เพียงแค่เปิดฝาหีบขึ้นอย่างช้าๆยังเปิดไม่สุดดีเพราะต้องใช้แรงคนมากหน่อยเพื่อประคองเปิดหีบ สองด้านเพื่อกันฝาหีบอาจจะหลุดออกมาก็ได้ ด้วยความที่มันถูกฝังอยู่ใต้ดินมาเป็เวลานานนั่นเอง
“ทอง…สีเหลืองๆวิบวับๆ เต็มไปหมดเลย..!!”เสี่ยวจื่อน้อยที่ะโออกมาเสียงดังก่อนเป็คนแรกเลย และเรียกสติที่หลุดลอยจากทุกๆคนได้
“ทอง…!!!”ทุกๆคน
“กึก….กึก…..”พ่อกับลุงทั้งสองคนที่ช่วยกันประคองฝาหีบขึ้นมาก็พากันมือสั่น ขาสั่นไปหมดแล้ว เพราะพวกท่านทั้งสามคนเห็นแบบชิดติดตามากกว่าคนอื่นๆเสียอีกในตอนนี้
“อ๊ะ…พ่อคะ ลุง ลุงคะ ระวัง!!!”เสี่ยวจื่อน้อย รีบะโร้องเรียกสติให้พวกท่านเพราะดูเหมือนพวกท่านจะล้มลงไปกับหีบเสียแล้ว
“ฟั่บ….”พวกเพื่อนๆของพ่อ และลุงพากันวิ่งไปช่วยจับฝาหีบกันด้วย
“ฟู่…..”พวกผู้ใหญ่คนอื่นๆก็พากันโล่งใจกันไป
“เฮ๊ย ….ระวังกันหน่อยสิเดี๋ยวหีบเสียหายจะทำอย่างไรกัน!!”ปู่ รีบะโออกมาอย่างรวดเร็วทันทีเมื่อตั้งสติได้
“ครับๆ…”พ่อ และลุง ลุง
สายตาของทุกๆคนในตอนนี้อยู่ในจุดเดียวกันหมดก็คือหีบในหลุมที่พึ่งขุดออกมาได้เพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้นเอง
“พรืด…….”
“ว๊าย….ตายแล้วลูก..!!!ระวัง”เสียงพวกผู้หญิงที่จู่ๆก็พากันร้องออกมาอย่างใกัน เพราะอะไรน่ะเหรอ???
ก็เสี่ยวจื่อน้อยเล่นไถลก้นน้อยๆของเธอลงไปที่หลุมฝังหีบใบนี้แล้วน่ะสิ
“เผิงเสี่ยวจื่อ…!!!”แม่
“.................!!!”พ่อ กับ ลุง ลุง ที่พากันมองอย่างงุนงง กันไปหมดที่เห็นเ้าตัวเล็กนั่งจุ้มปุ๊กอยู่ใต้หลุมดินนี้แล้ว และมองพวกท่านตาแป๋ว พร้อมส่งยิ้มหวานให้อีกต่างหากพร้อมกับแสร้งไม่ได้ยินเสียงที่แม่เรียกชื่อของเธอ
พวกผู้ใหญ่เองจากที่พอมาถึงสถานที่กันในตอนแรกๆ ก็ใพอแรงแล้วที่เ้าลิงตัวน้อยกลุ่มนี้พากันเปรอะเปื้อนมอมแมมกันไปหมด นี่ยังจะซนแบบนี้อีก ยิ่งทำให้แม่อารมณ์พุ่งสูงปรี๊ดขึ้นมาทันทีทันใดเลย
“เอาล่ะ เอาล่ะ เ้าตัวเล็กไม่เป็อะไรแล้วล่ะ”ยาย
“ดื้อจริงๆค่ะ ดูสิคะ”แม่
พ่อที่อุ้มเ้าตัวเล็กขึ้นมาและตรวจดูให้ทั่วทั้งตัวว่าปรกติดี มีแต่เนื้อตัวที่มอมแมมไปด้วยดินเท่านั้นเอง และก็หันไปบอกภรรยาด้วยว่าเสี่ยวจื่อน้อยไม่เป็อะไร
“พ่อคะ พ่อคะ อุ้มเสี่ยวจื่อลงหีบหน่อยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ห๊ะ…เสี่ยวจื่อน้อยว่าอะไรนะลูก???”พ่อ ถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ
“เสี่ยวจื่อขอลงหีบััไอทอง ท้อง…ทองคำพวกนั้นหน่อยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย บอกอย่างเสียงดังแหลมๆเล็กๆของเธอ
“..............”พ่อหมดคำถามต่อเลยทันทีเมื่อได้ยินลูกสาวคนเล็กพูดแบบนี้
“ได้ลูก แต่แค่แป๊บเดียวนะเพราะทุกๆคนกำลังยุ่งกันอยู่เลย”พ่อ
“ได้ค่ะพ่อ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ว้าว…..ทอง…ทอง…..”เสี่ยวจื่อน้อย ทั้งนั่ง ทั้งนอน เพื่อเกลือกกลิ้งและััสิ่งมีค่าที่มีสีทองคำทั้งนั้นเต็มหีบใบนี้เลย
“ดู ดูเ้าตัวเล็กทำเข้าสินั่น..ขายหน้าจริงๆเลยค่ะ!!”แม่
“แสดงอารมณ์ออกมาเต็มที่ไม่ปิดเลยนะเ้าตัวแสบเอ๊ย…”ป้าถัวผัน
“ไม่คิดเลยนะว่าเ้าตัวเล็กของเราจะชื่นชอบทองคำมากเสียขนาดนี้จริงๆ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ดูท่าบ้านเราจะมีคนคอยเฝ้าทรัพย์สินเงินทองให้เสียแล้วล่ะมั้ง??”ย่า
“มันแน่นอนล่ะ ดูจากท่าทางที่แสดงออกมาตอนนี้ก็รู้ว่าเสี่ยวจื่อน้อยชื่นชอบของมีค่ามากจริงๆ”ยาย
“อิ…อิ…..”พวกท่านก็ได้แต่พากันหัวเราะขำกับท่าทางของเสี่ยวจื่อน้อยในตอนนี้
แม่ของเสี่ยวจื่อน้อย ที่ตอนนี้อารมณ์ขุ่นมัวได้หายไปแล้วมีแต่รอยยิ้มขำเ้าตัวเล็กตัวแสบของบ้านที่กำลังดูมีความสุขมากๆเลยจริงๆในหีบที่บรรจุของมีค่ามีเป็ทองคำทั้งนั้นเลย
ส่วนเด็กๆคนอื่นๆที่เห็นเสี่ยวจื่อน้อยดูแล้วมีความสุขมากจริงๆกับการได้อยู่บนหีบกองทองคำเหล่านี้ก็อยากจะัักันบ้าง คนแรกที่เอ่ยขอจะเป็ใครไปไม่ได้เลยที่จ้องตาไม่กระพริบเลยทีเดียว นั่นก็ต้องเป็พี่สาวอู๋ิจื่อของเสี่ยวจื่อน้อยนั่นเอง!!
“พี่สาวก็อยากไปนั่งในหีบบ้างจังเลย..”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“พวกเราด้วยค่ะ/ครับ”พวกเด็กๆพากันยกมือกันยกใหญ่ เพื่อขอทำแบบเสี่ยวจื่อน้อยกันบ้าง
บรรดาแม่ๆที่อยู่รอบๆหลุมฝังหีบสมบัติก็คอยระวังเ้าพวกตัวเล็กๆไม่ให้ไถลตัวลงหลุมอย่างเสี่ยวจื่อน้อยกันทันทีเมื่อได้ยินเสียงประสานของเ้าตัวเล็กๆกัน
“ใจเย็นๆนะเด็กๆ ต้องสัญญากันก่อนว่าจะใช้เวลากันไม่นานนะ?? เพราะพวกพ่อๆของหลานยังจะต้องทำงานกันต่ออีกนะ”ตา
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ”พวกเด็กๆพากันรับปากอย่างเสียงดัง
“เก่งมาก งั้นก็พลัดกันลงหีบนะเด็กๆ”ปู่
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆพากันขานรับอย่างเสียงดัง และพากันพูดคุยตกลงกันว่าใครจะเป็คนไปก่อนและหลัง
“ต่อแถว ต่อแถวกันพวกเรา…”พวกเด็กๆ
เสียงของพวกเด็กๆดังสนั่นกันอีกครั้งในตอนนี้ พลอยทำให้พวกผู้ใหญ่ยิ่งมีความสุขและอารมณ์ดีขึ้นไปอีก ไม่ใช่แค่ขุดเจอหีบที่บรรจุของมีค่าสีเหลืองทองอร่ามเพียงเท่านั้น แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของลูกหลานก็เป็สิ่งสำคัญด้วยเช่นกันกับพวกท่าน
“ชื่นใจไหมพี่สาว พี่ชาย???”เสี่ยวจื่อน้อย
“หงึก…หงึก….”
“อือ…ชื่นใจมากเลยน้องเล็ก”พวกพี่ๆ
“ทองคำแท่งแต่ละแท่งน้ำหนักดีมากๆเลยน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ใช่พี่สาว แต่ละแท่งมีน้ำหนัก 1 กิโลกรัมล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“โอ้….”
“แล้วก้อนๆสีทองรูปร่างเหมือนเรือเลยเนี่ย มันคือก้อนอะไรกันเหรอ?? หรือแค่ทำรูปร่างให้แตกต่างกันเฉยๆน่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“นั่นมันคือก้อนเงินของคนในอดีตเขาใช้กันน่ะพี่สาว เรียกว่าก้อนตำลึงทองน่ะ ทำจากทองคำแท้ๆเหมือนพวกทองเป็แท่งๆพวกนี้นั่นแหละ เพียงแต่รูปแบบแตกต่างกันเท่านั้นเอง มันก็เหมือนเรามีเงินหยวนใช้ แต่ตอนในอดีตโน้นเรียกตำลึงเงินน่ะ ”เสี่ยวจื่อน้อย
ตัวของเธอเองก็สนใจเงินก้อนตำลึงพวกนี้ด้วยเช่นกัน ไม่คิดเลยว่าจะทำมาจากทองคำจริงๆ แต่มันก็ใช่ทองคำจริงๆนั่นแหละ เพียงแต่น้ำหนักจะแตกต่างออกไปจากทองคำแท่งพวกนี้เท่านั้น
“อ้อ….”พวกพี่ๆ
“ก้อนตำลึงทอง….”พวกพี่ๆที่อยู่ใกล้ๆก็พากันมองเงินตำลึงในอดีตที่ผู้คนใช้จ่ายแลกซื้อของกันตามที่น้องเล็กได้เล่าออกมาให้พวกเขาได้ฟังกัน
“ถึงแม้ว่าจะมาเจอตอนที่พวกเราใช้การแลกเปลี่ยนเงินเป็เงินหยวน ไม่ใช่เงินตำลึงเป็ก้อนๆแบบนี้แล้วก็ตามที มันก็ยังคงเอาไปขายได้เป็เงินอยู่ดีนั่นแหละ ยังคงมีค่าเสมอ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ว้าว…..”พวกพี่ๆ
“เสี่ยวจื่อ ขึ้นมาได้แล้วลูก”แม่
“โอ้….ค่ะแม่”เสี่ยวจื่อน้อย ที่พอแม่เรียกชื่อเพียงแค่คำเดียว ก็หันควั่บไปตามเสียงแม่ของเธอ ไม่ต้องให้แม่เรียกซ้ำแต่อย่างใด เพราะอะไรน่ะเหรอ??? เพราะว่าเธอรู้ว่าถ้าไม่ทำตัวให้เป็เด็กดีเชื่อฟังมีหวังโดนทบต้นทบดอกจากแม่แน่ๆเลย
“พ่อคะ อุ้มหน่อยแม่เรียกเสี่ยวจื่อให้ขึ้นไป้าแล้วค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“ได้ครับลูกสาว…”พ่อ
“ฮึ่บ…..”พ่อ ค่อยๆพาพวกเด็กๆลงจากหีบและส่งต่อไป้ากันทีละคนสองคน โดยมีบรรดาแม่ๆ ย่ายาย คอยรอรับพวกเด็กๆอยู่ก่อนแล้ว
“โอ้…เรียกคำเดียวก็รีบตอบรับเลย ช่างแสนรู้ และปรับตัวได้เร็วจริงๆเลยนะ ทำแบบนี้เหมือนจะเราจะไม่รู้ทันอย่างนั้นแหละ”แม่
“เรียกได้ว่า เชื่อฟังมากทีเดียวนะเ้าตัวเล็กนี่ฉลาดเอาตัวรอดจริงๆ ไม่กล้าดื้ออีก ขืนถ้าทำตัวดื้อก็รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรน่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“บางครั้งก็รู้มากจนเกินเด็กในรุ่นๆเดียวกันจริงๆนะคะพี่สะใภ้”แม่
“นั่นน่ะสิ เสี่ยวจื่อน้อยของเรานี่ฉลาดมากกว่าใครเพื่อนจริงๆนั่นแหละนะ”ป้าถัวผัน
เสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาว ขึ้นมาจากหลุมที่ฝังหีบสมบัติกันแล้ว ก็ใช่ว่าจะอยู่เฉยๆกัน
“แม่คะ แม่??”เสี่ยวจื่อน้อย ส่งเสียงกระซิบกระซาบข้างหูของแม่เธอ
“ว่าอย่างไรเ้าตัวแสบ??”แม่
“เสี่ยวจื่ออยากจะบอกว่า ไม่ใช่มีแค่นี้ค่ะมันยังมีอีกหลายหีบเลย อยู่ไม่ไกลกันด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย
“ห๊าาาาาาาา….!!!!”แม่
“อุ๊บ…..”เสี่ยวจื่อน้อย เอามือน้อยของเธอสองข้างรีบปิดปากแม่อย่างรวดเร็ว
“แม่คะเงียบก่อนนะ อย่าพึ่งใไป”เสี่ยวจื่อน้อย
“หงึก…หงึก….”แม่พยักหน้าตอบรับ เสี่ยวจื่อน้อยจึงค่อยๆปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากปากของแม่เธอทันที
“ต้องให้พวกผู้ใหญ่ขุดกระจายวงกว้างว่านี้ค่ะแม่ หลุมฝังหีบสมบัติพวกนี้กินเนื้อที่เป็ไร่ๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย
“เป็ไร่ๆ….!!”แม่
“ใช่ค่ะแม่ แถบนี้ทั้งหมดเห็นจะได้เลยล่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย กวาดมือสั้นๆของเธอบอกถึงขอบเขตที่เธอนั้นเห็นจากสถานที่พื้นที่ทับซ้อนที่ย้อนอดีตมาให้เธอเห็นนั่นเอง
“เอาล่ะเสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะลูกนะ แม่จะต้องไปบอกตากับปู่ก่อนนะลูก”แม่
“ได้ค่ะ”สองสาวน้อยพากันเชื่อฟัง
แม่ของเธอกระซิบบอกป้าทั้งสอง และย่ากับยายด้วยว่าจะต้องมีข่าวสำคัญไปบอกปู่กับตา เพิ่มเติมเกี่ยวกับพื้นที่ที่จะต้องขุดกันเพิ่ม พอพวกท่านได้ยินข่าวใหม่จากแม่ของเสี่ยวจื่อน้อย ก็พากันตาโต และตื่นใกันอีกรอบแล้ว
เพียงแค่เจอหีบเพียงหีบเดียวก็ทำเอาคนทั้งหมู่บ้านเป่าเฉิง สติหลุดลอยกันไปพักใหญ่แล้วจริงๆ นี่เ้าตัวเล็กเสี่ยวจื่อน้อยยังจะยืนยันว่ายังมีอีกแถมกินขอบเขตกว้างเป็ไร่ๆเลยทีเดียว จะไม่ให้คนฟังตื่นตระหนกใได้อย่างไรกันล่ะ
พอนึกถึงว่าจะเจอหีบที่บรรจุก้อนตำลึงทอง และทองคำแท่งแบบนี้อีกหลายๆหีบ พวกท่านนี่อยากจะเป็ลมเสียตรงนั้นกันเลยจริงๆ นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะมั่งคั่งมากขนาดไหนกัน
“ว่าอย่างไรนะลูก..!!!”ตากับปู่ ที่แม่ของเสี่ยวจื่อน้อยให้สัญญาณออกมาพูดคุยกันให้ห่างไกลจากคนอื่นๆ พอได้ยินเื่ราวเพิ่มเติมจากแม่ของเสี่ยวจื่อน้อยก็พากันร้องใอีกรอบไม่แตกต่างจากย่าก้บยายเมื่อตะกี้นี้เลย
“จริงค่ะ ที่ลูกพูดไป หลานสาวคนเล็กของพวกพ่อบอกกับลูกมาแบบนี้ มันยังมีอีกค่ะ”แม่
“โอย…!!!เหมือนใจจะหลุดออกมาอยู่แล้วเนี่ย”ตา
“มันมีมากมายขนาดนั้นจริงๆเหรอเนี่ย???แค่หีบนี้หีบเดียวก็ไม่รู้จำนวนกี่หยวนแล้วนะ มันคำนวณออกมาไม่ได้จริงๆ”ปู่
“ไม่อยากจะคิดเลยว่าจำนวนจริงๆของหีบใส่สมบัติทรัพย์สินมีค่าเหล่านี้จำนวนจริงๆจะมีมากขนาดไหน เสี่ยวจื่อน้อยเล่นบอกว่ามีฝังไว้เป็ไร่เลยนะ”ตา
“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเราจะต้องตั้งสติกันให้ดีก่อน และพากันวางแผนงานกันใหม่ ถ้ามีพื้นที่ขอบเขตกว้างมากขนาดนี้ คงจะขุดกันวันนี้ไม่หมดหรอก เพราะจะต้องระมัดระวังไม่ให้หีบเสียหายอีกเพราะไม่รู้ว่าแต่ละหีบจะเหมือนกันหรือเปล่า”ปู่
“ก็นั่นน่ะสิ บอกได้ยาก และคาดเดาได้ยากมากๆ เพราะระยะเวลาที่มันโดนกลบฝังใต้ดินนานเป็หลายร้อยปีแบบนี้ มันมีผลต่อหีบพวกนี้จริงๆนั่นแหละ สภาพอาจจะไม่สมบูรณ์บ้างก็เป็ได้”ตา
“พ่อคะเดี๋ยวหนูไปดูแลพวกเด็กๆก่อนนะคะ”แม่
“ไปเถอะลูก”ตา
“ได้ๆไปเถอะ เดี๋ยวพวกพ่อจะจัดการเื่นี้เองนะ”ปู่
“ค่ะ”แม่ ก็เดินออกมาและกลับไปหาลูกสาวตัวน้อยทั้งสองคนของเธอ
ปู่กับตา พากันวางแผนงานใหม่โดนปรึกษากับหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจาที่เป็เพื่อนซี้กันมาั้แ่เด็กๆด้วยว่า ให้ขยายการขุดรอบๆเพิ่มเติม
***********
มีแต่สีเหลืองๆอร่ามแวววับกระทบสายตาทั้งหีบเลยจริงๆ เสี่ยวจื่อน้อยเลยทำตามความฝันที่อยากจะนอน นั่ง บนกองทองมากมายขนาดนี้
ไร้ท์ก็อยากจะนอน อยากจะนั่งบนกองทองคำ อย่างเสี่ยวจื่อน้อยบ้างนะ แต่คงจะไม่นอนและนั่งเฉยๆ คงจะฉกกลับมาบ้านเพื่อมาขายบ้าง อิ…อิ….!!!