เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็ขับรถไปที่บาร์โรสอย่างเร่งรีบเมื่อมาถึงเขาก็เห็นคนรายล้อมตรงทางเข้าของบาร์ หยางเฉินลงจากรถและมุ่งตรงเข้าไปในบาร์ทันที

        ภายในบาร์มีคนจำนวนหนึ่งสวมเครื่องแต่งกายที่แตกต่างกันแต่พวกมันนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเคร่งขรึม เมื่อพวกสังเกตเห็นหยางเฉินที่ประตูทุกคนก็ต่างยืนขึ้นพยักหน้าทักทายหยางเฉิน

        คนเหล่านี้เป็นสมาชิกของแก๊งหนามแดงพวกมันต่างรู้ถึงความสัมพันธ์ของเขาและเฉียงเวยและยังรู้ด้วยว่าหยางเฉินเป็นเหมือนหัวหน้าในเงามืด

        เสี่ยวจ้าวเห็นหยางเฉินเดินเข้ามาเขาก็เดินไปหาด้วยท่าทางโศกเศร้า

        "พี่หยางบิ๊กบอสไม่ได้เป็นอะไรมากครับ ตอนนี้เธอหลับไปแล้ว"

        หยางเฉินยังคงอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีได้ยินว่าเฉียงเวยไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายแต่เขายังคงไม่มีความสุข

        "เสี่ยวจ้าวบอกมาว่าเฉียงเวยถูกยิงได้ยังไง"

        "เป็นความผิดของพวกเราเองครับที่ประมาทเกินไป..."

        เมื่อวานแก๊งหนามแดงได้ตอบรับการสวามิภักดิ์ของหนึ่งในผู้นำของพันธมิตรตะวันตกและในฐานะบอส นั่นทำให้เฉียงเวยต้องไปพบกับคนผู้นั้นด้วยตัวเอง

        แต่พวกเขาไม่มีใครคาดคิดว่าสุดท้ายคนผู้นั้นเกิดเปลี่ยนใจ มันชักปืนออกมายิงเฉียงเวยในระยะประชิดทันที

        แม้ว่าเฉียงเวยจะมีความสามารถที่โดดเด่นแต่ก็จะไม่อาจหาญกล้าต่อกรกับกระสุนได้อย่างเช่นหยางเฉินเธอเคลื่อนตัวเบี่ยงกระสุนจากหัวใจไปได้ แต่กระสุนก็ยังทะลวงเข้าที่หน้าท้องของเธอ!

        จากนั้นเหตุการณ์ก็สับสนวุ่นวาย แก๊งหนามแดงจัดการฆ่าคนคนนั้นทันที เฉียงเวยรีบปลีกออกจากสถานการณ์นั้นและเมื่อมาถึงที่รถ เธอก็กึ่งหลับกึ่งตื่นจากความเจ็บปวด และสูญเสียเลือดมาก

        "ด้วยความสามารถและประสบการณ์ของบอสแน่นอนว่าบอสจะต้องรับรู้ทันทีที่ปืนลั่น" เสี่ยวจ้าวพูดขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ

        "แต่หลายวันมานี้บิ๊กบอสพักผ่อนน้อยเกินไปเธอนอนไม่ถึงสี่ชั่วโมงต่อวันติดต่อกันหลายวันแล้วรวมทั้งเข้าประชุมร่วมกับผู้ใต้บังคับบัญชา วางแผนและยังต้องตรวจสอบสถานการณ์ของศัตรู… นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้บอสไม่สามารถตอบสนองได้ทัน…ทั้งหมดนี้มันคือความผิดของพวกเราเอง พวกเรามันไร้ประโยชน์รู้แต่วิธีสู้เท่านั้น และไม่สามารถช่วยเหลือบอสในด้านอื่นๆ ได้เลย..."

        หยางเฉินสูดหายใจลึกพลางตบบ่าของเสี่ยวจ้าวเขาไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วเดินตรงไปทางห้องพักของเฉียงเวย

        ระหว่างทางมีจำนวนบอดี้การ์ดมากมาย หลังจากที่เฉียงเวยบาดเจ็บทุกคนก็ตื่นตัวระมัดระวังมากกว่าเดิมมาก!

        หยางเฉินเดินเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอม ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์

        ภายในห้องมีร่างเล็กยืนอยู่นั่นทำให้หยางเฉินประหลาดใจไม่น้อย เพราะนั่นคือน้องสาวเฉินป๋อเฉินหรงนั่นเอง

        เฉินหรงสวมเสื้อคอกว้างถุงน่องที่รัดแน่นเน้นก้นที่สวยงามของเธอเธอดูเหมือนเด็กสาวบ้านนอกผู้นี้จะกลายเป็นหญิงสาวชาวเมืองเต็มตัวไปแล้วแต่สิ่งเดียวที่ไม่ได้เปลี่ยนคือสายตาของเธอ

        เฉินหรงจุ่มผ้าขนหนูสีขาวลงในอ่างดูเหมือนว่าเธอเพิ่งช่วยเฉียงเวยเช็ดตัวหลังจากที่เห็นหยางเฉินดวงตาของเธอก็เริ่มแดงขึ้นมาทันที

        "พี่หยาง…บิ๊กบอส... เธอ..."

        "ฉันรู้"หยางเฉินฝืนยิ้มออกมา "ไม่ต้องกังวลเรามีแพทย์อยู่ที่นี่แล้ว"

        เฉียงเวยนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่มีน้ำเกลือสองถุงใหญ่ห้อยสายลงมาติดกับแขนของเธอ

        สถานที่ที่ปลอยภัยที่สุดสำหรับเฉียงเวยก็คือบ้าน

        เฉินหรงร้องไห้กล่าวว่า "กระสุนถูกผ่าออกมาแล้วแต่บาดแผลจะต้องใช้เวลานานว่าจะสมานตัว… พี่เฉียงเวยเป็นคนดีฉันขอให้เธอไม่มีอันตรายร้ายแรงใดๆ"

        "เมื่อเธอดูแลเฉียงเวยงั้นตอนนี้เธอก็รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอแล้ว"หยางเฉินถอนหายใจพลางกล่าวว่า "เธอโกรธฉันมั้ยที่พาเธอมาที่นี่?"

        "ไม่ค่ะ!"เฉินหรงรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว "ฉันรู้ถึงแม้ว่าพี่สาวเฉียงจะ… ประพฤติตนทผิดศีลธรรมแต่พี่เขาก็ดูแลฉันเป็นอย่างดี เธอปฏิบัติต่อทุกคนอย่างดี และทุกคนก็ช่วยดูแลฉัน…อยู่ที่นี่ทำให้ฉันรู้สึกดีใจอย่างมากไม่ต้องกังวลนะคะพี่ใหญ่หยาง ฉันจะไม่บอกพี่ชายของฉันและฉันก็คิดว่าพี่ต้องเข้าใจเรื่องนี้"

        เห็นเฉินหรงรู้สึกอย่างนี้หยางเฉินก็รู้สึกปลื้มปริ่ม ดูเหมือนเฉียงเวยจะไม่ได้เลือกคนผิดหญิงสาวคนนี้ตัดสินใจได้ดี เฉียงเวยจำเป็นที่จะมีผู้ช่วยและเธออาจได้เป็นผู้สืบทอดของเธอ

        "เธอออกไปก่อนก็แล้วกันที่เหลือฉันจัดการเอง" หยางเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        เฉินหรงพยักหน้าอย่างน่ารักแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

        หยางเฉินเดินด้านข้างของเตียงพลางก้มลงดูเฉียงเวยที่กำลังหลับอยู่

        ตอนนี้ใบหน้าอันงดงามของเธอค่อนข้างซีดขาวริมฝีปากแห้งผาก คิ้วขมวดอยู่เล็กน้อยดูเหมือนเธอจะฝันร้ายหรือกำลังทนต่อความเจ็บปวดอะไรบางอย่าง

        หยางเฉินรู้สึกเจ็บปวดอยู่ภายในใจเขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเฉียงเวยเบาๆแต่เหงื่อเย็นบนใบหน้าก็ทำให้หยางเฉินรู้สึกเจ็บมากขึ้น

        ทันใดนั้นเองเฉียงเวยก็ลืมตาขึ้นมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาของเธอเลื่อนลอยเล็กน้อยแต่เธอก็จ้องมองหยางเฉินและยิ้มให้เขาเบาๆ พลางกล่าวว่า

        "ฉันน่าเกลียดมากใช่มั้ย?"

        หยางเฉินนั่งอยู่เตียงทางด้านข้างแล้วกล่าวว่า

        "มีคนเคยบอกว่าถ้าหญิงสาวของเขานอนป่วยอยู่บนเตียง และเขาก็ยังคงชอบผู้หญิงคนนั้นนั่นจึงเรียกว่ารักแท้... แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่านั้นมันโกหกทั้งเพ"

        "ฉันน่าเกลียดมากใช่หรือเปล่า?"เฉียงเวยยิ้มกว้างอย่างมีความหวัง

        หยางเฉินส่ายหัว

        "ถึงแม้ว่าที่รักของผมกำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงแต่เธอก็ยังคงงดงาม แม้แต่คนมักมากในกามตัณหาอย่างผมก็ตาม"

        เฉียงเวยไม่อาจทำอย่างไรได้เธอหัวเราะออกมาอย่างหนัก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วสูดลมหายใจหนักพลางเอามือกุมบาดแผล

        "อย่าขยับเดี๋ยวแผลเปิด" หยางเฉินรีบกล่าวเตือน

        "เป็นความผิดของฉันเองที่มั่นใจเกินไปฉันคิดว่าฉันทนได้ จนกระทั่งมือปืนเหนี่ยวไกออกมา…ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่าการรับรู้ของฉันนั้นอ่อนลงอย่างมาก..."

        "คุณอย่าเอาตัวเข้าเสี่ยงอย่างนี้สิเมื่อคุณมีปัญหาก็แค่โทรหาผม ผมไม่ต้องการที่จะเห็นคุณเจ็บ"หยางเฉินกล่าวอย่างโหดเหี้ยม

        เฉียงเวยกัดริมฝีปากกล่าวว่า

        "ฉันรู้ว่าคุณสามารถทำทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ฉันไม่ต้องการเป็นผู้หญิงที่เอาแต่อาศัยพลังของคุณฉันไม่ชอบความรู้สึกนั้น ฉันอยากเป็นคนที่มีประโยชน์กับคุณ"

        "ซือถูเฉียงเวย!"

        หยางเฉินจู่ๆก็ตะโกนชื่อเต็มของเธอออกมา พร้อมจ้องมองเธออย่างเร่าร้อน

        หัวใจของเฉียงเวยสั่นสะท้านเห็นรูปลักษณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธของหยางเฉิน นั่นทำให้เธอรู้สึกกลัวและไม่สามารถที่จะพูดคำใดๆออกมา

        "สำหรับคนอื่นเธออาจไม่มีค่าอะไรแต่สำหรับฉันเธอเป็นเจ้าหญิง!"

        ได้ยินดังนั้นดวงตาของเฉียงเวยก็มีน้ำตาไหลออกมาเธอรู้สึกว่าเลือดในตัวเธอเดือดพล่าน เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรก็ในสถานการณ์เช่นนี้

        หยางเฉินยิ้มอ่อนพลางเอานิ้วเช็ดน้ำตาของเฉียงเวยเบาๆ

        "คุณร้องไห้ทำไมผมไม่ได้ด่าหรือตีคุณสักหน่อย คุณรู้หรือเปล่า เมื่อผมได้ยินว่าคุณถูกยิงขนมปังในปากของผมก็รสชาติเหมือนกระสุน และตัวผมเองก็กลืนกระสุนนั้นเข้าไป…นั่นคือเมื่อผมตระหนักถึงความสำคัญของคุณ

        "ฟังนะคุณไม่ได้รับอนุญาตให้บาดเจ็บ ในอนาคตถ้าคุณถูกยิงด้วยเหตุผลโง่เง่าเช่นนี้ ผมจะจับคุณล็อกใส่กรงโดยไม่ลังเลเลย"หยางเฉินพูดจาคุกคาม

        เฉียงเวยเบ้ปากกล่าวว่า"ฉันไม่กล้าอีกต่อไปแล้วค่ะ"

        หยางเฉินที่ยังคงเช็ดน้ำตาของเธอพลางหัวเราะกล่าวว่า "คุณคิดว่าผมบีบบังคับคุณใช่มั้ยล่ะ?"

        เฉียงเวยส่ายหัวกล่าวว่า "ฉันชอบค่ะมันดูดุดันดี"

        "..."

        หลังจากเช็ดน้ำตาจนแห้งแล้วหยางเฉินก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนถามขึ้นว่า

        "ที่รักคุณเจ็บตรงไหนงั้นหรือ?"

        "ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงมันค่อนข้าง..."ใบหน้าของเธอขึ้นสีเล็กน้อย

        "คุณเป็นเช่นนี้ไปแล้วแต่ก็ยังยั่วยวนผมอีกอย่างงั้นหรือ" หยางเฉินหัวเราะและค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้น

        เฉียงเวยสวมชุดนอนสีขาวหลวมๆมีผ้าพันแผลพันอยู่ตรงบริเวณหน้าท้อง หลังจากตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้วหยางเฉินก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออก

        เฉียงเวยเห็นดังนั้นก็กล่าวอย่างเอียงอายว่า

        "คุณสามี…ฉันเป็นแบบนี้ไปแล้ว แต่คุณยังคงต้องการที่จะทำมัน…คุณรอให้ฉันหายดีก่อนไม่ได้หรือคะ...?"

        "อะไร!?แม่มดน้อย!" หยางเฉินยิ้มกล่าวต่อว่า "ผมจะรักษาคุณต่างหากถ้าผมทำสิ่งนั้นกับคุณ คุณได้ตายแน่ๆ จริงมั้ย?"

        "รักษา?"ถึงแม้ว่าเฉียงเวยจะยังคงงุนงงกับความหมาย แต่เธอก็ยังอดเอียงอายไม่ได้

        แม้ว่าทั้งสองได้เสียกันไปแล้วหลายครั้งแต่เมื่อหยางเฉินเห็นผิวกายขาวเนียนของเฉียงเวยนั่นทำให้เขาใจเต้นระทึกด้วยความลำบากใจ

        แม้ว่าเขาจะรู้สึกอย่างนั้นแต่เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลา

        เมื่อถอดผ้าพันแผลออกแล้วสิ่งที่เห็นคือหน้าท้องแบนราบไม่มีไขมันส่วนเกินเลยแม้แต่น้อยลำตัวช่วงบนปรากฏก้อนกลมสองลูกมหึมา เฉียงเวยไม่ได้แม้แต่ใส่ชุดชั้นในฉะนั้นเชอร์รี่สีชมพูอ่อนสองอันจึงปรากฏอยู่ตรงหน้าหยางเฉิน!!!