มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ย่าคะ! เสื้อของเขาเป็นของหรู พวกมันแพงมาก แม้ว่าหนูจะซ่อมมัน พวกเขาก็ไม่ใช้มันอีกหรอก”

อู๋ซิ่นกอดแขนย่าเธอและพูด

“หลานล้อย่าเล่นแล้ว” หญิงชรายิ้มอบอุ่น “ดู เสื้อผ้าพวกนี้ขาดหมดแล้ว ถ้าหลานมีเสื้อแพงๆ หลานคิดว่าจะปล่อยให้พวกมันขาดเป็นผ้าขี้ริ้วแบบนี้มั้ย?”

หน้าอู๋ซิ่นแดงก่ำ และไม่ตอบคำถาม ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยเหลือเธอ เสื้อผ้าของฉินเฉาคงไม่ขาดแบบนี้ เมื่อคิดว่าฉินเฉาทำเพื่อเธอ อู๋ซิ่นก็รู้สึกพอใจ

ถ้าฉันสามารถมีแฟนแบบนี้ได้ นั่นก็เยี่ยมไปเลย อู๋ซิ่นคิดอย่างคาดหวัง แต่เมื่อเธอเห็นเหลียวชาชาและหยูลู่ สองสาวงามที่ยืนอยู่ด้านข้าง จิตวิญญาณของเธอก็ตกต่ำลง

ไม่ต้องพูดถึงสองสาวงามนี้ เหลียวชาชาครั้งหนึ่งเคยบอกเธอว่า ฉินเฉามีแฟนอยู่แล้วแถมยังสวยมากด้วย ยิ่งกว่านั้น ครอบครัวของเธอยังฐานะดีมากอีก

จากนั้นเธอก็คิดในสิ่งที่เธอมี นอกจากร่างกายเปล่าๆ นี้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรให้พูดถึงอีก แต่ฉินเฉากลับไม่ใส่ใจและยกบาร์ขนาดใหญ่นั่นให้ฉัน

เธอจะตอบแทนเขายังไง? ในทีวี หรือในหนังสือ ตัวเอกหญิงจะให้หัวใจและร่างกายของเธอเป็นสิ่งตอบแทน

เมื่อคิดเรื่องนี้ ใบหน้าเล็กๆ ที่สวยงามของอู๋ซิ่นแดงก่ำอีกครั้ง

ไม่มีใครสังเกตฉากนี้ ยกเว้นหยูลู่

พี่เลี้ยงสาวของตระกูลเหลียว หันหัวไปที่ฉินเฉา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองที่ซ่อนไว้ แต่ไม่ใช่ความรัก

ฉินเฉา ฉินเฉา...เธอพึมพำในใจ ชายเสเพลนี้ เขามีอะไรดี? ทำไมหญิงสาวจำนวนมากถึงตกหลุมรักเขา?

หยูลู่ก็ไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ อย่าว่าแต่เธอ แม้แต่หญิงสาวมากความสามารถอย่างซูเฟยก็เคยถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกันนี้

บางที คนเดียวที่เข้าใจฉินเฉาจริงๆ อาจจะเป็นซูจี

ผิดกันกับเหลียวชาชา ในใจของเด็กสาวธรรมดามาก เด็กสาวชอบฉินเฉาอย่างซื่อตรง ไม่สนว่าใครจะเป็นแฟนของฉินเฉา ไม่ว่าจะซูจีหรือหลี่จี เธอก็ไม่สนใจ

เธอต้องการเอาชนะใจชายคนที่เธอตกหลุมรัก อย่างที่เธอพูด ‘ฮึ อกฉันเล็กแล้วทำไม? ฉันยังเด็ก เพิ่งจะอายุ 17 ปีเอง! ฉันแค่ต้องกินมะละกอเพื่อทำให้มันใหญ่ขึ้นเท่านั้นเอง!’

ไม่ใช่ว่าอู๋ซิ่นแค่คัพอีเองเหรอ? ถ้าฉันพยายามอย่างหนัก ฉันอาจจะเป็นคัพเอฟ หรือเอชก็ได้! ฮึ เมื่อตอนนั้นมาถึง ฉินเฉาจะต้องคลั่งไคล้ฉันแน่ มาดูกันว่าเขาจะหนีจากหน้าอกที่ร้อนแรงของคุณหนูคนนี้ได้ยังไง...ไม่ มันต้องเหมือนกับเขาห้านิ้ว! (ฝ่ามือพระยูไลในไซอิ๋ว)

“ย่าครับ ย่าป่วยมานานแค่ไหนแล้ว?” ฉินเฉาไม่รู้ว่าในใจสามสาวกำลังคิดอะไรกันอยู่ เขาดึงมือย่าของอู๋ซิ่นอย่างเมตตา และถาม

“เฮ้อ นี่จริงๆ แล้วไม่นานเลย” ย่าของอู๋ซิ่นจู่ๆ ก็ถอนใจและพูด “เมื่อพ่อแม่ของอู๋ซิ่นยังอยู่ ร่างกายของย่ายังดีอยู่ แต่เมื่อพวกเขาตาย ร่างกายของย่าก็เริ่มอ่อนแอลง จากนั้นไม่นาน ย่าก็ไปตรวจและพบว่าเป็นโรคปอด เพียงแค่เดือนเดียว หญิงชราคนนี้ก็ไม่สามารถลงจากเตียงได้...”

ย่าของอู๋ซิ่นพูดและไอออกมา วัวน้อยรีบลูบหลังย่าของเธอ

หลังจากหายใจหนักๆ สองครั้ง หญิงชราก็พูด

“หลานดู แค่พูดไม่กี่คำย่าก็หายใจลำบากแล้ว โธ่ กระดูกผุของฉัน กำลังฉุดลากหลานรักลงมา”

“ย่าคะ!” อู๋ซิ่นรีบกอดย่าของเธอ “อย่าพูดอย่างนั้น ซินซินไม่มีใครเหลืออีกแล้วนอกจากย่า”

“อู๋ซิ่น...” เหลียวชาชาขมวดคิ้วและถามอย่างสงสัย “ถ้าฉันจำไม่ผิดละก็...เธอเคยบอกว่า เธอมีลุงกับป้าอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อเหลียวชาชาพูดออกมา อู๋ซิ่นจู่ๆ ก็มีท่าทางเสียใจ

แต่ย่าของเธอโกรธจริงๆ ขณะที่หอบถี่ เธอตะโกนด่าเสียงดัง

“อย่า! อย่าพูดถึงไอ้เดรัจฉานนั่น! แค่ก แค่ก...”

“ย่า!” อู๋ซิ่นพูดอย่างแตกตื่น “ย่า อย่าโกรธไปเลย!”

“โอ้....” เหลียวชาชารีบเอามือปิดปากเล็กๆ ของเธอ และพูดอย่างเสียใจ “ฉัน ฉันพูดผิดไปใช่มั้ย....”

“ไม่...หลานไม่ผิด...” ย่าของอู๋ซิ่นมองมาที่เธอช้าๆ และพูดอย่างขอโทษมาที่เหลียวชาชา “มันเป็นเพราะลูกชายที่ใช้ไม่ได้ของฉัน และภรรยาที่ชั่วร้ายของมัน....”

“ย่าครับ อย่าโกรธ มันจะทำร้ายร่างกายของย่า” ฉินเฉาลูบหลังหญิงชรา และพูดอย่างอ่อนโยน “ถ้าย่าโกรธ ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกายของย่าเท่านั้นที่เจ็บ อู๋ซิ่นก็จะเสียใจด้วย ถ้าอู๋ซิ่นเสียใจ เธอจะเรียนไม่รู้เรื่อง ถ้าเธอเรียนไม่รู้เรื่อง เธอจะสอบได้คะแนนต่ำ ถ้าผลสอบเธอไม่ดี เธอก็จะเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ไม่ได้ อนาคตของเธอก็จะมืดมน....”

เมื่อได้ยินว่าความโกรธของเธอจะฉุดหลังอู๋ซิ่น หญิงชรารีบโบกมือและพูด “ย่าไม่โกรธ! ไม่โกรธแล้ว!”

“ย่าครับ เมื่อผมอยู่ที่นี่ด้วย ทำไมย่าไม่แบ่งภาระมาให้ผมช่วยล่ะ” ฉินเฉายิ้มและถามหญิงชรา

“ถ้าหลานไม่คิดว่าย่าจู้จี้ล่ะก็ ย่าจะแบ่งมันให้หลาน”

“ทำไมย่าถึงพูดว่าจะจู้จี้ผมล่ะครับ!” ฉินเฉารีบแสดงตำแหน่งของเขา “ตราบเท่าที่คุณย่าเต็มใจคุยกับผม ผมก็มีความสุขแล้ว! คุณย่า มาเถอะ บอกผมช้าๆ อย่าตื่นเต้นเกินไป ไม่งั้นย่าจะเหนื่อย”

ฉินเฉาพูด และดึงมือหญิงชรา จากนั้นเขาก็ส่งลมปราณของเขาเข้าไปในร่างของหญิงชรา ลมปราณของเขานี้ใช้เพื่อตรวจสอบ เตร็ดเตร่ไปทั่วข้างในร่างกายของหญิงชราเพื่อตรวจสอบโรคของเธอ

ในขณะเดียวกัน ลมปราณของเขาก็ค่อยๆ เพิ่มความแข็งแรงให้กับหญิงชราทีละน้อย ทำให้เธอดูมีพลังขึ้น

“เอาล่ะ งั้น ย่าจะบอก!” เสน่ห์ของฉินเฉาราวกับเวทมนตร์ ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น เปลี่ยนเธอให้กลายเป็นกล่องสนทนา

ต้องขอบคุณฉินเฉา หยูลู่และเหลียวชาชาสองสาวถึงได้รู้เกี่ยวกับสภาพครอบครัวของอู๋ซิ่น

กลายเป็นว่าหญิงชราคนนี้มีลูกชายสองคน ลูกชายคนโตคือพ่อของอู๋ซิ่น ที่ตายไปได้ไม่นาน ลูกคนเล็กเป็นคนซื่อสัตย์ แต่หลังจากแต่งงาน เขาก็ถูกอิทธิพลที่ไม่ดีของสะใภ้ที่ปากร้ายและอารมณ์ร้าย เวลานี้ เขากลายเป็นนักคำนวณ ตีทุกอย่างเป็นค่าเงิน ตอนแรก เขายังเป็นคนดี แต่จากนั้นเขาก็กลายเป็นพวกหัวสูง

โดยเฉพาะหลังจากพ่อของอู๋ซิ่นตาย พวกเขาทั้งคู่ยิ่งเลวกว่าเดิม ไม่เพียงแต่จะไม่เต็มใจที่จะช่วยค่ารักษาของหญิงชรา พวกเขายังต้องการให้เธอยกบ้านหลังนี้ในเขตจินหู่ให้เป็นชื่อของเขา

น้าของอู๋ซิ่นก็ทำตัวกร่าง พูดว่าอู๋ซิ่นเป็นแค่เด็กผู้หญิง ไม่ต้องไปโรงเรียนหรือมหาลัย เธอบอกให้เธออย่าเสียเวลาไปเรียนเลย และให้หาผู้ชายดีๆ แต่งงานเสีย

น้าคนนี้แม้กระทั่งลากอู๋ซิ่นไปดูตัวหัวหน้าใหญ่ผู้ร่ำรวยจำนวนมาก บอสเหล่านี้รวยก็จริง แต่พวกเขาต่างก็มีอายุรุ่นเดียวกับพ่อของเธอ และพวกเขาทุกคนอ้วน แถมยังหยาบคายจนรับไม่ได้

แถมยังมีอีกคนที่เคยหย่ามาแล้วสามครั้ง และลูกชายของเขาก็กลายเป็นพ่อคนแล้ว

“พระเจ้า ในโลกนี้ ทำไมถึงมีน้าชายที่ไร้ยางอายขนาดนี้!” หลังจากฟังเรื่องนี้ เหลียวชาชากลายเป็นโมโห กำหมัดเล็กๆ ของเธอ และคำรามออกมาอย่างโกรธแค้น

“เฮ้อ นี่ต้องเป็นเพราะผลของบาปของฉันเมื่อชาติที่แล้ว ดังนั้น ฉันถึงให้กำเนิดตัวชั่วร้ายแบบนั้นออกมา...” หญิงชราก้มหน้าลงและน้ำตาไหล

“ย่าครับ ดูสิคุณโกรธอีกแล้ว” ฉินเฉารีบแนะนำ “ทำใจให้สงบครับ...เอาล่ะ ทำตามผมนะ หายใจเข้า หายใจออก...”

ฉินเฉาพูดและวางมือไว้บนหลังของเธอและลูบมันอย่างอ่อนโยน

เสียงของเขาราวกับแม่เหล็ก พาหญิงชราหายใจไปพร้อมกับเขา หลังจากหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง เธอก็รู้สึกสดชื่น และสบาย ตอนนี้เธอหายใจราบรื่นแล้ว ทำให้เธอมีความสุขอย่างมาก

นี่เป็นผลลัพธ์ของการสนับสนุนของลมปราณของฉินเฉาที่ส่งเข้าไปในร่างของหญิงชรา เมื่อเขาพาเธอหายใจ ซึ่งเป็นประโยชน์กับร่างกายเธอ โชคไม่ดี เพราะเขาเป็นผู้ฝึกตนปีศาจ ลมปราณของเขาจึงรุนแรงมาก

ฉะนั้น เขาจึงทำได้แค่ส่งเข้าไปในร่างกายเธอทีละนิด ทีละนิด ซึ่งค่อยๆ ซ่อมแซมร่างกายที่ผุพังของหญิงชรา

แต่นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรหญิงชรามากนัก มันเหมือนกับ ดื่มยาพิษดับกระหาย เมื่อลมปราณของเขาหายไป บางทีสภาพของเธออาจจะแย่ลงเร็วขึ้นก็ได้

ไม่นาน ปอดของหญิงชราจะใช้การไม่ได้ และเหลือเวลาเพียงเล็กน้อยก่อนที่จะปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ มีชีวิตมาถึงตอนนี้ก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์มากแล้ว บางที หญิงชรายังกังวลเกี่ยวกับหลานสาวที่รักของเธอ ดังนั้น เธอจึงยื้อตัวเองมาถึงตอนนี้

ฉินเฉาขมวดคิ้ว พลางคิดว่าจะช่วยย่าของอู๋ซิ่นยังไง

หรือว่าจะให้ฮัวเหนียงช่วยดี? เพียงแค่ความคิดนี้ผุดขึ้น ฉินเฉารีบปฏิเสธทันที อย่าว่าแต่เขาไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน แถมตอนนี้เขายังอยู่ในเมืองตงชวนอีก ขณะที่เธออยู่รอบเมืองซู่หนาน ซึ่งไกลจากเขามาก ฮัวเหนียงคนนี้เป็นอสูรงูอายุหลายพันปี และไม่ใช่ซุปเปอร์แมน เธอจะไปได้ยินเสียงตะโกนจากเขาห่างนับพันไมล์ได้ยังไง และถึงจะได้ยินเธอจะพุ่งมาที่นี่ทันทีได้เหรอ?

หรือใช้ลมปราณของเขาเสริมกำลังให้หญิงชรา ทำให้ปอดเธอแข็งแรงขึ้น? ไม่ ลมปราณของฉันยากจะควบคุมแถมยังรุนแรงอีกด้วย ถ้าฉันพลาด มันจะทำให้ทำร้ายอวัยวะภายในของเธอเพียงเท่านั้น

วิธีนี้เห็นชัดๆ ว่าเป็นไปไม่ได้....

เมื่อเห็นสัญญาณความตายกำลังใกล้เข้ามาหาหญิงชรา หัวใจฉินเฉารู้สึกไม่สบายราวกับกำลังถูกเข็มนับไม่ถ้วนแทงใส่

เวรเอ๊ย ฉันจะช่วยหญิงชราที่เสียลมปราณไปมากขนาดนี้ได้ยังไง....

ฉินเฉานวดขมับ คิดอย่างหนัก...เพิ่มลมปราณ...เพิ่มลมปราณ...ใช่แล้ว! ไอ้นั่นไง!

ตาของฉินเฉาเบิกขึ้น เมื่อเขาคิดอะไรได้ จริงๆ ด้วย สวรรค์ไม่เคยกั้นทาง

ฮ่าๆ ๆ ฉันนี่มันฉลาดจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าเลวจงเหลียงกัวจะช่วยคนเป็นด้วย

ฉินเฉามีความพออกพอใจ เขายิ้มและพูดกับหญิงชรา

“ย่าครับ วางใจเถอะ มีผมอยู่นี่ โรคของย่าไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”

“เด็กเอ๊ย อย่าหลอกหญิงชราคนนี้เลย” หญิงชราพูดอย่างกล้าหาญ “มันไม่มีวิธีรักษาโรคของย่า ไม่จำเป็นต้องฝืนหาทางรักษาหรอก”

“คุณย่า ไม่ต้องเป็นห่วง ผมสร้างปาฏิหาริย์ได้ ถ้าย่าไม่เชื่อ ย่าถามหลานรักย่าได้เลย”

เมื่อได้ยินคำของฉินเฉา ตาของอู๋ซิ่นจู่ๆ ก็ลืมขึ้น เธอเชื่อมั่นในความสามารถของฉินเฉาเต็มเปี่ยม เชื่อจนถึงจุดที่ว่าหน้ามืดตามัว ถ้าฉินเฉารักษาย่าของเธอได้จริงๆ แม้ว่าฉันจะต้องเสนอตัวให้เขา ฉันก็ยินยอม!

แต่เมื่อฉินเฉากำลังจะแสดงความสามารถ บางคนจู่ๆ ก็เคาะประตูเสียงดัง ซึ่งทำให้ฉินเฉานึกไปถึงเจ้าของที่ของเขาที่มาเก็บค่าเช่า

“เปิดประตู! ซินซิน! ยัยเด็กหน้าตาย รีบเปิดประตู! ฉันรู้ว่าเธออยู่ที่นี่!”

เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงดังผ่านประตูเข้ามา หน้าของอู๋ซิ่นซีด

“น้าและคนอื่นอยู่ที่นี่แล้ว....”

จบตอน