จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       หลินเทียนหยิบบัตรในกระเป๋ากางเกงและเตรียมที่จะยื่นให้กับพ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์ เพียงเเค่เงินนิดหน่อยแค่นี้เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว

       เมื่อพ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์เห็นอย่างนั้นตัวเขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่ดีอกดีใจออกมา ภายในใจของพ่อค้าท่าทางเจ้าเลห์ในขณะนี้อดไม่ได้ที่จะกระโดดโลดเต้นราวกีบถูกล็อตเตอร์รี่ก็มิปาน 'รวยแล้วๆ'

       กริชโบราณเล่มนี้พ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์ซื้อมันมาในราคาเพียง500หยวนเท่านั้น การที่เขาสามารถขายให้กับหลินเทียนได้ในราคา5หมื่นหยวนนั่นมันหมายความว่าเขาได้กำไรไปทั้งหมด100เท่า! 

       ด้วยกำไรขนาดนี้ไม่ผิดที่เขาจะคิดว่าตัวเองกำลังจะรวย!

       เพียงแต่ว่าในขณะที่บัตรใกล้จะถึงมือของพ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นเองจู่ๆข้างๆตัวหลินเทียนก็ได้ปรากฏเสียงของคนผู้หนึ่งดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน

       "หนุ่มน้อยเจ้าถูกหลอกแล้ว!"

       หลังจากที่ได้ยินเสียงนั้นหลินเทียนก็ได้หยุดมือของตัวเองจากนั้นก็หันหน้าไปมองด้านข้างของตัวเอง ในเวลานี้ข้างๆตัวของเขาปรากฏเป็นชายแก่อายุประมาณ60กว่าปีมีหนวดเคราสีขาวแกมแดงคนหนึ่งขึ้นมา

       หลินเทียนเก็บบัตรกลับมาและถามชายแก่อย่างสงสัยว่า"หมายความว่ายังใง"

       "กริชเล่มนั้นถ้าจะให้พูดราคามันก็ไม่กี่พันหยวนเท่านั้นเอง เจ้าซื้อมันในราคา5หมื่นหยวนนับว่าขาดทุนเป็นอย่างมาก"

       ชายแก่ชี้ไปที่กริชโบราณและกล่าวออกมาด้วยความใจเย็น"เหล็กที่สร้างกริชเล่มนี้เป็นเหล็กธรรมดาที่สามารถพบได้ทั่วไปตามเขตชานเมือง ถ้าจะให้ถูกต้องกริชเล่มนี้อย่างมากสุดก็แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเท่านั้นเอง แต่เห็นจากความเก่าแก่ของมันราคาที่พอรับได้ก็น่าจะประมาณ3พันหยวน"

      ชายแก่อธิบายวัตถุดิบที่ทำกริชขึ้นมาท่าทางของเขาในตอนนี้ราวกับผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์มากมายก็มิปาน

       พ่อค้าเห็นหลินเทียนเก็บบัตรกลับไปก็อดไม่ได้ที่หน้าเสียเล็กน้อยเขาหันหน้ามองไปที่ชายแก่และกล่าวออกมาด้วยความโกรธว่า"เห้ย! ไอ้แก่เอ็งเป็นใครว่ะมายุ่งอะไรด้วย คนเขาตกลงซื้อขายกันแล้วเอ็งมาพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?!"

       ในตอนนี้พ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์จ้องมองไปที่ชายแก่ราวกับอยากจะจับตัวชายแก่เอาไปทิ้งในน้ำ!

       "ฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องนี้สักเท่าไหร่หรอก แต่ว่าในฐานะที่ฉันเป็นคนที่มีคุณธรรมฉันอดไม่ได้ที่จะเห็นคนโกงต่อหน้าของฉัน"ชายแก่กล่าวออกมาอย่างสงบ เขาจ้องมองไปที่หลินเทียนและกล่าวขึ้นว่า"หนุ่มน้อยหากว่าเธอฉลาดพอเธอน่าจะไม่ซื้อมัน"

       พ่อค้าท่าทางเจ้าเลห์ได้ยินอย่างนั้นอารมณ์ของเขาก็เดือดขึ้นในทันที"เหอะ! ถ้าอยากซื้อก็ซื้อ! ถ้าไม่อยากซื้อก็ไปที่อื่น ฉันคนนร้ไม่มีทางลดราคาเด็ดขาด!" 

       ในตอนนี้ด้วยความโกรธเคืองพ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์ได้หลุดปากตระโกนออกมาด้วยความโกรธ ในตอนนี้เขารู้สึกโกรธชายแก่เป็นอย่างมากที่บังอาจมาขัดขวางธุรกิจของเขาทำให้เขาอาจต้องเสียกำไรขนาดใหญ่ไป

       แต่ถึงเเม้จะกล่าวว่าเขาหลุดปากพูดออกไปแต่ในตอนนี้พ่อค้าท่าทางเจ้าเลห์กำลังเดิมพันกับหลินเทียนและกับตัวเองอยู่ เขารู้ว่าหลินเทียนสนใจกริชโบราณเล่มนี้เป็นอย่างมากสังเกตุจากตอนแรกที่หลินเทียนจะจ่ายตังโดยไม่ต่อราคา

       เขาคิดว่าถ้าเขาเดิมถูกเขาอาจได้กำไรมหาศาลมา แต่ถ้าผิดเขาก็แค่สูญเสียกำไรก้อนโต 

       หลินเทียนมองไปที่พ่อค้าท่าทางเจ้าเลห์จากนั้นก็หันหน้าไปมองชายแก่

       "ขอบคุณท่านมากที่เตือนมีน้ำใจมาเตือน แต่ว่าผมต้องการของสิ่งนี้จริงๆ" หลินเทียนกล่าวออกมาด้วยท่าทีอ่อนน้อมเพื่อไม่ให้ชายแก่รู้สึกขายหน้าเกินไป จากนั้นเขายื่นบัตรไปที่พ่อค้าท่าทางเจ้าเลห์โดยไร้ท่าทีกังวล

       อย่างที่บอกไปเงินเพียงแค่นี้เขาไม่ได้เห็นมัันอยู่ในสายตา เมื่อเทียบกับบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในกริชโบราณเล่นนี้เเล้วแน่นอนว่ามันมีค่าเป็นอย่างมาก

       ชายแก่เห็นอย่างนั้นก็หน้าชาเล็กน้อย เขาอุตส่าห์เตือนแล้วแท้ๆ แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าหลินเทียนจะปฏิเสธความมีน้ำใจของเขาไปได้

       พ่อค้าท่าทางเจ้าเล่ห์รับบัตรของหลินเทียนด้วยความรวดเร็ว เขารูดไปที่เครื่องรูดจากนั้นก็เสร็จสิ้น

       "หนุ่มน้อยเดี๋ยวจะห่อกริชให้น่ะ"พ่อค้าส่งบัตรให้หบินเทียนและเตรียมจะหยืบกริชขึ้นมาเพื่อห่อมัน

       "ไม่ต้อง"

       หลินเทียนปฎิเสธพ่อค้าทันทีที่ได้ยิน จากนั้นเขาหยิบกริชขึ้นมาโดยมือเปล่าแล้วก็เดินออกไปก่อนที่เขาจะออกไปเขาก็ไม่ลืมที่จะกล่าวลาชายแก่

       "ผู้อาวุโส ลาก่อน"

       หลินเทียนเดินออกมาจากตลาด จากนั้นก็เก็บกริชเข้าไปในแหวนมิติของตัวเอง

       ทันทีที่กริชเข้าไปในแหวนมิติ พลังงานอาฆาตที่รวมตัวกันอยู่เหนือตลาดจู่ๆก็ได้อันตรธานหายไปในพริบตา หลินเทียนเงยหน้าขึ้นมาดูเล็กน้อยและเลิกสนใจมันทันที 

       .........

       เวลาประมาณ 17:00 หลินเทียนได้กลับมาถึงที่หอพักจองตัวเอง

       หลังจากถอดรองเท้าแล้วเรียบร้อยเขาก็ได้ขึ้นไปนั่งบนเตียงของตัวเองทันที

       หลินเทียนหยิบกริชออกมาจากแหวนมิติอย่างช้าๆจากนั้นก็พิจารณามันด้วยดวงตาที่ส่อแววสงสัยออกมา

       กริชมีความยาวประมาณ 4 เซนติเมตรตัวของมันมีสนิมขึ้นเกรอะดูไปแล้วเหมือนกับเป็นของโบราณธรรมดาๆ แต่หลินเทียนมั่นใจว่ามันไม่ธรรมดาแน่นอน หลังจากที่สำรวจภายนอกพอสมควรแล้วหลินเทียนก็ได้ลองส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์เข้าไปในกริชเพื่อที่จะสำรวจภายในของมันต่อ

       ฟูม!!

       ในทันทีที่สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ถูกส่งเข้าไป จู่ๆทันใดนั้นเองกริชในมือของหลินเทียนก็ได้สั่นไหวขึ้นมาอย่างแปลกประหลาดราวกับว่ามีชีวิต!และมันพยายามที่จะผลักดันสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลินเทียนออกไปจากตัวของมัน!

       หลินเทียนเห็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเขาก็ได้เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างสนใจ จากนั้นก็กล่าวคาดเดาภายในใจว่า ' ปณิธานของเจ้าของคนเก่าอย่างงั้นหรอ!'

       กริชโบราณยังคงสั่นไหวอย่างต่อเนื่องและมันก็พยายามผลักดันสัมผัสศักดิ์สิทธิ์จองหลินเทียนให้ออกไปไกลจากตัวของมัน หลินเทียนไม่สนใจสิ่งนี้เขายังคงส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเข้าไปข้างในเรื่อยๆ

       "ปั้ง!!"

       ในที่สุดหลินเทียนกฌสามารถผ่านปณิธานของเจ้าของคนเก่าของกริชเล่มนี้มาได้ในตอนนี้เขาสามารถสำรวจภายในกรืชเล่มนี้ได้แล้วว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่กันแน่!

      หลินเทียนมองไปที่ภายในตัวกริชและเห็นวงเวทย์อาคมลอยอยู่กลางอากาศอย่างเงียบๆแบะสงบนิ่ง

       ตัววงเวทย์อาคมมีอักษรแปลกประหลาดมากมายประดีบประดาอยู่รอบๆตัวของมันทำให้ลักษะภายนอกของวงเวทย์วงนี้ดูน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก!

       หลินเทียนจ้องมองไปที่วงเวทย์วงนั้นและพยายามที่จะส่งสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองเพื่อเข้าไปสำรวจภายในว่ามีอะไรซ่อนอยู่!

       สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลินเทียนสัมผัสไปที่ตัวอักษรหนึ่งของวงเวทย์อาคม จู่ๆวงเวทย์อาคมก็เปล่งแสงสีเลือดออกมาอย่างกระทันหัน!และพยายามที่จะกลืนกินสัมผัสศักดิ์สิทธิ์นั่นของหลินเทียน!

       หลินเทียนจ้องมองแสงสีเลือดของวงเวทย์อาคมที่ตอนนี้กำลังพยายามที่จะกลืนกินสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาด่วยใบหน้าที่แสดงถึงความสนใจ

       'โอ้ว!! เจ้านี่...หิวงั้นหรอ?"

       หลินเทียนจ้องมองไปที่แสงสีเลือดที่กำลังพยายามกลืนกินสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองอย่างสนใจ เขาไม่คิดที่จะต่อต้านการดูดกลืนและปล่อยให้แสงสีเลือดของวงเวทย์อาคมกลืนสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองไปอย่างตามใจ

       แสงสีเลือดเมื่อเห็นว่าหลินเทียนเลิกต่อต้าน มันก็ได้กลืนกินสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของหลินเทียนอย่างตะกละตะกลาม ไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดจองมันจะไปถึงไหน...