เล่ห์รักไฟพิศวาส

อันโตนิโอ้เดินวนไปเวียนมาหน้าห้องICUด้วยความร้อนรุ่มในอกจนแทบจะทนไม่ไหวภาพน้องชายนอนจนกองเลือดลมหายใจแผ่วเบามือจับกับมือเมษาที่ช็อคจนหมดสติไว้แน่นยังติดอยู่

          “ว่าไงไอ้เอบีเป็นไงบ้างว่ะ โทษทีฉันมาช้าไปหน่อย”ศรวิจิตรหนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่เคยร่วมเรียนเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้และเป็นหนึ่งในทีมสอบที่อันโตนิโอ้ได้ส่งหลักฐานเกี่ยวกับขบวนการของมีนาไปให้ชายหนุ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตบบ่าอันโตนิโอ้หายใจเข้าออกเหมือนหมาหอบแดด

          “ก็ขอบใจสำหรับเอกสารที่ส่งไปให้นะฉันมีข่าวไม่ค่อยดีจะมาบอกแกด้วย”

          “เรื่องอะไร” อันโตนิโอ้ถามแต่สายตายังคงเฝ้ามองประตูห้องอย่างมีความหวังรอว่าเมื่อหมอออกมาจะมีข่าวดี

          “คนของฉันไปพบยายมีนาแล้วนะแต่ว่าอยู่ในสภาพ...เอ่อ...”

          “มีนาเป็นไง”

          “เสื้อผ้าหลุดลุ่ย โดนตบต่อยหัวแตกเลือดอาบยับไปทั้งตัวเลยว่ะ แล้วก็...โดนพวกนั้นรุมข่มขืนซะยับเลยสภาพสะบักสะบอม เนื้อตัวถูกกรีดหลายแห่งคิดว่าถ้าหายก็คงยังจะมีแผลเป็นติดตัวไปด้วย แล้วก็...”

        ศรวิจิตรอ้ำอึ้งเมื่อนึกถึงสภาพมีนาที่เขาเห็นจนตัวเองก็เกือบจะทนมองไม่ได้ผู้หญิงที่เคยมีหน้าตาสวยงามแต่กลับต้องมามีแผลเป็นพาดตั้งแต่หน้าผากลงมาจนถึงแก้ม

          “อะไร” อันโตนิโอ้เหลียวมองเพื่อน

          “หมอบอกว่ามีนาอาจจะกลับมาเป็นเหมือนคนปกติไม่ได้”

          “ฮือ...มันก็เป็นเรื่องธรรมดานั่นแหละ ใครทำกรรมอะไรไว้ก็ย่อมได้สิ่งนั้นตอบแทนในเมื่อมีนาอยากใช้วิธีนี้ทำร้ายคนอื่น พอโดนกับตัวก็เลยรับไม่ได้ แล้วเรื่องที่ฉันขอไปแกทำให้ได้ไหม”

          อันโตนิโอ้ถาม เขาไม่ต้องการให้กานพลูและเมษารวมไปถึงเบนนิโต้ต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแค่นี้พวกที่เหลือก็ต้องรับโทษหนักหนาอยู่แล้วเขาไม่อยากให้เป็นบาปติดตัวเมษาเบนนิโต้และหลานในท้องที่จะเกิดมาด้วย

          “ได้อยู่แล้ว แค่หลักฐานเอกสารวีดีโอเทปที่แกส่งให้มันก็มาเกินพอที่จะเอาพวกนั้นติดคุกได้ตลอดชีวิตแล้วล่ะ”

          “พี่เอค่ะหนูเมย์ฟื้นแล้วค่ะ ตอนนี้กำลังร้องไห้พยายามลุกจากเตียงจะมาหาพี่บีให้ได้ค่ะกานห้ามเท่าไร่ก็ไม่ฟัง กานเลยให้คาร์เมนดูอยู่แล้วรีบวิ่งมาบอกพี่เอนี่แหละค่ะ”กานพลูละลักละล่ำพูดพลางหอบไปพลางปากก็สูดลมหายใจเข้าปอดด้วยความเหนื่อยอ่อน

          “กานอยู่ทางนี้นะ พี่จะไปดูน้องเมย์”อันโตนิโอ้รีบวิ่งไปห้องพักของเมษา