[จบ] ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง

บทที่ 53 วันโลกาวินาศในรั้วโรงเรียน

หน้าที่ของปืน ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าฟันเพียงอย่างเดียว

แต่ยังใช้ข่มขู่ได้อีกด้วย

ในยามที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ซึ่งสร้างความหวาดกลัวอย่างบ้าคลั่งให้กับผู้คน มีเพียงความกลัวแบบอื่นเท่านั้นที่จะทำให้พวกเขาสงบสติอารมณ์ลงได้ชั่วขณะ

“นายเป็นใคร? ทำไมถึงมีปืน?”

“ตำรวจ! นายเป็นตำรวจใช่ไหม!”

“ช่วยพวกเราด้วย! มีสัตว์ประหลาดอยู่ในโรงเรียน!”

“ช่วยด้วย!!”

……

หลังจากมึนงงไปชั่วขณะ นักเรียนก็กลับมาส่งเสียงอึกทึกอีกครั้ง พวกเขากระโจนเข้าหาหลินชีเยี่ย เสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว

หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว ไม่ก้าวถอยกลับ!

นิ้วกดที่ด้ามจับของกล่องสีดำเบา ๆ ด้านข้างของกล่องเปิดออกอย่างรวดเร็ว ดาบตรงในฝักดีดตัวออกมา!

หลินชีเยี่ยคว้าด้ามดาบอย่างรวดเร็ว

ฉัวะ!

ดาบถูกชักออกมาจากฝัก!

ใบดาบที่เปล่งประกายสีฟ้าอ่อนตัดผ่านอากาศ เกิดเสียงหวีดหวิวแผ่วเบา ฟาดฟันไปยังนักเรียนชายที่อยู่ข้างหน้าราวสายฟ้า!

นักเรียนชายคนนั้นม่านตาหดเล็กลง ศีรษะของเขาบวมขึ้น ราวกับมีบางอย่างกำลังจะทะลุออกมา!

ทว่าดาบของหลินชีเยี่ยตัดศีรษะของอีกฝ่ายไปก่อน!

หัวสัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อและเขี้ยวแหลมคมลอยขึ้นไปกลางอากาศ เลือดเหนียวเหนอะสาดกระเซ็นใส่เสื้อผ้านักเรียนที่อยู่โดยรอบ พวกเขามองดูฉากนี้ด้วยความตกตะลึง ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่แข็งทื่อ

ตั้งแต่พวกเขาเสียสติพุ่งเข้าหาหลินชีเยี่ย จนกระทั่งหลินชีเยี่ยชักดาบ ฟาดฟันและตัดหัว ใช้เวลาเพียงพริบตาเดียว นักเรียนเหล่านี้ยังไม่สามารถดึงสติกลับมาจากความสยดสยองตรงหน้าได้

ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องอันโหยหวนก็ดังขึ้น

สัตว์ประหลาด… แฝงตัวอยู่ท่ามกลางพวกเขามาตลอดงั้นเหรอ?

“เงียบ!” หลินชีเยี่ยตะโกนลั่น ประกายสีทองวูบไหวในดวงตาของเขา!

ฝูงชนที่วุ่นวายพลันเงียบลง!

ในขณะที่หลินชีเยี่ยเอื้อนเอ่ย แรงกดดันอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนพลันพุ่งเข้าใส่ราวกับเกลียวคลื่น ทำให้พวกเขาตกตะลึงจนสมองว่างเปล่า

“ตอนนี้ในหมู่พวกนายไม่มีสัตว์ประหลาดแฝงตัวอยู่แล้ว ออกจากโรงเรียนได้เลย จะมีคนเปิดประตูให้พวกนายเอง!” หลินชีเยี่ยเก็บดาบเข้าฝัก แล้วกล่าวอย่างใจเย็น

“ออกไปทีละคน อย่าเบียดเสียด ถ้าฉันเห็นใครไม่ทำตามกฎล่ะก็...”

หลินชีเยี่ยค่อย ๆ ยกปากกระบอกปืนขึ้น แกว่งไปมาต่อหน้าฝูงชน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักเรียนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หันหลังวิ่งไปที่ประตูโรงเรียนทันที แม้ว่าจะดูรีบร้อนไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นระเบียบ มีนักเรียนหญิงหลายคนที่ขาอ่อนแรงจนเดินไม่ไหวก็มีนักเรียนชายช่วยพยุงไปที่ประตู

ในยามนี้ [น่านฟ้าไร้แดน] ที่ประตูโรงเรียนถูกเปิดออกเป็นช่อง เผยให้เห็นเส้นทางที่ทอดออกไปสู่โลกภายนอก

นอก [น่านฟ้าไร้แดน] จะมีคนคอยลบความทรงจำของพวกเขา ซึ่งหลินชีเยี่ยไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องนี้

แค่กลุ่มนักเรียนกลุ่มเดียวก็ประมาณสี่ร้อยคนแล้ว ยังมีนักเรียนอีกจำนวนมากที่วิ่งมาจากอาคารเรียน พวกเขาเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่และหก

เดิมทีมีผู้ติดเชื้อในหมู่นักเรียนม.4 และม.6 ไม่มากนัก และตำแหน่งของอาคารเรียนก็อยู่ไม่ไกลจากประตูโรงเรียน การหลบหนีจากอาคารเรียนหลังจากที่สัตว์ประหลาดปรากฏตัวนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าปัญหาคือ ยังมีผู้ติดเชื้อที่ยังไม่เปิดเผยตัวตน แต่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางนักเรียนที่วุ่นวาย

พวกเขาเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ไม่เสถียร ไม่มีใครรู้ว่าจะระเบิดเมื่อไหร่ แต่สิ่งที่แน่นอนคือ ในวินาทีที่เกิดระเบิด จะต้องกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้จิตใจของนักเรียนอย่างแน่นอน

เหมือนกับนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่อุตส่าห์หนีรอดจากสัตว์ประหลาดมาได้ ในที่สุดก็มาถึงที่ปลอดภัย เพิ่งจะคลายความกังวลได้ไม่นาน หัวของเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้าง ๆ ก็แตกออก...

แม้ว่าสัตว์ประหลาดจะมีอานุภาพการทำลายล้างจำกัด แต่การกระทำที่ไร้เหตุผลของมนุษย์ที่เกิดจากความตื่นตระหนกนั้นไร้ขีดจำกัด

โชคดีที่มีหลินชีเยี่ยเป็นเครื่องตรวจจับมนุษย์ สามารถแยกแยะสัตว์ประหลาดที่ปะปนอยู่ในฝูงชนได้อย่างง่ายดาย และสังหารมันได้ทันที นักเรียนที่ตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอันตรายก็สามารถออกจากที่นี่ผ่าน [น่านฟ้าไร้แดน] ได้

ด้วยจำนวนนักเรียนมากมายขนาดนี้ หากฝืนให้พวกเขาอยู่ในโรงเรียน คงจะยิ่งเพิ่มความวุ่นวายเข้าไปอีก หลินชีเยี่ยไม่สามารถส่งนักเรียนทุกคนออกไปได้ แต่ถ้าส่งออกไปได้บ้างก็คงจะดีเสียกว่า

เคราะห์ดีที่นักเรียนมัธยมปลายสมัยนี้มีร่างกายค่อนข้างแข็งแรง ภายในเวลาไม่กี่นาที ก็มีนักเรียนประมาณหนึ่งพันสี่ร้อยคนวิ่งมาที่ประตูโรงเรียน หลังจากผ่านการตรวจสอบโดยหลินชีเยี่ยแล้ว พวกเขาก็ออกไปได้ อาคารเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่และหกแทบจะว่างเปล่าแล้ว

“ปิดทางผ่านได้แล้วครับ ผมจะเข้าไปช่วยคนข้างใน” หลินชีเยี่ยพูดกับเหลิ่งเซวียนที่อยู่อีกฝั่งของหูฟัง

เหลิ่งเซวียนส่งเสียงตอบรับ จากนั้นทางผ่านของ [น่านฟ้าไร้แดน] ก็ค่อย ๆ ปิดลง ทั่วทั้งโรงเรียนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอีกครั้ง

ในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังจะออกเดินทาง ท้องฟ้าพลันเกิดแสงสว่างวาบขึ้น ราวกับทีวีรุ่นเก่าที่สัญญาณไม่ดี แล้วก็มืดลง

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ฉันยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับ [น่านฟ้าไร้แดน] เหมือนจะไปโดนอะไรแปลก ๆ เข้า...” เสียงของเหลิ่งเซวียนดังมาจากหูฟัง “มันส่งผลกระทบต่อนายไหม? ฉันจะลองหาวิธีดู...”

หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงเลือด แล้วถอนหายใจ

“ผมว่าสีเขียวมรกตดูเป็นมิตรกว่านะ”

เพราะฉากตรงหน้าตอนนี้... ไม่ต่างอะไรกับวันโลกาวินาศ

ภายใต้ท้องฟ้าสีเลือด บรรยากาศในโรงเรียนดูแปลกประหลาดและลึกลับ เสียงกรีดร้องจากอาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ผสมผสานกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาด ดังก้องไปทั่วท้องฟ้า

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ โชยมาตามอากาศ ทำให้หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วมุ่น

เขาส่ายหัว สลัดความคิดอันวุ่นวายออกไป กำดาบแน่นแล้ววิ่งตรวจสอบในอาคารเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สี่และหกอย่างรวดเร็ว

……

“อลัน… ฉันกลัวจัง!”

“ชู่ว!” อลันยื่นหน้าออกมาจากห้องน้ำ แล้วมองออกไปข้างนอก ก่อนจะค่อย ๆ หดกลับมา กระซิบแผ่วเบา “เบา ๆ หน่อย อย่าล่อสัตว์ประหลาดพวกนั้นเข้ามาสิ”

“ทำไมเราไม่วิ่งออกไปกับพวกเขา ทำไมต้องมาหลบอยู่ที่นี่ด้วย?” นักเรียนหญิงอีกคนถาม

ภายในห้องน้ำอันคับแคบและมืดมิดแห่งนี้ มีนักเรียนหญิงสามคนเบียดเสียดกันอยู่ ใบหน้าของพวกเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากซีดเซียว

อลันเบาเสียงลง ดวงตาเป็นประกายอย่างน่าประหลาด “เธอไม่เคยดูหนังภัยพิบัติเหรอ? ตอนที่วันสิ้นโลกมาถึง พวกที่วิ่งออกไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังมักจะตายกันหมด!”

“จากประสบการณ์การดูหนังมาหลายปีของฉัน ในเวลานี้ การแยกตัวออกจากกลุ่มใหญ่ แล้วไปหลบในที่ปลอดภัยเพื่อรอความช่วยเหลือเป็นวิธีที่ดีที่สุด!”

“แต่… นี่มันไม่ใช่หนังนะ!” นักเรียนหญิงข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แล้วเธอแน่ใจเหรอว่าห้องน้ำเป็นที่ปลอดภัย?”

“ฉันก็อยากหาที่อื่นนะ แต่ในอาคารเรียนใหญ่โตขนาดนี้ นอกจากห้องเรียนก็มีแต่ห้องน้ำ จะให้ไปหลบที่ไหนอีกเล่า” อลันถอนหายใจอย่างจนใจ “แต่พวกเธอวางใจได้ พวกเราหลบอยู่ที่นี่ จะต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ”

แอ๊ด~!

อลันยังพูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องน้ำพลันถูกเปิดออก

เด็กสาวสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำกรีดร้องออกมาพร้อมกัน!

เมื่อเห็นว่าผู้ที่เปิดประตูไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นเด็กหนุ่มที่ถือดาบอยู่ พวกเธอก็รีบเอามือปิดปากเงียบเสียงลง

“ไม่เป็นไร? ไม่เป็นไรได้ยังไงน่ะ” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างเย็นชา

ดาบตรงในมือถูกชักออกมา ภายใต้สายตาหวาดกลัวของคนทั้งสาม เขาตัดหัวนักเรียนหญิงคนหนึ่งทิ้งในพริบตา

หัวสัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตและน่าเกลียดน่ากลัวตกลงบนพื้น