ผู้พิชิตซอมบี้

ควับ!

ดีแลนสะบัดดาบในใส่ชายถือหอกด้วยความรวดเร็ว

“ตาย!”

 “เหอะ!”

เคร้ง!

ดาบของดีแลนปะทะเข้ากับหอก

“อะ...อะไรกัน?”

ดีแลนมองไปที่ภาพตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

ดาบที่ปะทะเข้ากับหอกนั้นไม่สามารถแม้แต่จะดันหอกให้ขยับได้เลยแม้แต่น้อย

“ฮึ่ม!”

ดีแลนพยายามออกแรงใส่ดาบเพิ่มเข้าไปอีกแต่ก็ไม่ส่งผลอะไรแม้แต่น้อย

ราวกับ....

ราวกับว่า....

ราวกับว่ากำลังผลักขุนเขาอยู่อย่างไรอย่างนั้น....

“เฮ้อข้านึกว่าเจ้าจะพอประมือกับข้าได้...”

ชายถือหอกพูดพึมพำเบาก่อนจะออกแรงหอกเล็กน้อย

ปัง!

“อ้ากกกกกก”

ดีแลนถูกผลักตัวลอยกระแทกกับต้นไม้หักไปหลายสิบต้น

“แค่กๆอ่อก”

ดีแลนใช้แขนข้างนึงจับต้นไม้เพื่อพยุงร่างขึ้นพร้อมกับกระอักเลือดออกมา

บ้าจริง!

ดีแลนมองไปที่ชายผู้ถือหอกตรงหน้าด้วยความเคร่งเครียด

เห็นทีวันนี้คงจะเป็นวันตายของข้าแล้ว...

ดีแลนกระชับดาบในมือแน่นก่อนจะกู่ร้องคำราม

“ว้ากกกกกกกกกกก!!เข้ามาไอ้ลูกหมา!”

ตึง!

“ไม่ประมาณตน!”

ชายถือหอกเห็นดีแลนพุ่งเข้ามาก็ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยราวกับคนที่พุ่งเข้ามาหาใช่แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ที่เกรียงไกรไม่แต่เป็นเพียงแมลงหวี่แมลงวันเท่านั้น!!

พุ่บ!

ฉึก!

“อั่ก!”

หอกแทงทะลุหน้าอกของดีแลนจนทะลุ

“อ่อนแอยิ่งนัก”

ชายถือหอกตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ฮ่าๆๆๆ”

“เจ้าหัวเราะอะไรกัน?”

ดีแลนเงยหน้ามองฟ้าพร้อมกับหัวเราเสียงดังอย่าบ้าคลั่ง

“อ่อนแอ?ฮ่าๆๆใช่!ข้าอ่อนแอเจ้าแต่หาใช่จะไม่มีผู้แข็งแกร่งกว่าเจ้า!!เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ!!”

“โอ้?น่าสนใจมิใช่น้อย”

“เจ้าหาได้รู้ตัวไม่ว่าเจ้าได้ตอแยปีศาจตนนึงเข้าแล้ว”

“ผู้คนส่วนใหญ่ก็เรียกข้าว่าปีศาจเช่นกัน”

ชายผู้ถือหอกยิ้มเหยาะพร้อมกับมองอย่างดูถูกไปที่ดีแลน

ดีแลนหาได้โต้ตอบกับผู้ถือหอกต่อแต่กลับหันหน้าไปยังทิศทางนึงแทน

นายท่านเอริคข้าขอฝากฝังเอเลน่าไว้กับท่านด้วย...

น่าเสียดาย....

น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสได้เห็นงานแต่งงานของเจ้าเอเลน่า...

แววตาของดีแลนหม่นแสงลงก่อนจะหายไป

“ตายแล้ว?”

ชายถือหอกมองไปที่ดีแลนที่กลายเป็นศพไปแล้วก่อนจะสะบัดหอก

ฟิ้ว!ตุ้บ!

ชายผู้ถือหอกสะบัดร่างของดีแลนจนลอยกระเด็นไป

แม่ทัพหมาป่าทลายสวรรค์ดีแลน สิ้นชีพแล้ว!!

“เอาล่ะทางนั้นน่าจะเรียบร้อยแล้วกระมั้ง?”

พุ่บ!

ชายผู้ถือหอกมองไปที่ดีแลนอีกครั้งก่อนจะหายไปจากจุดนั้น

แซ่กๆๆ

มีเสียงดังออกมาจากพุ่มไม้ก่อนจะปรากฏร่างคนๆนึงเดินออกมา

“ทะ...ท่านดีแลน?”

บีเดินมาข้างศพก่อนจะคุกเข่าลงไปข้างศพดีแลนก่อนที่น้ำตาจะค่อยๆไหลออกมา

“เป็นเพราะข้าเป็นเพราะข้าท่านถึงตาย”

บีร่ำไห้พร้อมกับกล่าวโทษตัวเองไปมา

“กรรรรร”

ปรากฏเสียงกิ้งก่าดังขึ้นมาที่ด้านหลังของบี

“กิ้งก่า?ไม่ใช่ว่าพวกมันถูกกำจัดจนหมดแล้วรึ?”

บีมองไปที่กิ้งก่าก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วมองไปที่ดีแลน

ท่านดีแลนข้าต้องขอโทษด้วยที่คงจะฝังศพท่านให้อย่างสมเกียรติไม่ได้แล้ว

บีเห็นสร้อยคอที่ดีแลนที่ด้านนึงสลักเป็นรูปมังกรและอีกด้านนึงสลักเป็นชื่อดีแลน

สิ่งนี้คงจะเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวท่านดีแลน?

ข้าต้องนำไปส่งคืนที่ตระกูลท่านดีแลนให้ได้

บีกระชากสร้อยคอออกมาจากคอของดีแลนก่อนจะวิ่งออกไป

ฝูงกิ้งก่าที่เห็นบีวิ่งออกไปก็วิ่งไล่ตามบีไปบางส่วนก็พุ่งเข้ามากัดกินศพของดีแลน

ศพผู้ฝึกตนนั้นมีประโยชน์ต่อสัตว์อสูรและซอมบี้เช่นเดียวกับที่เนื้อของสัตว์อสูรและผลึกคริสตัลมีประโยชน์ต่อมนุษย์

วัฏจักรจักรนี้จะดำเนินต่อไปจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายนึงจะจบสิ้นไป

ไม่เจ้าตายก็เป็นข้าที่ต้องตาย!!

ทางด้านแลนดอน....

ฉัวะ!ฉัวะ!

“อ้ากกก”

ดาบ2เล่มฟันเข้าใส่หน้าอกของแลนดอนเป็นรูปกากบาท

“ไอ้พวกบัดซบ!”

แลนดอนจ้องมองไปที่ฝาแฝดชายที่ถือดาบด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

“ท่านพี่เราตัดแขนตัดขามันให้ทรมาณก่อนที่จะฆ่ามันดีมั้ยขอรับ?”

“น่าสนใจมากเลยน้องข้า”

ฝาแฝดมองไปที่แลนดอนราวกับเป็นของเล่นแก้เบื่อ

“ไอ้พวกเด็กซบ!ข้าจะบดชยี้เจ้าให้กลายเป็นก้อนเนื้อเอง!!”

แลนดอนกระทืบเท้าถีบตัวพุ่งเข้าไปหาฝาแฝดพร้อมกับขวานอันใหญ่โต

“คุณลุงท่านนี่ช่างหยาบคายยิ่งนัก”

“ใช่ๆหยาบคาย”

ฝาแฝดหลบการโจมตีของแลนดอนอย่างง่ายดายก่อนจะกระหน่ำการโจมตีใส่

“อ้ากกกก”

แลนดอนถูกกระหน่ำฟันจนเลือดอาบไปทั่วร่าง

“คุณลุงยังไหวไหมเอ่ย?”

“หุบปาก!”

แลนดอนลงไปนั่งคุกเข่าข้างนึงบนพื้นพร้อมกับลอบสำรวจสถานการณ์

เหลือทหารอีกเพียงแค่20 นาย เองงั้นรึ?

แม่ง!

นี่มันเป็นสงครามเลือดชัดๆไม่ใช่เลือดของศัตรูแต่เป็นเลือดของพวกเราเอง!!

แลนดอนกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ

เดี๋ยว?!แล้วดีแลนล่ะ?

แลนดอนมองไปรอบๆแต่ก็ไม่พบเห็นแม้แต่เงาของดีแลนแม้แต่น้อย

“ยังไม่เสร็จอีกรึ?”

ชายถือหอก เดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถาม

“หือ?อ้าวเคงั้นรึ?”

“ทำไมพวกเจ้าใช้เวลาจัดการนานนัก?”

“เอาน่าๆเดี๋ยวจะจัดการเดี๋ยวนี้แหละ”

“เอาล่ะงั้นก็....”

ฝาแฝดคนพี่เงื้อมดาบขึ้นมาเพื่อเตรียมจะฟาดใส่แลนดอน

“กรรรรรรรรรรรรร!!”