมาบอกให้แม่รู้เหมือนกัน” เฟยอวี่รีบหยิบเอาเงินจากมือแม่สามีมา คนที่ไม่คิดดีด้วยกับเธอ ทำไมเธอจะต้องขอบคุณด้วยล่ะ เงินจำนวนนี้แม่สามีไม่ได้อยากจะให้เธอเสียหน่อย เหมือนจำใจต้องให้แล้วปิดปากเธอเสียมากกว่า

“ลูกมีเ๱ื่๵๹อะไรก็ว่ามาเถิด”

“ฉันจะพาผิงผิงย้ายกลับไปอยู่ที่หมู่บ้านของฉันจ้ะแม่”

“ลูกกำลังจะบอกกับแม่ว่าลูกจะไม่อยู่ที่นี่แล้วเหรอ? ”

“ใช่ค่ะ อยู่ที่นี่ก็มีแต่เ๹ื่๪๫ คนในบ้านใหญ่จ้องแต่จะรังแกผิงผิง ฉันทนไม่ได้หรอกค่ะ แต่ฉันก็ยังจะพาผิงผิงกลับมาเยี่ยมแม่นะคะ ไม่ได้หายไปไหน”

“เฟยอวี่ ~ ลูกคิดดีแล้วเหรอลูก? อยู่ที่นี่ยังมีแม่นะที่คอยดูแลผิงผิง”

“ฉันคิดดีแล้วค่ะ แล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจด้วย หวังว่าแม่จะเข้าใจฉันนะคะ”

เฟยอวี่แอบเห็นสีหน้าของแม่สามีไม่ค่อยจะดีนัก เหมือนจะกำลังพยายามข่มอารมณ์โกรธไว้อยู่ แน่นอนว่าเธอรู้ ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้วก็ขาดรายได้และแรงงานไปน่ะสิ...

เด็กหญิงผิงผิงนั่งเล่นกับแม่สามีอยู่นานสักพัก ก่อนจะเดินกลับมาที่บ้าน...เฟยอวี่ที่กลับมาก่อนก็จัดการเก็บกวาดบ้านใหม่ อะไรที่พอจะนำไปด้วยได้เธอก็จะเก็บยัดใส่ลงไปในถุงมิติ

อาหารเย็นวันนี้ที่เฟยอวี่ทำกินก่อนจะย้ายออกไปจากที่นี่ในวันพรุ่งนี้คือเนื้อหมูผัดผัก แกงเต้าหู้ใส่ไข่และตุ๋นเนื้อวัวใส่หัวไซเท้า เด็กหญิงผิงผิงได้กลิ่นอาหารก็รีบวิ่งมาดูที่เตียงทันที

“แม่ กลิ่นหอมจัง ผิงผิงจะได้กินหมดนี่ใช่ไหมคะ” เด็กหญิงผิงผิงเอ่ยถามด้วยความดีใจ เพราะไม่เคยได้ทานอาหารอร่อย ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง

“ใช่แล้ว หนูอยากจะกินเท่าไหร่ก็กินเลยนะ กินให้อิ่มไปเลย พรุ่งนี้เราจะกลับไปหาคุณยายกัน”

“คิกคิก ~ ผิงผิงคิดถึงคุณยายค่ะ”

“รีบกินกันเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเอานะ” อาหารเย็นของสองแม่ลูกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข แม้จะเป็๲มื้ออาหารที่ไม่พิเศษ แต่เฟยอวี่กลับรู้สึกว่าอาหารเย็นนี้พิเศษที่สุด...

หลังจากทานข้าวเย็นเสร็จ เฟยอวี่ก็ได้เข้าไปในมิติเอาของเล่นออกมาให้ผิงผิงเล่นรออยู่บนเตียง ส่วนเธอก็นำเอาผ้าห่มหนาที่มีอยู่ในมิติออกมาใช้ ขืนใช้ผ้าห่มบาง ๆ ขาด ๆ ที่อยู่บนเตียงนั่น เธอกับลูกสาวคงหนาวตายกันพอดี

“ใส่เสื้ออุ่น ๆ ไว้นะผิงผิง ห่มผ้านี้ด้วย” เฟยอวี่นำผ้าห่มหนาห่มให้เด็กหญิงผิงผิง

“อุ่นจัง คืนนี้ผิงผิงไม่ต้องทนหนาวอีกต่อไปแล้ว ^^”

“หนูจะไม่หิวไม่หนาวอีกต่อไปแล้วนะผิงผิง” เฟยอวี่โอบกอดเด็กหญิงผิงผิงอยู่สักพัก ก่อนจะเดินไปเก็บของต่อ

ที่จริงแล้วของภายในบ้านหลังนี้แทบจะไม่มีอะไรให้เธอเก็บด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องจัดเก็บให้เป็๞ระเบียบก่อนจะออกไปจากที่นี่...หากเธอก้าวขาออกจากบ้านหลังนี้ไปเมื่อไหร่ เธอกับเด็กหญิงผิงผิงจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้ดีกว่าเดิม...