น้องสาวคนใหม่ตรงสเปคผมเลย nc+

ตอนนั่งรถมอเตอร์ไซค์กลับมามือนุ่มนิ่มของพายอาร์ก็จับอยู่ที่บริเวณ๰่๥๹เอวที่เปลื้องอาภรณ์ของเด็กหนุ่มอยู่ตลอดเวลา นั่นมันทำให้หัวใจของปังปอนด์ดิ้นรนกระสับกระส่ายอยู่ไม่สุขเป็๲อย่างมาก กว่าจะมาถึงบ้านได้เขารู้สึกว่าระยะทางมันไกลขึ้นเป็๲สิบเท่าตัว

ตรงข้ามกับพายอาร์นี่เป็๞ครั้งแรกที่ได้นั่งรถมอเตอร์ไซค์ใน๰่๭๫เวลากลางคืน สายลมเย็นๆ ที่ตกกระทบผิวกาย บรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบ ทั้งสองข้างถนน ความมืดและพระจันทร์สีนวลดวงโตบนท้องฟ้าทำให้ความเหนื่อยล้าที่เผชิญมาทั้งวันเบาบางลงไปมาก ปังปอนด์เองก็ไม่ได้ขับรถเร็ว สาวน้อยถึงได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศได้อย่างลึกซึ้ง

พอมาถึงบ้านก็เป็๲เวลาสามทุ่มแล้วคนในบ้านของพายอาร์ก็ยังไม่มีใครกลับมา

"เอ๊ะ แปลกจังไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลยอย่างนั้นหรอ" สาวน้อยเห็นว่าที่บ้านไม่ได้เปิดไฟเลย ตอนนี้ปังปอนด์จอดรถที่หน้าบ้านแล้ว

"อืม คุณลุงกับคุณป้าคงทำโอที ส่วนเซียนต้าร์มีธุระข้างนอก คงคุยงานกับลูกค้า กว่าจะกลับก็ดึกๆ นู่นแหละ" ปังปอนด์อธิบาย

แต่ผ่านไปหลายวินาทีแล้วพายอาร์ก็ยังไม่ยอมลงรถไปสักทีเขาจึงหันหน้าไปมองเธอ

ตอนนี้หญิงสาวกำลังมองนิ่งเข้าไปในตัวบ้านไม่ขยับ คิ้วเล็กๆ ของเธอขมวดเข้าหากันน้อยๆ

"เป็๞ไรไป อย่าบอกนะว่ากลัวผี" เด็กหนุ่มคาดเดา

แต่พายอาร์ก็ส่ายหน้า เธอก้มหน้าลง แล้วพูดเสียงเบา "เรา–เรากลัว—กลัวการอยู่คนเดียว…"

กลัวผีอย่างนั้นหรอ? พายอาร์ไม่เคยกลัวผี มีบางครั้งเธออยากจะมีดวงตาที่มองเห็นผีด้วยซ้ำ เธออาจจะขอผีตนนั้นเป็๞เพื่อนก็ได้

ความจริงตอนอยู่ที่บ้านเก่า คนในบ้านนั้นมีมากมาย คนที่โรงเรียนก็มีเยอะแยะ แต่สาวน้อยกลับมีความรู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียวตลอดเวลา เธอทั้งเหงาและโดดเดี่ยวมาก

แต่พอได้มาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว เธอกลับไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย ถึงบ้านหลังนี้จะมีคนไม่มากมายเหมือนที่บ้านเก่า แต่คนที่อยู่ที่นี่ล้วนรักและให้ความอบอุ่นแก่เธอ นั่นทำให้เธอไม่เคยรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวอีกเลย

พอวันนี้พึ่งจะเผชิญเ๱ื่๵๹เลวร้ายมา กลับถึงบ้านกลับไม่มีใครอยู่เลย สาวน้อยก็ไม่อยากจะเข้าไป กลัวความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมันจะมากัดกินหัวใจเธออีกครั้ง…ความรู้สึกแบบนั้นมันแย่มาก…

พอได้ยินอย่างนั้นปังปอนด์ก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เด็กผู้หญิงมักจะกลัวนู้นนี่นั่นเสมอ น้องสาวของเขาก็เป็๞

"งั้นไปรอที่บ้านฉันก่อนก็แล้วกัน" ไม่รอให้พายอาร์ได้เอ่ยปากปังปอนด์ก็เบิ้ลมอเตอร์ไซค์กลับบ้านของตนทันที

พอถึงบ้านเขาก็เปิดไฟและเดินขึ้นห้องของตัวเอง ไม่ได้สนใจพายอาร์อีก พอเปิดประตูห้องตัวเองก็พึ่งสังเกตว่าพายอาร์เดินตามเขามาตลอด

ปังปอนด์มองใบหน้าที่แสนซื่อ ดวงตากลมโตนั้น ตอนแรกว่าจะไล่ให้ไปรอข้างล่างที่ห้องรับแขกก็ทำไม่ลงแล้ว

พายอาร์ค่อนข้างมีปัญหาเ๹ื่๪๫การแบ่งเส้นกั้นระหว่างชายหญิงอยู่แล้ว เพราะไม่มีใครสอนเธอ สาวน้อยถึงได้ไม่รู้สึกกระดากใจที่จะเดินเข้าไปในห้องของผู้ชาย

ส่วนปังปอนด์ก็เป็๲เด็กที่ไม่คิดอะไรมาก ถึงพายอาร์จะเป็๲ผู้หญิงคนแรกนอกจากแม่และน้องสาวของเขาที่เคยเข้ามาในห้องนี้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร สำหรับเขาพายอาร์ก็เป็๲แค่ยัยลูกเป็ดขี้เหร่เท่านั้น…

เมื่อเดินเข้าห้องปังปอนด์ก็ตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทันที ถึงจะอาบน้ำไปแล้ว แต่เมื่อกี้วิ่งจนเหงื่อท่วมตัว ถ้าไม่อาบน้ำอีกรอบก็คงจะนอนไม่หลับ

ก่อนจะเข้าห้องน้ำไปก็ไม่ลืมที่จะหันมากำชับหญิงสาว ที่ยืนทื่ออยู่ตรงกลางห้อง

"ห้ามหยิบจับของในห้องฉัน ถ้ามีอะไรพังเธอเจอดีแน่ นั่งอยู่เฉยๆ ก็พอเข้าใจมั้ย?!" เขาพูดเสียงเข้ม

ถึงพายอาร์จะไม่ได้มีพฤติกรรมชอบทำลายข้าวของ แต่ปังปอนด์ก็รู้ดีว่าพวกเด็กผู้หญิงก็เปรียบเสมือนตัวทำลายล้างดีๆ นี่เอง ยกตัวอย่างเช่นน้องเขาที่เข้าห้องนี้ทีไรต้องมีอะไรสักอย่างพังหรือหายไป

พายอาร์ได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้ารับทันที ปังปอนด์ถึงได้วางใจ

"ปังปอนด์ที่นี่ทำไมไม่มีคนอยู่เหมือนกันล่ะ" พายอาร์ไม่รู้ว่าปังปอนด์อาศัยอยู่กับใครบ้างถึงถามอย่างนั้น ในเวลานี้คนที่ทำงานข้างนอกก็ควรจะกลับมาได้แล้ว

"พ่อกับแม่ก็ทำโอทีเหมือนกัน ส่วนยัยตัวแสบอยู่บ้านน้า"

ปั้ง!

พูดยังไม่ทันจบประโยคดีก็ปิดประตูใส่หน้าพายอาร์แล้ว

ปังปอนด์สั่งให้เธอนั่ง สาวน้อยจึงเดินมานั่งที่ปลายเตียงของเขา เมื่อไม่มีอะไรทำสายตาก็ไล่สำรวจที่ห้องนี้

ห้องดูเป็๞ระเบียบมากเลยทีเดียว พิจารณาได้จากการวางข้าวของเครื่องใช้ที่แยกเป็๞หมวดหมู่อย่างชัดเจน เฟอร์นิเจอร์ของใช้ภายในห้องส่วนใหญ่จะเป็๞สีเทา ทำให้พายอาร์คาดคะเนได้ว่าปังปอนด์น่าจะชอบสีเทา เตียงที่เธอนั่งอยู่นี้ทั้งหมอนและผ้าห่มก็เป็๞สีเทา ที่โต๊ะคอมก็เต็มไปด้วยแผ่นเกมมากมาย พายอาร์อยากจะเดินไปดู แต่ติดตรงที่ปังปอนด์ให้เธออยู่เฉยๆ ถึงไม่กล้าเดินไปดู

นั่งได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงขลุกขลักที่มุมหนึ่งของห้อง หันไปมองก็พบว่ามีผ้าสีเทาปกปิดมุมนั้นเอาไว้อยู่ ดูเหมือนจะเป็๲กรงอะไรสักอย่าง

ผ่านไปประมาณสิบนาทีปังปอนด์ก็ออกมาจากห้องน้ำแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในชุดบอล กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดหัวที่เปียกชุ่มอยู่

พอออกมาก็เห็นพายอาร์ยังคงเป็๲เด็กดีนั่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอย่างเชื่อฟัง ปังปอนด์ก็รู้สึกพอใจ ดูเหมือนว่าเธอจะทำตามคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด

เธอส่งยิ้มให้เขาน้อยๆ อย่างน่าเอ็นดู ตาใสใสที่จับจ้องเขาอยู่เห็นแล้วก็รู้สึกมันเขี้ยวอย่างบอกไม่ถูก

ปังปอนด์เดินมาที่โต๊ะคอมพายอาร์ก็ยังจับจ้องเขาอยู่ เด็กหนุ่มรู้สึกทำอะไรไม่ถูกก็เลยโยนผ้าขนหนูใส่หน้าเธอ แล้วเดินไปเปิดคอม

"มองอยู่ได้น่ารำคาญ!" จากนั้นก็นั่งลงเก้าอี้เกมมิ่งสีเทาหันหลังให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่ปลายเตียง

พายอาร์หยิบผ้าขนหนูชื้นน้ำที่พาดอยู่บนหัวลงมาวางบนตัก กลิ่นของน้ำยาสระผมทำให้สาวน้อยรู้สึกสดชื่น เธอเองก็อยากอาบน้ำแล้วเหมือนกัน ตอนนี้รู้สึกว่าร่างกายสกปรกไปหมด เลยตัดสินใจลองขอปังปอนด์ดู

"...ปังปอนด์เราขอใช้ห้องน้ำของนายได้มั้ย"

ตอนนี้ปังปอนด์ไม่ได้ใส่หูฟัง เขาจึงได้ยินเสียงของพายอาร์ชัดเจน

"...อืม" เด็กหนุ่มตอบ แต่ไม่ได้หันกลับไปหาร่างเล็ก

เมื่อได้รับอนุญาตแล้วสาวน้อยจึงเอ่ยต่อ "คือ…เราอยากอาบน้ำน่ะ"

ได้ยินอย่างนั้นปังปอนด์ก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะตอบ "อืม" แค่นั้น

ก่อนจะพูดประโยคต่อไปพายอาร์ทำใจอยู่ครู่หนึ่งถึงได้กล้าพูดออกมา "คือเราไม่กล้ากลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้าน…"

ดูเหมือนเธอจะรบกวนการเล่นเกมของเขาไม่หยุดเด็กหนุ่มถึงได้หันกลับมา ตอนนี้เขาเริ่มหงุดหงิดแล้ว

"แล้ว? "

"เอ่อ เรายืมชุดของนายใส่ก่อนได้มั้ย…" เพราะที่บ้านเก่าลูกสาวของป้าก็ยืมชุดของเธอใส่เป็๞ประจำพายอาร์เลยคิดว่าเ๹ื่๪๫นี้ไม่น่าแปลก

ถึงบางครั้งเธอจะไม่ได้คืนก็ตาม แต่เธอจะไม่ทำพฤติกรรมแบบนี้กับปังปอนด์เด็ดขาด เพราะการยืมของคนอื่นไปแล้วไม่คืนคือคนที่นิสัยไม่ดี

"เธอจะใส่เสื้อผ้าของฉันอย่างนั้นหรอ? " ปังปอนด์ถามอีกรอบ เพื่อความแน่ใจ

เ๱ื่๵๹นี้เขารู้สึกแปลกๆ สักหน่อย แม้แต่น้องสาวเขาก็ไม่เคยแชร์เสื้อผ้าให้เธอ แต่ถึงจะแชร์เธอก็คงไม่ใส่อยู่ดี

"ไม่ต้องเป็๞ห่วงนะ เราสัญญาว่าจะคืนให้นาย แล้วก็ซักให้สะอาดด้วย!" สาวน้อยรับประกันอย่างจริงจัง

สิ่งที่พายอาร์พูดไม่ใช่สิ่งที่ปังปอนด์เป็๲กังวลอยู่ แต่เขามองสภาพที่แสนจะสกปรกของเธอแล้วก็นึกรังเกียจ เธอควรจะอาบน้ำจริงๆ ถึงยอมลุกไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ตรงช่องลิ้นชักมาให้ หยิบชุดบอลตัวเล็กของเขาเมื่อสามสี่ปีที่แล้วออกมาโยนลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินกลับไปที่หน้าโต๊ะคอมทันที

ความจริงจนถึงตอนนี้พายอาร์ก็ยังไม่ติดกระดุมเสื้อ ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วด้วยว่าตัวเองยังไม่ได้ติด ทุกครั้งที่เขามองเธอสายตาจะต้องเหลือบไปเห็นร่องซาลาเปาสีขาวนวลแลดูนุ่มฟูนั่นตลอด เขารู้สึกอุจาดตาจริงๆ ถึงไม่ค่อยอยากจะมองเธอ

"ไม่ต้องเอามาคืน มันตัวเล็กฉันใส่ไม่ได้แล้ว" พูดทิ้งท้ายในขณะที่นั่งลงเล่นเกมต่อ

เมื่อได้เสื้อผ้าแล้วพายอาร์ก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ ปังปอนด์ไม่ได้ให้ผ้าขนหนูมาเธอจึงใช้ผืนที่เขาเขวี้ยงใส่หัวเธอมาใช้

*******************