นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

​ ​“คุณหมอครับผมขออนุญาตพานิตตี้ไปธุระกับพวกผมก่อนได้ไหมครับ  ผมสัญญาเธอจะพากลับมาทานอาหารค่ำที่นี่ครับ”วินนี่กุมมือของคู่หมั้น  ราชjย้ำอีกครั้ง  “ อาหารค่ำของเธอผมขอให้เธอทานที่นี่ ตกลงตามนี้ครับ “ วินนี่รับปากอีกครั้ง “ ครับ แล้วเจอกัน “   ผู้กองเดฟช่วยหิ้วเอกสารมาส่งคุณหมอที่หน้าลิฟต์  

ภายในห้องวินนี่เริ่มหยอกล้อนิทตี้  ทั้งคู่อยู่ในอ้อมกอดกันและกัน    ผู้กองเดฟเปิดประตูเข้ามา “ คุณชาย นายให้เธอรีบแต่งตัวได้แล้ว ภาวนารอพวกเราอยู่“   เดฟส่อความรำคาญ  “ไม่เว้นแม้แต่ในห้องพยาบาลเลยมั้งคุณชาย “  นิทตี้ผละร่างวินนี่เดินก้มหน้าเข้าห้องน้ำ  วินนี่หมุนตัวเข้ามานั่งข้างเพื่อน “ นายทำไมต้องพูดดังขนาดนั้นเก็บความคิดไว้เฉยๆ ไม่ได้หรือวะ นายเองก็ไม่เว้นทุกที่เหมือนกันจำได้ไหมอาหารไหม้ในวันนั้น นึกว่าฉันไม่รู้หรือวะ“  วินนี่สวนกลับทันควันยืนถอดเสื้อเปลี่ยนชุดใส่เสื้อเชิ้ตสีครีม กางเกงสีดำ   ติดกระดุมเสื้อหน้ากระจก  เก็บข้าวของภายในห้องใส่ลงในกระเป๋าสะพายสวมรองเท้าสีดำขัดมันเเวววาว

นิทตี้แต่งตัวชุดส่าหรีสีม่วงอ่อน  เว้าแผ่นหลังผูกเชือกไขว่สวยงาม น่ามองมาก  สีผิวขาวนวลตัดกับเนื้อผ้าสีม่วงทำให้เธอดูงดงามแบบกุลสตรี ผู้กองเดฟห้ามใจไม่อยู่ ผิวปากออกมาเบาๆ  “ วันนี้ขอยืมควงนางฟ้าได้ไหมผมจะพาขับรถเที่ยวชมพระจันทร์ทั้งคืน“  นิทตี้ช่วยนักบินหนุ่มติดกระดุมแขนเสื้อ “คุณชายไม่เคยพาไปเที่ยวเลยค่ะมีแต่ทัวร์รอบๆสี่มุมในบ้านเท่านั้น “   ผู้กองเดฟถึงกับสะอึกนึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้าตอบเขาเช่นนั้น สีหน้าประหลาดใจวินนี่ปั้นหน้าไม่ถูกกับคำตอบของเธอ  “คุณแน่ใจนะว่าผมไม่เคยพาไปไหน“ นิทตี้แลบลิ้นแล้ว จัดกระเป๋าสะพายของเธอ

คอนโดยานกี้

รถเก๋งสีน้ำเงินเข้มของเดฟแล่นเข้าจอดรับครูสาวซึ่งยืนรอชั้นล่าง   ร่างบางของภาวนาสวมชุดเอี้ยมสีฟ้ากระโปรงยาวก้าวเข้านั่งเบาะหลังข้างนิทตี้ “ว้าว ภาวนาชุดนี้น่ารักจังเลย“  นิ้วมือของภาวนาชี้ไปที่คนเลือกชุดให้คือผู้กองเดฟ  “ผมเจอชุดนี้ตอนห้างลดราคา ชุดแบรนด์ดัง  ผมได้ไอเดียจากคุณ รีบคว้าทันที“  วินนี่ก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือเรือนแพงบนข้อมือ ถอนหายใจยาว “ ปานนี้ไม่รู้แม่เป็นยังงัยพรุ่งนี้วันเกิดแม่ ผมและพี่ไม่มีใครรู้ว่าปีนี้จะได้อวยพรแม่หรือเปล่า“  รถเก๋งของผู้กองเลี้ยวเข้าจอดในเขตของเทวสถานใหญ่ที่สุดของเดลฮี  แม่ของวินนี่มาทำบุญที่นี่ทุกปี    นักบินหนุ่มนัดพี่ชายทุกคนให้รวมตัวกันที่นี่  ห่างจากรถยนต์ของพวกเขา อนุช กับ อรวินvinจอดรถบริเวณด้านหลังวัด

รถยุโรปคันใหญ่สีขาวของซาธนาเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทตรงหน้าเทวสถาน   ไม่มีใครก้าวลงมาจากรถ  สักพักประตูรถเปิดออก รองเท้าสีน้ำตาลของผู้หญิงก้าวลงมา  ซาธนาสวมผ้าส่าหรีสีครีมริมผ้าคือลูกไม้เล็กๆเหมาะสมกับวัยเรือนร่างของคุณแม่สง่างามน่ามอง  ข้างกายมีแม่บ้านอีกสองคนถือถาดทรงกลมมีผ้าคลุมข้าวของเดินตามนายหญิงเข้าไปในศาลาใหญ่

 ก่อนที่คุณแม่ซาธนาจะเดินทางมาถึง  สามพี่น้องเข้าไปขอร้องท่านเจ้าอาวาสของวิหารใหญ่ ช่วยเหลือพวกเขาให้พบเจอแม่ซาธนาก่อนวันคล้ายวันเกิด    วินนี่ก้าวลงจากรถพร้อมกันกับผู้กองเดฟชี้ไปทางอรวิน  พวกเขายืนรอ ซ่อนตัวไม่ให้คนขับรถเห็น เพราะคนขับรถคือคนสนิทของพ่อวิการณ์      ทั้งแปดชีวิตตื่นเต้นที่จะได้พบแม่ของตน  รวมตัวกันในบริเวณด้านหลังของวิหารใหญ่รวมทั้งหนูน้อยโรซี้    สาวน้อยน่ารักจำม้ำกวาดสายตามองเห็นคุณอานักบินหนุ่ม   ดันร่างดิ้นลงจากอ้อมแขนของพ่อ  ทั้งวิ่งทั้งกระโดดให้วินนี่อุ้ม  สองมือของเด็กเล็กกอดรัดลำคอของคุณอาอย่างเหนียวแน่น ร้องเรียกชื่อตลอดเวลา  “ จุ๊ๆ เบาๆครับ คนเก่ง วันนี้อาจะพาไปหาคุณย่า “ วินนี่อุ้มหลานสาวเข้าในด้านหลังของอาคาร   ในวิหารมีทางเข้า  ห้องลับใหญ่ตั้งอยู่ด้านข้าง  มีเทวรูปใหญ่เรียงมากมาย  โรซี้เริ่มกลัวซบหน้าลงบนไหล่วินนี่  เริ่มเบะปากจะร้องไห้  "ไม่ร้องไห้นะครับ อาอยู่ด้วย ไม่น่ากลัวดูนั้นนกน้อยๆบินเข้ามา“

ด้านนอกกลางศาลาใหญ่ ร่างของซาธนาวางถาดบูชาประมาณ 10 ถาดเครื่องไหว้เทวรูปครบทุกอย่างท่านเจ้าอาวาสเอ่ยขึ้น “ ปีนี้ลูกๆไม่มาด้วยสักคน  วิการณ์ยังไม่หายโกรธพวกเขาเหรอ“  น้ำตาของแม่ไหลทันที นิ้วมือรีบปาดเช็ดน้ำตา “ท่านคะ ฉันคิดถึงลูกๆมากค่ะ แต่ก็ ไม่มีประโยชน์อะไร “ เจ้าอาวาสมองลูกศิษย์ด้วยความเมตตา ยื่นถาด 2 ถาดให้กลับพร้อมแนะนำในเชิงบังคับ”ซาธนา เข้าไปไหว้พระแม่อุมาในห้องด้านหลังให้ฉันด้วยวันนี้ฉันเจ็บขาซ้ายมาก มีบทสวดวางในถาดนี้ที่เธอเคยสวดทุกปี ปีนี้ฉันเดินไม่ไหวเธอเข้าไปคนเดียวก็แล้วกัน  ส่วนพวกนี้นั่งรอที่นี่ก่อน“