ผมเดินทางมาถึงเชียงใหม่ใน่บ่ายแก่ใกล้มืดและพอผมเดินออกจากบริเวณห้องผู้โดยสารมา ผมก็เห็นผู้ชายมีอายุหน่อยยืนถือป้ายชื่อผมอยู่ผมจึงเดินเข้าไปทักทายเขาและแนะนำตัวกับเขาว่า...ผมคือเควิน
พอเขาได้รู้ว่าผมเป็ใครเขาก็รีบยื่นกุญแจรถให้ผม แล้วเขาก็รีบพาผมไปส่งที่รถเขาบอกว่า...หรั่งเป็คนจัดการเื่ทุกอย่างไว้ให้ผมเอง และเขาก็ยื่นนามบัตรของเขาให้ผมและบอกผมว่า...ถ้า้าอะไรให้ผมโทรตามเขาได้ตลอดยี่สิบชั่วโมงเลยผมจึงบอกเขาไปว่า...ให้เขากลับไปได้แล้ว เดี๋ยวผมจะเป็ฝ่ายติดต่อเขากลับไปเองถ้าผม้า
หลังจากเขากลับไปแล้วผมก็รีบขึ้นรถและขับตรงไปที่บ้านหลังเก่าของผมทันที โดยที่ผมยังไม่ได้ทานอะไรเลยด้วยซ้ำแต่ผมก็ไม่คิดที่จะแวะทานอะไรเลย เพราะผมคิดถึงวายุมาก ผมอยากเจอเขาเร็ว ๆผมขับรถมาจนถึงหน้าบ้านของวายุ
ผมจอดรถอยู่ข้างรั้วบ้านของเขาแล้วผมก็ดับเครื่องยนต์แต่ผมยังไม่ได้ออกจากรถเพราะผมมัวแต่นั่งมองสำรวจบ้านหลังนี้ไปทั่วบริเวณ บ้านหลังนี้ยังคงอยู่ในสภาพเดิมๆ โดยยังไม่มีการต่อเติมใด ๆ แม้แต่สวนหย่อมก็ยังไม่ได้จัดเลย บริเวณรอบ ๆบ้านยังมีเศษก้อนหินเศษดินอยู่เลยทำให้ผมคิดว่า...หลังจากที่พ่อแม่ของวายุซื้อบ้านหลังนี้จากผมไปพวกเขายังไม่ได้เข้ามาอยู่อาศัยเลย
ผมไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ในรถนานแค่ไหนเพราะพอผมได้กลับมาเห็นบ้านที่ผมเป็คนออกแบบด้วยตัวเองอีกครั้งทำให้ผมมีความสุขขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้เลย และผมก็มีความสุขมาก ๆจนต้องยิ้มออกมาคนเดียวเมื่อผมได้รู้ว่า...เด็กเลี้ยงแกะที่ผมหลงรักอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ด้วย
ผมนั่งยิ้มอยู่ในรถคนเดียวเหมือนคนบ้าจนผมเห็นวายุเดินออกจากบ้านมายืนอยู่หน้าบ้านผมดีใจมากที่ผมได้เจอวายุอีกครั้งแต่ผมไม่เข้าใจว่า...ทำไมวายุถึงได้ดูซูบผอมขนาดนี้เขาแตกต่างไปจากเดิมมากจนผมแทบจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำเขาดูเหนื่อยอิดโรยเหมือนคนอดหลับอดนอน ผมนั่งแอบมองวายุอยู่ภายในรถ เพื่อจะรอดูว่าวายุกำลังจะไปไหน
แต่ไม่นานวายุก็เดินออกจากบ้านบริเวณบ้านของเขามาจนถึงประตูรั้วหน้าบ้านแล้วผมก็เห็นรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างขับเข้ามาจอดเทียบแล้ววายุก็ขึ้นรถมอเตอร์ไซด์ออกจากบ้านไป ผมจึงรีบขับรถตามวายุออกไปทันที
ผมขับรถตามวายุออกมาเรื่อย ๆจนถึงร้านอาหารข้างถนนแห่งหนึ่ง ซึ่งมันดูเปลี่ยวมาก เพราะมันอยู่นอกตัวเมืองแล้วผมก็เห็นวายุเดินเข้าไปเสริฟอาหารอยู่ในร้านนั้นทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่า...วายุมาทำงานเป็เด็กเสริฟอยู่ที่นี่
ผมจำใจต้องนั่งมองวายุเดินไปมาเสริฟอาหารอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะผมขยับตัวออกจากรถไม่ได้เลยผมปวดใจมากที่ต้องมาเห็นไอ้เด็กเลี้ยงแกะที่ชอบเถียงผมเป็ประจำต้องมาทำงานอยู่ข้างถนนแบบนี้และผมก็ไม่อยากจะทนมองดูวายุทำงานแบบนี้อีกต่อไปแล้วผมจึงเปิดประตูรถลงไปนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารโต๊ะสุดท้าย
พอวายุเห็นผมเดินเข้ามานั่งในร้านวายุก็รีบถือกระดาษและปากกามายื่นให้ผม ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้มองหน้าผมเลยเพราะเขามัวแต่มองดูลูกค้าโต๊ะอื่น ๆ อยู่ แล้ววายุก็ถามผมโดยไม่มองหน้าว่า
"สวัสดีครับ...รับอะไรดีครับ?"
"รับอะไรก็ไม่ดี...เพราะผมไม่หิว"
"คุณเควิน!!!"
พอวายุได้ยินเสียงของผมวายุก็รีบหันกลับมาจ้องหน้าผมทันที ผมก็จ้องหน้าวายุเหมือนกันเพราะผมกำลังโมโหเขามาก ผมไม่ได้โมโหที่เขาหนีผมมา แต่ผมโมโหที่เขามาทำงานดึก ๆแบบนี้ ผมโมโหที่เขามาเสริฟอาหารร้านข้างทางให้ลูกค้าเดินเฉียดไปเฉียดมาแบบนี้
วายุมองผมเหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองแล้วผมก็เห็นน้ำตาของวายุค่อย ๆ ไหลออกมา และวายุก็ถามผมว่า
"คุณเควินจะรับอะไรดีครับ?"
"ผมก็บอกคุณไปแล้วไงว่าผมไม่รับอะไร เพราะผมไม่หิว"
"ถ้าคุณไม่หิว...ก็เชิญคุณออกไปจากร้านได้แล้วครับคุณจะมานั่งจองโต๊ะโดยไม่สั่งอะไรเลย มันเสียเวลาลูกค้าคนอื่นนะครับ"
"วายุ? กลับบ้านกับผม!!!"
"คุณกลับไปเถอะครับ อย่ามายุ่งกับผมอีกเลยครับ"
"กลับบ้านกับผม!!! "
"ผมก็บอกคุณไปแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับผม!!เพราะผมไม่ได้รักคุณอีกแล้ว"
"วายุ!!! กลับบ้าน!!!"
"ไม่ครับ!!! ปล่อยผม!!! ผมจะไม่กลับไปกับคุณอีกแล้ว ปล่อย!!! "
"นี่วายุ!!! ผมเจ็บนะ"
ผมพยายามลากแขนของวายุออกจากร้านจนคนทั้งร้านต่างมองมาที่ผมกับวายุแต่ครั้งนี้วายุกลับไม่อายใครเลย เพราะวายุโวยวายเสียงดังมากวายุพยายามกัดแขนของผมเพื่อให้ผมปล่อยเขา แต่ผมก็ไม่ยอมปล่อยผมลากวายุออกมาจนถึงรถ วายุก็ยังคงกัดแขนผมอยู่จนแขนผมเป็รอยเขี้ยว ผมรู้สึกปวดบริเวณที่วายุกันมากแต่ผมไม่สนใจเพราะพอมาถึงรถผมก็จับวายุโยนเข้าไปในรถเลย
ผมโยนวายุเข้าไปที่เบาะหลังแรงมากจนวายุตัวงอไปเลยแล้วผมก็รีบขึ้นรถขับออกจากร้านอาหารข้างทางไป ผมขับรถพาวายุมาจนถึงบ้านของเขาพอมาถึงบ้านวายุก็รีบเปิดประตูลงจากรถ แล้วเขาก็ร้องไห้วิ่งเข้าบ้านไปเลย ผมจึงรีบตามวายุเข้าไปแต่วายุปิดประตูบ้านใส่ผม และไม่ว่าผมจะเคาะประตูเรียกวายุเท่าไหร่เขาก็ไม่ตอบและไม่ยอมเปิดประตูให้ผมเลย
ผมนั่งรอให้วายุเปิดประตูให้ผมจนผมเหนื่อยมาก และที่สำคัญวันนี้ทั้งวันผมยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้ำผมก็ไม่ได้ดื่มสักหยดเลย เพราะผมมัวแต่เป็ห่วงวายุผมเหนื่อยจนผมยืนแทบไม่ไหวอีกแล้ว
ผมค่อย ๆทรุดตัวลงนั่งพิงประตูหน้าบ้าน เพื่อรอวายุต่อไป แต่วายุก็ยังคงเงียบแต่ผมรู้สึกว่าวายุยังไม่ได้ไปไหน ผมรู้สึกว่าวายุยังคงคอยฟังเสียงของผมอยู่ที่ประตูบ้านด้านในผมจึงยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนที่ผมจะพูดกับวายุว่า
"วายุ...ผมรู้ว่าคุณกำลังฟังผมอยู่ คุณยังไม่ได้เข้านอนใช่ไหม? ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธผมอยู่แต่สิ่งที่คุณรู้เห็นมามันได้เป็อย่างที่คุณคิดเลยนะ คุณกำลังเข้าใจผมผิดนะวายุ...ออกมาคุยกับผมหน่อยได้ไหม? ผมอยากคุยกับคุณให้รู้เื่ผมอยากอธิบายให้คุณเข้าใจ วายุ...เปิดประตูให้ผมหน่อย?"
"ฮึก ฮึก ฮึก"
"วายุ...ผมคิดถึงคุณนะ และผมก็รักคุณจริง ๆผมไม่ได้โกหกหลอกลวงคุณอย่างที่คุณคิดเลย"
"ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ ฮือ"
วายุไม่ได้ตอบอะไรผมแต่ผมได้ยินเสียงเขาสะอื้นร้องไห้ ผมจึงพูดกับวายุต่อไปว่า
"วายุ...เปิดประตูให้ผมหน่อย ผมอยากคุยกับคุณวายุ...ช่วยเปิดประตูให้ผมหน่อย วายุ...ถ้าคุณไม่ได้รักผมอีกแล้วก็ไม่เป็ไรหรอกแต่เปิดประตูให้ผมก่อนหน่อยได้ไหม? "
"ฮึก ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ"
"วายุ...ทำไมบ้านคุณยุงเยอะจัง? และมันยังกัดเจ็บมาก ๆ เลยด้วยครับ วายุ...ผมหนาวจังเลยครับ"
"ฮึก ฮึก ฮึก ฮือ ฮือ"
ปั้ง!!!! ในที่สุดวายุก็เปิดประตูบ้านออกมาด้วยความแรงจนประตูบ้านกระแทกผมกระเด็นออกไปเลยแล้ววายุก็สาดน้ำเย็นจากแก้วใส่หน้าผมจนผมต้องรีบยกมือขึ้นมาลูบน้ำออกจากหน้าตัวเองเพราะมันเย็นมาก แล้ววายุพูดกับผมทั้ง ๆ ที่เขายังร้องไห้จนตัวโยนอยู่ว่า
"คุณก็รู้ว่ายุงมันเยอะ แล้วคุณมานั่งทนให้มันกัดทำไม? ห๊ะ!!! ทำไมคุณไม่กลับบ้านไป? ฮึก ฮึก ฮึก คุณตามผมมาทำไม? คุณจะตามมาตอกย้ำให้ผมต้องเ็ปอีกทำไม? ฮึก ฮึก ฮึก"
"วายุ...ผมขอโทษ กลับบ้านกับผมเถอะนะ กลับไปอยู่กับผมเหมือนเดิมนะ?"
"ผมไม่กลับ! ผมจะอยู่ที่นี่! เพราะที่นี่คือบ้านของผม"
"วายุ...ผมรักคุณนะ ผมรักคุณ ผมอยากพาคุณกลับบ้านกับผม ผมไม่อยากให้คุณไปทำงานที่ร้านอาหารข้างทางแบบนั้นเพราะผมเป็ห่วงคุณ คุณรู้ไหมว่าผมเป็ห่วงคุณมากน่ะ?"
"ไม่ต้องมาหลอกลวงผม ผมไม่มีวันเชื่อคุณหรอกผมจะไม่เชื่อคำพูดหวานหูของคุณอีกแล้ว แล้วคุณก็กลับไปได้แล้วผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก"
"วายุ...ถ้าคุณไม่เชื่อว่าผมรักคุณก็ไม่เป็ไรหรอกครับผมไม่โกรธคุณหรอก เพราะผมจะพิสูจน์รักแท้ให้คุณได้เห็นเองขอแค่คุณให้โอกาสผมบ้างได้ไหมครับ?"
"ผมไม่เชื่อว่าคนอย่างคุณเควินจะรักใครจริงหรอก เพราะคนอย่างคุณมันดีแต่หลอกลวงคุณมันคนไม่มีหัวใจ ไม่เคยเห็นหัวใครอยู่แล้ว คุณไม่ต้องมาพิสูจน์อะไรกับผม!!! เพราะผมไม่้า!!!"
"วายุ...ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธผมแต่คืนนี้ขอผมเข้าไปนอนในบ้านคุณได้ไหมครับ? ข้างนอกมันหนาวมากแล้วยุงก็เยอะมากด้วย "
"ไม่ครับ!!! ผมไม่ให้คุณนอนในบ้าน และผมก็ไม่อนุญาตให้คุณนอนหน้าบ้านของผมด้วยคุณกลับไปได้แล้ว"
"ไม่! ผมไม่กลับ! ถ้าคุณไม่ยอมกลับไปกับผม...ผมก็จะไม่กลับ!"
"จะไม่กลับใช่ไหม???"
"อืม...ผมไม่กลับ?"
จากนั้นวายุก็เดินกระแทกเท้ากลับเข้าไปในบ้านเหมือนเดิม ผมไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรแต่ผมแค่รู้ว่าเขากำลังโมโหผมมากที่ผมไม่ยอมกลับบ้าน ผมตั้งใจว่าผมจะลุกขึ้นแล้วก็จะขอเข้าห้องน้ำบ้านเขาสักหน่อย แต่ผมยังไม่ทันได้ลุกขึ้นเลยวายุก็เดินหิ้วถังใบใหญ่กลับออกมาซะก่อนแล้ววายุก็สาดน้ำจากถังใส่ผมจนผมเปียกไปหมดทั้งตัว...ซ่า...แล้วเขาก็ถามผมว่า
"ทีนี้จะกลับไปได้หรือยัง?"
"วายุ...ผมก็บอกคุณแล้วไงว่า...ถ้าคุณไม่ยอมกลับไปกับผมผมก็จะไม่กลับ"
"แค่นี้มันยังน้อยไปใช่ไหม? ถ้างั้นก็นั่งรออยู่นี่นะ...อย่าเพิ่งหนีไปไหนล่ะ"
"วายุ!!! คุณจะทำอะไรน่ะ?"
"เดี๋ยวก็รู้"
"วายุ?"
ผมไม่รู้ว่าวายุจะทำอะไรอีกผมแค่รู้สึกว่า...ตอนนี้ผมกำลังหนาวมากจนแทบจะทนไม่ไหวอีกแล้วแต่ผมก็กัดฟันทนต่อไป เพราะผม้าให้วายุกลับไปอยู่กับผมเหมือนเดิมและที่ผมต้องยอมอดทนรอ เพราะผมไม่้าที่จะบีบบังคับเขาผมอยากให้เขากลับไปกับผมด้วยความเต็มใจผมจึงบอกตัวเองว่า...ไม่ว่าวายุจะทำอะไรหรือว่าร้ายอะไรผมผมก็จะอดทนจนกว่าวายุจะยอมใจอ่อน
ผมยังคงนั่งอยู่บนพื้นหน้าบ้านเหมือนเดิมทั้ง ๆ ที่ผมอยากจะเดินกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่รถแต่ผมยังลุกไม่ได้เพราะผมหนาวมาก ผมจึงพยายามนั่งนิ่ง ๆ ก่อน เพื่อให้ตัวเองรู้สึกอุ่นนขึ้นแต่แล้ววายุก็เดินกลับออกมาหาผมที่หน้าบ้านอีกครั้งพร้อมกับถือสายยางฉีดน้ำมาด้วยผมใมากที่เห็นเขาถือสายยางฉีดน้ำอยู่ในมือ ผมกลัวว่าเขาจะเอาน้ำมาฉีดใส่ผมเพราะแค่เขาน้ำจากถังมาสาดผม ผมก็หนาวจะตายอยู่แล้ว
แต่แล้วสิ่งที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจนได้เพราะวายุได้ทำมันแล้วจริง ๆวายุปล่อยน้ำออกจากสายยางฉีดผมจนหน้าบ้านเปียกนองน้ำไปหมด
ซ่า...ซ่า...ซ่า...
ส่วนผมจะหนีก็หนีไม่ได้แล้วเพราะผมมองไม่เห็นอะไรเลย เนื่องจากน้ำแรงมากและฉีดออกมาอย่างต่อเนื่องและผมก็หนาวมาก ๆ ด้วย วายุเอาน้ำมายืนฉีดใส่ผมจนเขาพอใจแล้วเขาก็ปิดน้ำไว้และบอกผมว่า
"เป็ไงบ้างครับ? เย็นสบายดีไหมครับ? เนี่ยผมหวังดีกับคุณเควินนะครับ เพราะผมได้ยินคุณเควินบอกว่า...ยุงบ้านผมมันเยอะผมเลยเอาน้ำมาฉีดไล่ยุงให้คุณซะเลยเอาเป็ว่า...คืนนี้ถ้าคุณไม่อยากกลับบ้านก็นอนแช่น้ำอุ่นหน้าบ้านของผมได้ตามสบายนะครับคุณเควิน...ฝันดีนะครับ"
ปั้ง!!! วายุปิดประตูบ้านใส่หน้าผมอีกครั้งแล้ววายุก็เงียบหายไปเลย ส่วนผม...ผมรู้สึกว่า...คืนนี้ผมก็คงต้องเงียบแล้วเหมือนกันเพราะตอนนี้ผมทั้งเหนื่อย ทั้งหนาว ทั้งหิว ทั้งเ็ปกับสิ่งที่วายุทำกับผม
ผมคิดว่า...คืนนี้ผมคงต้องนอนแช่น้ำที่หน้าบ้านของวายุจริงๆ แล้วล่ะ เพราะผมไปไหนไม่ได้แล้ว ผมไม่มีแม้แต่แรงจะขยับตัวอีกต่อไปแล้วผมง่วงมากจนผมต้องนอนลงไปแช่น้ำที่เจิ่งนองเต็มบริเวณหน้าบ้าน แล้วผมก็ค่อย ๆหลับตาลงก่อนที่ผมจะบอกตัวเองว่า...หลับฝันดีนะเควิน...
.....
sundog
304
