แม่จ๋าน้องจ๋าอย่ากินผม
ตอน ความจริงถูกเลี้ยงไว้กิน
ในบ้านหลังใหญ่สไตล์คลาสสิค มีหลังคายอดแหลมชี้ฟ้าดั่งหมาวิหารศักดิ์สิทธิ์
ณ.โถงใหญ่ ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบปีถูกมัดตรึงกางแขนขา นอนหงายเปลือยเปล่าอยู่บนแท่นพิธีศิลาหิน
รอบกายมีสาวสวยอยู่สามนาง คนแรกคือเอสธิก(แม่) อีกคนคือ จีอุน(น้องสาว) ส่วนสาวสวยนมโตที่สุดคือโอลิฟ(คุณยายที่เป็ะนิรันดร์)
"ฮือ! ๆ ปล่อยผม ปล่อยผมไปได้ไหม นี่มันเื่อะไรกันครับแม่" เวตานร้องไห้เสียงดัง หันมองสาวสวยสองนางไปมา
"ก็พี่กำลังจะเป็อาหารของพวกเราไงคะ" จีอุนเดินมาจับหูพี่ชาย
"เอาน่ะ แล้วพวกเราจะทำบุญไปให้" คุณแม่แสนสวยลูบแก้มขวาด้วยหลังมือ พร้อมกับก้มมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเสียดาย
"กินอย่างอื่นไม่ได้เหรอครับ ฮือ! ๆ" หนุ่มน้อยร้องงอแง
"ไม่ได้ ต้องกินเืพวกเราถึงจะไม่แก่ ไม่เจ็บไม่ตาย" จีอุนก้มบอก
หน้าของเธอสวยยิ่งกว่านางเอกทุกคนในหนังที่เวตาลเคยดูมาทั้งหมด
"บอกมานะ พวกเธอเป็ตัวอะไร ทำไมต้องกินเืพี่ด้วย" เวตาลร้องดัง
"เอาเป็ว่าทุกสิบปีพวกเราต้องดื่มเืหนึ่งครั้งถึงจะพอประทังชีวิต" แม่ตอบ
"นี่เราอุส่าห์ฆ่าคนให้น้อยที่สุดแล้วนะ ถึงได้จับพี่กับพ่อมาเลี้ยง" จีอุนเสริม
"ห๋า! นี่หมายความ หมายความว่าแม่ก็กินพ่อไปด้วยสิ สิบปีก่อน" เวตาลหน้าเหว๋อ ก่อนจะร้องโฮดังอีก
เอสธิกเอามือสองข้างลูบน้ำตาบนใบหน้าหล่อ "อย่าเสียใจไปเลย เค้าก็ถูกเก็บมาเลี้ยง ไม่ใช่พ่อแท้ๆของลูกหรอก"
"เก็บผมมาเลี้ยงไว้กิน โฮ" หนุ่มน้อยร้องลั่น
เช้งงง! น้องสาวสุดสวยชักดาบซามูไรมาพาดที่คอพี่ชาย "ตัดตรงไหนก่อนคะ แม่จะเอาส่วนไหน หนูขอหัวใจนะ"
หนุ่มน้อยสติแตก หันซ้ายหันขวาหาทางถ่วงเวลา แม้ตายช้าลงซักวินาทีนึงก็ยอม
"แล้วนั่นใครครับ หล่อนมาทำไม" เวตาลเบ้ปากชี้ไปหาสาวนมโต หล่อนดูเด็กกว่าแม่และน้องของเค้าเสียอีก
"พวกเราเป็แวมไพร์ ต้องกินเืเป็อาหาร" โอลีฟตอบ(คุณยาย)
"เหย เอางี้จริงดิ จะกินผมจริงๆดิ" หนุ่มน้อยทั้งงงทั้งกลัวทั้งไม่เชื่อ
อื้อ! สามสาวพยักหน้ารับพร้อมกัน
"ตัดคอเลย" ยายโอลีฟสั่ง
คว้างงงง! มีดซามูไรยาวเฟื้อยยกขึ้น สองมือน้องสาวกำลังฟันลงมา
ฟ้าวววว!
"พระเ้าช่วยด้วย ช่วยผมด้วย ใครก็ได้ช่วยที" เวตาลร้องลั่น
มีดดาบฟาดลงมากลางลำคอ ทว่าร่างหนุ่มน้อยกลับหายแว๊บไป
ตู้มมมม! คมดาบฟาดศิลาหิน ประกายไฟแว่บแดงฉาน
"อ้าว อาหารของเราหายไปไหนล่ะ" เอสธิกกวาดตามองหาลูกชายที่เก็บมาเลี้ยง
โครมมม! ร่างหนุ่มน้อยมาโผล่บนห้องใต้หลังคา
นอนเงยมองข้างบนเห็นใบหน้าเล็กๆของเด็กสาวอยู่บนหัว น่าจะเด็กวัยอนุบาล
"หว๋าว เกือบไปแล้ว" เสียงเด็กผมสั้นเอ่ย เธอคลานไปมาเพื่อมองสำรวจร่างเวตาลอย่างสนใจใคร่รู้
"เธอเป็ใครเนี่ย" หนุ่มน้อยลุกปัดแข้งปัดขา
"ก็ผีบ้านผีเรือนงาย" เด็กสาวตอบ
"ห๊า! ผีบ้าน แล้วตัวเท่านี้เนี่ยนะ" เวตาลยกมือวัดหัวเด็กน้อย เธอสูงไม่ถึงเอวของเค้าด้วยซ้ำ
"ชั้นอายุสองร้อยปีแล้วย่ะ" เด็กสาวตอบ
"เอ่อ ๆ เชื่อก็ได้ ตกลงว่าแวมไพร์มีจริง ผีก็มีจริง" เวตาลบ่น
"แล้วทำยังไงดี ทำยังไงถึงจะหนีไปจากที่นี่ได้"
"แวมไพร์ถ้าหมายหัวใครแล้วไม่รอดหรอก พวกหล่อนสามารถดมกลิ่นตามนายไปได้ครึ่งโลก" ผีเด็กตัวน้อยบอก
"เอ้า แล้วทำยังไงถึงจะรอดล่ะ ช่วยฉันที เอ้ยช่วยผมทีเถิดน้า" สุดหล่อคุกเข่าจับมือน้อยกุมเขย่า
"เอิ่ม" เด็กสาวมองบน ครุ่นคิดด้วยสติปัญญาที่มี
"นายต้องอยู่เหนือห่วงโซ่อาหาร" เธอตอบ
"แล้วยังไงล่ะ มันหมายความว่าไง" เวตาลเงยมองใบหน้าเล็กจิ๋วอย่างมีความหวัง
"พวกหล่อนเห็นนายเป็อาหารใช่ไหมล่ะ นายก็ต้องทำให้พวกนั้นเห็นว่านายเป็ได้มากกว่านั้น" สาวน้อยร่างเด็กอนุบาลตอบ
"แล้วมันต้องทำยังไง" เวตาลเขย่ามือน้อย
"นอกจากอาหาร เสื้อผ้า ยา ที่อยู่อาศัย นอกจากนี้แล้วอะไรสำคัญสุด" เด็กสาวถาม
"เงิน" เวตาลตอบ
ป๊าบ! มือน้อยฟาดหน้าผากจนสั่น โอ๊ยยย! สุดหล่อร้องลั่น
"นอกจากปัจจัยสี่แล้วทั้งคนผีปีศาจ้าเซ็กส์ นายนี่มันโง่จริงๆ" ผีเด็กตอบ
"แล้วต้องทำยังไงให้พวกเธอยอมมีเซ็กส์ด้วยล่ะ" สุดหล่อพนมมือถาม
"ก็เป็ผัวพวกเธอไปเลยสิ แวมไพร์สาวเซ็กส์จัดจะตาย ให้ตายยังไงพวกเธอก็ขาดผู้ชายไม่ได้หรอก" ผีเด็กตอบ
"คงรอดตายได้ ถ้านายลีลาดีน่ะนะ"
"เหย เชื่อได้จริงๆไหมเนี่ยเธอน่ะ" หนุ่มหล่อลุกขึ้นเดินวน มือเกาหัวแกร่กๆ
"จริงสิ ชั้นดูสารคดีมาตั้งสองร้อยปีเลยนะ" ผีเด็กเงยหน้าเล็กๆตอบ
"เหอะ ๆ สารคดีมันเพิ่งมีมาไม่กี่ปี นี่ฉันโดนผีหลอกแล้วแน่ๆ"
"งั้นเลือกเอา ยังไงชั้นก็ได้กับได้" เด็กสาวเอ่ย
"ได้อะไร"
"ถ้านายไม่ตายชั้นได้กินของไหว้ ถ้าตายขึ้นมาชั้นได้เพื่อนผีเพิ่มอีกตัว"
เด็กสาวตัวเล็กตอบแล้วหายวับไป
6K
