ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 76

        พ่อครัวแห่งตระกูลหง

        “ พ่อครัวอย่างงั้นหรือขอรับ? ”

        “ ใช่แล้วเจ้าค่ะพ่อครัวพ่อครัวของจวนตระกูลหงจำนวนประมาณสิบคนพวกเขาเป็นคนที่มีความสามารถในด้านการทำอาหาร ”

        จางหยวนปรากฏความคิดน่าสนใจขึ้นมาในทันที “พวกเขาทำอาหารอร่อยหรือไม่ขอรับ? ”

        “ แน่นอนเจ้าค่ะเพราะว่าพ่อครัวขอตระกูลหงถูกคัดเลือกมาเป็นอย่างดีในหมู่พ่อครัวร้อยคนจากภายในเมืองหลวง”

        จางหยวนก้มหน้าของตนเองแล้วก็คิดภายในใจอย่างรวดเร็ว “คัดเลือกมาจากพ่อครัวยอดฝีมือภายในเมืองหลวงเลยงั้นรึ?  ”

        “ ถ้าเช่นนั้นมันเองก็น่าจะมีฝีมือ ”

        “ ในตอนนี้ตัวของเราทำการเปิดกิจการเพียงแค่ร้านผักภายในเมือง”

        “ มีที่ว่างอีกมากมายที่จะพร้อมเปิดกิจการในทันทีเพราะเราทำการซื้อถนนเส้นนั้นเอาไว้ทั้งเส้น”

        “ เอาเป็นอะไรดีร้านอาหารดีหรือไม่ร้านอาหารที่ทำจากผักวิญญาณของสวนผักวิญญาณของเรา”  

        “ ถ้ามันเป็นพ่อครัวที่มีฝีมือรสชาติก็คงจะดึงดูดและก็คงจะเป็นที่สนใจเป็นอย่างมาก”

        “ คนมีฝีมือและมีความถนัดในด้านการทำครัวจะให้ไปทำสวนทำไร่เองก็น่าเสียดายความสามารถ”

        “ ให้พวกเขามาเป็นพ่อครัวภายในร้านอาหารน่าจะดีกว่า” จางหยวนคิดภายในใจอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่ได้ยินว่าพ่อครัวของตระกูลใหญ่ความคิดนี้มันก็ปรากฏขึ้นมาภายในหัวอย่างทันควัน

        จางหยวนรู้ดีว่าถ้าอยากจะประสบความสำเร็จเขาต้องรู้จักใช้งานความสามารถของคน 

        มันใช้งานความสามารถของคนเป็นสิ่งที่จำเป็นจะต้องมีในตอนนี้ชายผู้นั้นขวบเขาเป็นพ่อครัวแห่งตระกูลใหญ่ก็แสดงว่าพวกเขามีความสามารถในการทำกลัวมากมาย

        “ ถึงอย่างไรก็ต้องลองทดสอบความสามารถดูก่อน ”

        จางหยวนหันไปหาคุณหนูทั้งสองและก้าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ให้พ่อครัวของท่านทำอาหารให้ข้ากินหน่อยได้ ”

        “ แน่นอนเจ้าค่ะ ”

        นั้นพวกเขาก็ออกไปด้านนอกเตรียมวัตถุดิบเพียงเล็กน้อยเหล่าพ่อครัวจางหยวนได้กิน

        ใช้เวลาไม่นานนักอาหารมากมายตั้งเรียงรายอยู่บริเวณด้านหน้าในตอนนี้อาหารพวกนี้ถูกทำขึ้นมาอย่างปราณีตพวกมันราวกับว่าเป็นงานฝีมือชิ้นหนึ่ง

        องค์ประกอบทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบรูปร่างหน้าตาของอาหารที่ถูกทำขึ้นมาอย่างประณีต

        กลิ่นหอมหวลที่มันลอยมาแตะจมูกจางหยวนมองดูอาหารหลายสิบอย่างที่ถูกทำขึ้นอยู่บริเวณ

        แต่ในขณะที่จ้องมองภายในใจกลับรู้สึกกดดัน

        เป็นเพราะดวงตามากมายของผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆกำลังจ้องมองเขาด้วยความกังวล

        โดยเฉพาะพวกพ่อครัวที่ทำอาหารเหล่านี้ขึ้นมาพวกมันเกรงกลัวว่านายท่านของพวกมันหลังจากได้ลิ้มลองอาหารไปแล้วจะไม่ถูกปาก

        จางหยวนเริ่มลิ้มลองอาหารคำแรก เขาทานอาหารเข้าไปภายในป่าดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง

        ก่อนที่ชั่ววินาทีต่อมาใบหน้าจะสงบลงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย “ อร่อย.. ”

        ได้ยินเสียงที่พูดออกมาผู้คนที่อยู่บริเวณรอบๆต่างเริ่มแสดงร้อยยิ้มได้

        จางหยวนยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาจับกุมที่บริเวณคางแล้วกล่าวกับตนเองในใจ“ อาหารนี้อร่อยเป็นอย่างมากทั้งรูปลักษณ์หน้าตาและก็รสของมันสมกับเป็นพ่อครัวของภายในตระกูลใหญ่ที่ถูกคัดเลือกมาเป็นอย่างดี  ”

        “ ใช้งานได้แน่ถ้านำเอาพ่อครัวหลายสิบคนพวกนี้ไปเปิดร้านอาหารบริเวณย่านนั้นจะต้องดึงดูดผู้คนได้อีก”

        จางหยวนพยักหน้าขึ้นลงดวงตาของเขากวาดไปมองพวกที่อยู่บริเวณรอบๆ“ตัวของข้าได้บอกกล่าวเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่พวกท่านจะอาศัยอยู่ที่ประสานที่ใหญ่นี้ให้กับคุณหนูได้ฟังไปแล้ว”

        “ กฎระเบียบทั้งหมดเองก็ถูกแจ้งไปแล้วเช่นเดียวกันในวันนี้เพิ่งเดินทางมาถึงแน่นอนว่าอยากจะให้พวกเจ้าพักผ่อนก่อน ”

        จางหยวนหลังจากมาต้อนรับพวกเขาจนเสร็จเขาก็เดินออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้พวกคนงานที่เพิ่งเดินทางมาถึงได้พักผ่อน

        …

        วันถัดมา 

        จางหยวนเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้อีกครั้ง

        เขาเดินทางมาถึงพร้อมกับกระดาษประมาณสามถึงสี่แผนส่งมอบให้กับคุณหนูๆ

        หงลี่อินผู้เป็นพี่ใช้ดวงตาจ้องมองกระดาษภายในมือของตนเอง   

        พวกนี้มันคือหน้าที่ที่ถูกแบ่งเอาไว้อย่างชัดเจนโดยฝีมือจางหยวนเขากำหนดเอาไว้แล้วว่าผู้ใดจะทำหน้าที่อะไรบ้าง

        หงลี่อินหน้าที่ทั้งหมดและก็พยักหน้าเข้าใจ “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะนี่คือหน้าที่ที่ท่านอยากจะให้พวกข้าได้ทำสินะ ”

        “ ถูกต้องแล้วขอรับหน้าที่ทั้งหมดค่าแบ่งเอาไว้อย่างชัดเจน”

        หงลี่อินขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเงยหน้าไปมองที่จางหยวนแล้วถาม“ แล้วภายในนี้มันไม่มีชื่อของพวกข้าทั้งสองคนในฐานหมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ? ”

        ในขณะที่เอ่ยถามออกไปภายในใจของคุณหนูทั้งสองเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

        อันที่จริงแล้วนางก็เตรียมใจมาแล้วการที่โดนขายเป็นทาสและโดนรับเข้ามาบางทีพวกนางอาจจะตกเป็นอนุพันธ์ภรรยาของคนผู้นั้น

        นี่คือเรื่องที่นางเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่ในตอนแรกตั้งแต่รู้ว่าตัวเองนั้นโดนขายออกมาเป็นทาส

        ในยามนี้มองเห็นว่ารายชื่อภายในนี้ไม่มีชื่อของพวกนางพวกนางยิ่งรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าบางทีคนที่อยู่ด้านหน้ามันอาจจะนำเอาพวกนางทั้งสองคนไปเป็นอนุพันธ์ยา

        แต่จางหยวนก็พูดแทรกขัดขึ้นมาในทันควัน “ที่ไม่มีชื่อของพวกท่านในนั้นเพราะข้าอยากจะให้พวกท่านเป็นคนที่ดูแลและก็จัดการพวกบ่าวไพร่ของพวกท่านเอง”

        “ คุณหนูใหญ่หงท่านบอกว่าท่านดูแลบ่าวไพร่และช่วยมารดาจัดการมาตั้งแต่อายุสิบสี่”

        “ ถ้าเช่นนั้นตัวของท่านก็ทับหน้าที่ในการดูแลเหล่าบ่าวไพร่ของท่านไป”

        “ ท่านจัดการงานให้พวกเขาดูแลให้พวกเขาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ได้อย่างสงบสุข”

        “ นั้นสิน่ะพวกท่านเป็นสตรีที่มีชาติตระกูลและชาติกำเนิดสูงส่งคงจะร่ำเรียนมาไม่ใช่น้อย ”  

        “ ท่านคงจะสามารถช่วยงานหลายอย่างกับข้าได้ไม่จำเป็นจะต้องลงไปทำงานสวนหรือว่าใช้แรงงานอะไรพวกนั้น”

        “ แล้วอีกอย่างข้าเองก็มีความคิดว่าตนเองนั้นอยากจะเปิดร้านอาหารขึ้นมาบนถนนภายในเมือง”

        “ คิดว่าพวกท่านเองก็น่าจะสามารถช่วยเหลือได้”

        จางหยวนจัดแจงหน้าที่ของพวกนางเอาไว้หมดแล้ว

        จางหยวนไม่ใช่คนโง่ไม่ใช่คนที่จะนำเอากำลังของตนเองไปควบคุมคนหนึ่งสองร้อยคนให้เหนื่อยแรง

        ในเมื่อคุณหนูทั้งสองสามารถควบคุมบ่าวไพร่ของตนเองได้ก็ให้พวกนางควบคุมคนสองร้อยคนส่วนเขาก็ควบคุมนางเพียงแค่สองคนเพียงแค่นี้ก็เพียงพอ

        จางหยวนเขาไม่ใช่คนที่จะนำเอาแรงและกำลังของตนเองไปลงกลับการควบคุมและการดูแลคนงานมากมายขนาดนั้น 

        เพราะว่าถ้าทำแบบนั้นแล้วเขาเองก็คงจะไม่มีเวลาว่างไปทำอย่างอื่นเลย

        คุณหนูทั้งสองแสดงใบหน้าประหลาดใจพวกนางไม่คิดว่าบุรุษผู้นี้จะไม่คิดกับพวกนางในเชิงชู้สาวแถมยังจัดแจงหน้าที่ให้พวกนางนั้นสุขสบายกว่าบ่าวให้คนอื่นทั้งที่ในตอนนี้ฐานะของพวกนางก็ไม่ได้แตกต่างจากบ่าวไพร่ทั่วไป

        “ เอาล่ะนี่แหละที่เราตกลงกันเอาไว้  ”

        “ จริงสิแล้วก็มีเรื่องสำคัญอีกหนึ่งอย่างที่ข้าอยากจะพูดอีก…” จางหยวนยิ้ม

        พวกนางทั้งสองแสดงใบหน้าประหลาดใจ

        หลังจากที่ได้ฟังเรื่องของจางหยวนคุณหนูทั้งสองอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ“ ว่าอย่างไรนะเจ้าคะให้เงินพวกเรา!!! ”

        “ ใช่แล้วเงินเดือนยังไงล่ะ!!! ”

        “ แต่ว่าพวกเราเป็นทาสโดนซื้อมาด้วยเงินจำนวนมากมายค่าตอบแทนก็ไม่มีสิทธิ์จะได้รับ ” นางกล่าวออกมาแบบนั้น

        จางหยวนยกยิ้มขึ้นที่บริเวณมุมปาก  “ เงินเดือนที่ข้าจะให้ข้าให้พวกท่านเอาไว้เมื่อสามารถเก็บรวบรวมจนครบแล้วจะนำเอามาไถ่สัญญาทาสกับค่า”

        “ พวกท่านทุกคนมีสิทธิได้รับอิสระ ” 

        จางหยวนคิดไตร่ตรองเกี่ยวกับเรื่องนี้มาเป็นอย่างดีแล้ว 

        เขาในฐานะทาสคนที่เคยเป็นทาสเองก็รู้สึกที่จะไม่พึงพอใจเช่นเดียวกันที่ให้คนพวกนี้มาทำงานเปล่าๆ

        ที่ให้เงินเดือนของคนพวกนี้ให้พวกเขาเก็บเอาไว้ในวันนึงถ้าเก็บรวบรวมเงินครบแล้วก็นำเอามาไถ่สัญญาทาสออกไป

        นี้พวกเขาจะได้ทำงานโดยที่รู้ว่าในวันหนึ่งตัวเองมีสิทธิได้รับอิสระ

        “ แน่นอนขอรับนี่คือสิ่งที่ข้าคิดเอาไว้แล้วเงินเดือนข้าจะให้ตามค่าวแรง ถ้าตัวของท่านสามารถเก็บรวบรวมเงินครบได้แล้วจะสามารถซื้อชีวิตของตนเองกลับไปได้โดยการจ่ายเงินให้กับข้า”

        “ โดยถ้าท่านสามารถซื้อสัญญาทาสกลับไปได้แล้วแน่นอนว่ายังคงสามารถทำงานกับข้าได้ต่อ ”

        “ ข้าเคยเป็นผู้ต่ำต้อยมาก่อนไม่คิดเอาเปรียบพวกท่านอย่างแน่นอน” จางหยวนกล่าวออกมาด้วยความจริงใจ

        คุณหนูทั้งสองรู้ได้ในทันทีว่าบุรุษผู้นี้แตกต่างจากผู้อื่นภายในใจของนางบังเกิดความปลื้มปีติขึ้นมาในทันที

        จบบท