หลังจากเกิดเื่ในวันนั้นเวลาก็ผ่านมาสองวันแล้ว คุณพ่อได้กำชับให้ลุงเลขากำจัดคลิปนั้นทิ้งไป โดยไม่ให้ไปปรากฏที่ใดอีก พูดง่ายๆก็คือทำให้หายจากโลกนี้ไปซะ
ตอนนี้คุณพ่อกำลังพาฉันกับหยางหยางมาที่โรงพยาบาลเพื่อรับผลตรวจดีเอ็นเอ แม้ในใจฉันจะรู้อยู่ว่ายังผลต้องออกมาเป็ยังไง แต่ทำไมหัวใจมันถึงเต้นแรงอย่างงี้ล่ะ
หยางหยางที่สังเกตเห็นสีหน้าของฉันก็จับมือเล็กของฉันเอาไว้อย่างอบอุ่น มืออีกข้างก็เลื่อนมาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน
การกระทำของทั้งสองอยู่ในสายตาของจ้าวลี่ิทั้งหมด เขานึกเอ็นดูสาวน้อยที่ตอนแรกประกาศตนว่าเป็ลูกสาวเขาด้วยความมั่นใจแต่ในตอนนี้กลับนั่งทำหน้าสลดอยู่หน้าห้องตรวจ
ไม่นานคุณพยาบาลก็เปิดประตูมาเรียกพวกเราเข้าไปข้างใน หมอที่อยู่ในห้องนั้นทักทายจ้าวลี่ิอย่างเป็กันเอง
“ไงเพื่อน! นี่ลูกๆของนายเหรอ สวัสดีครับหมอเป็เพื่อนกับคุณพ่อของพวกหนู หวงจื่อรั่วนะครับ” คุณหมอทักทายคุณพ่อก่อนจะหันมาแนะนำตัวกับพวกเราอย่างร่าเริง ภายในห้องมีพวกเราแค่สี่คนเพราะคุณพยาบาลออกไปรอที่ด้านนอก ส่วนตัวสุดๆเลยล่ะ
“สวัสดีครับ/ค่ะ คุณลุงหมอ”
อึก! ใบหน้าของคุณลุงหมอสลดลงอย่างชัดเจนเมื่อพวกเราเอ่ยทักทายตอบ ในด้านของจ้าวลี่ิใบหน้าของเขาฉายแววขบขัน หวงจื่อรั่วนั้นเป็ผู้ชายเ้าสำอางค์พยายามทำทุกหนทางไม่ให้ใบหน้าเหี่ยวย่นเมื่อถูกเรียกว่าลุงจึงมีท่าทีดังนี้
“เอ่อ…อาหมอหล่อมากเลยค่ะ” เมื่อเห็นหมอหนุ่มหน้าถอดสีเธอจึงเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียก ก่อนสะกิดหยางหยางเบาๆ
“เอ่อ…ใช่ครับ”
“วะฮ่าๆ ลี่ิลูกนายนี่น่ารักน่าชังจริงเชียว หนูชื่อ
ลี่ซือกับลี่หยางใช่ไหมอยากทานอะไรบอกอาหมอมาเลยครับ”
และเป็อย่างที่คิดอาหมอนั้นดีใจออกหน้าออกตาจนพวกเราประหลาดใจ
“อะแฮ่ม! บางทีนายอาจจะลืมว่าฉันมาทำอะไร” จ้าวลี่ิที่เห็นไอ้หมอมันเริ่มออกทะเลไปเรื่อยเขาจึงรีบดึงกลับมาเพราะมีที่ต้องไปอีก
“เออๆ อย่าใจร้อนดิ” เขาบ่นอุบอิบก่อนเดินไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งมา เมื่อเห็นนั้นริมฝีปากของสาวน้อยเริ่มเหยียดเป็เส้นตรงดวงตาจดจ้องกระดาษแผ่นนั้นอย่างจดจ่อ เด็กหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็ฝาแฝดของเธอก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันมือของเขากำเข้าหากันแน่น ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง จ้าวลี่ิเห็นดังนั้ก็นึกเอ็นดูทั้งสอง
‘เป็ฝาแฝดจำเป็ต้องเหมือนกันขนาดนี้เลยเหรอ’
“ผลที่ออกคือ…” อาหมอพูดให้ฉันกับหยางหยางลุ้นจนตัวโก่ง เพราะนี่เป็สิ่งที่วัดจุดเปลี่ยนในชีวิตของพวกเรา
“เป็สายเืกันร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ”เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“...”ไร้สุ้มเสียงแสดงความยินดีใดๆทั้งสิ้น สองแฝดมองหน้ากันด้วยความใ
“นี่พวกเธอไม่อยากมีฉันเป็พ่อเหรอ” จ้าวลี่ิเริ่มแสดงอาการน้อยใจเมื่อลูกๆของเขายังคงนั่งเงียบ
“ด…ดีใจสิคะหนูแค่ในิดหน่อย” สาวน้อยเพียงหนึ่งเดียวในห้องเอ่ยออกมา
“เอาเถอะ จื่อรั่วตรวจอาการแพ้ให้ลูกฉันหน่อย” คำว่าลูกที่เขาเอ่ยออกมาทำใจชื้นแต่เมื่อเอ่ยจบประโยคก็ทำเอาฉันใอีกครั้ง รู้ได้เลยว่าตรวจอาการแพ้นั้นต้องเป็ฉันแน่นอน
“หนูไม่ต้องฉีดยาใช่มั้ยคะ” ฉันเอ่ยออกไปอย่างหวาดระแวง
“ลี่ซือ อาจำเป็ต้องใช้เืในการตรวจนะครับ อาทำไม่เจ็บเลยไม่ต้องกลัวนะ” หมอหนุ่มพยายามตะล่อมเด็กสาวที่กำลังใ
“ไม่ต้องกลัว”คุณพ่อลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนส่วนหยางหยางแม้ไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาของเขาก็เอาใจช่วยฉันอย่างเต็มที่ ฉันจึงพยักหน้าให้อาหมอ เขาจึงเรียกคุณพยาบาลเข้ามาช่วยเตรียมอุปกรณ์
แขนเล็กของฉันพาดอยู่บนที่วางแขน เข็มฉีดยาเริ่มเคลื่อนมาใกล้เข้าเรื่อยๆ ฉันหันหน้าออกไปอีกทางหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่อยู่ๆก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่าน ร่างใหญ่ของคุณพ่อกอดฉันเอาไว้เพื่อบรรเทาความกลัว ซึ่งก็ดูเหมือนจะได้ผล ฉันหลงลืมไปชั่วขณะว่ากำลังจะเจาะเื รู้ตัวอีกทีคุณอาหมอก็ทำความสะอากแผลให้เสียแล้ว
เมื่อผลตรวจอาการแพ้ของฉันออกมาก็พบว่าฉันนั้นแพ้ฝุ่นขั้นรุนแรงจะมีอาการคือ มีผื่นขึ้นตามตัว ไอและจามติดต่อกัน หนักสุดอาจถึงขั้นหมดสติ ซึ่งผลวินิจฉัยนี้ทำเอาคุณพ่อและหยางหยางขมวดคิ้วเป็ปม ก่อนที่คุณพ่อจะยกโทรศัพท์มากดอะไรยุกยิกแล้วยกขึ้นแนบหู
“เลขาอู๋เรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดด่วน เอาแบบสะอาดที่สุด” อ๋อที่แท้ก็โทรหาลุงเลขานี่เอง
หลังคุยโทรศัพท์เสร็จเรียบร้อย เขาก็หันไปเห็นสายตาล้อเลียนจากเพื่อนเขา เห็นดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะ…
“อะๆอ่าว ตัวอย่างที่ไม่ดีนะครับคุณพ่อ” เมื่อรู้ว่ากำลังจะเจอกับอะไรหมอหนุ่มจึงเอ่ยเอาตัวรอดขึ้นเสียงดังจนฝาแฝดทั้งสองที่กำลังคุยกับคุณพยาบาลหันมามอง จ้าวลี่ิรีบลดมือลงทันใดทำเอาเขานั้นหมั่นไส้จนเท้ากระตุก
“ลี่หยาง ลี่ซือ ไปกันเถอะฉันมีที่ืี่จะพาไป” จ้าวลี่ิเอ่ยเรียกลูกๆเพื่อไปสถานที่สำคัญที่หนึ่ง
เมื่อร่ำลาอาหมอและคุณพยาบาลแล้วพวกเราก็เดินตรงมาที่รถ เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้วคุณพ่อก็ออกรถทันที ด้วยความสงสัยฉันจึงเอ่ยถามออกไป
“คุณพ่อขา เราจะไปไหนคะ”
เขาหันมามองฉันก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ทำเอาฉันสงสัยกว่าเดิม
“สำนักงานเขต”
เอ๊ะ! คุณพ่อไปทำอะไรที่นั่นคะ ไรท์สงสัยจุงเบยยยยยยย
น้องค่อนข้างกลัวเข็มนิดดดดดดดดดนึงนะคะ
ขอแจ้งไว้ก่อนนะคะอาทิตย์นี้ถึงอาทิตย์หน้าไรท์อาจจะไม่ค่อยได้ลงนิยายเนื่องจากติดแข่งกิจกรรมแต่จะพยายามไม่ปล่อยให้รี้ดรอนานแน่นอนค่ะ! คอมเม้นท์เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า
ขอบคุณรี้ดทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะเรารู้สึกมีกำลังใจในการเขียนต่อไปมากๆเลย ทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นพูดคุยกันได้เลยน้าาาาา ไรท์เหงา
84K
