Beyond the journey end เมื่อตำนานรักอวสาน

ตอนที่สี่สิบห้าเฒ่าตกปลา

หากเราศึกษาประวัติศาสตร์สี่พันปีของแดนจงหยวนเราจะพบว่าเบื้องหลังเหตุกรณ์สำคัยในประวัติศาสตร์นั้นมีตัวเฒ่าประหลาดอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

เฒ่าพวกนี้มักจะมอบตำราให้คนอย่างปรมาจารย์เตียวก๊กสาเหตุของการล่มสลายของราชวงส์ฮั่นหรือมอบตำราให้เตียวเหลียงกุนซือของเล่าปังที่ก่อตั้งราชวงศ์ฮั่นขึ้น

ผมทำเรื่องที่ควรทำคือ

คารวะยอ่างนอบน้อม

“ขออภัยที่ข้าไม่เห็นท่านผู้เฒ่าขึ้นมาต้อนรับอย่างบกพร่องขออภัยด้วย”

ผมหันไปทางคนรับใช้

“เด็กๆไปเอาอาหารและน้ำกับเกลือมามอบให้ท่านผู้เฒ่า”

ผมทำใจดีสู้เสือ

หากว่าเจ้าเฒ่าพวกนี้ตั้งใจสังหารผมจริงๆผมคงตายไปแล้วแต่เราก้ต้องระวังเอาไว้ก่อนเป็นดีกว่า

การมอบอาหารและน้ำให้เท่ากับว่าเฒ่าผู้นี้คือ

แขกเหรื่อ

ที่ไม่สามารถสังหารเจ้าบ้านได้

“เฮอะฮะ ฮะ ฮ่า ฮ่า น่าสนใจจริงๆ”

เฒ่าที่ใส่หมวกฟางตกปลาอยู่บนหัวเรือนั้นกล่าวอย่างขำขัน

สาวเบ็ดตกปลาขึ้นมาพร้อมกับสายเบ็ดตกปลาที่ยาวจนมองไม่เห็น

ผมสุดลมหายใจว่าเจอพวกเฒ่าประหลาดพวกนี้อีกแล้วทำเรื่องอะไรแบบธรรรมดาไม่เป็น

เฒ่าผ็นั้นหันหน้ามากล่าวอย่างยิ้มแย้ม

“สมกับเป็นอัจฉริยะหนุ่มแห่งแผ่นดินเย่ชิวไม่ธรรมดาจริงๆ”

ผมรู้ว่าไอ้พวกนี้มันชอบกล่าวแกล้งชมแต่ผมก็ต้องทำท่ายอมรับคำชมไปก่อนเพื่อไม่ให้ไอ้พวกนี้มันโมโห

“ท่านผู้เฒ่ากล่าวเกินไปเย่ชิวผู้นี้คือคนที่บู๊ไม่สำเร็จ บุ๋นไม่เข้าขั้นไหนเลยจะสามารถกล่าวรับคำชมจากท่านผู้เฒ่าได้”

ตูคารวะเอ็งขนาดนี้มีอะไรก็รีบพูดๆเสียและไปให้ไกลๆเลย

“ฮาฮา ฮา มิกล้า เล่าฮิว(คนชราเรปียบเปรยตนเองเป็นไม้ผุ) ไหนเลยจะกล้าสั่งสอนอัจฉริยะหนุ่มอย่างท่าน”

มาล่ะไอ้ประโยคนำหน้า ถ่อมตัวก่อนที่จะข่มตูทีหลัง

พวกเอ็งมีอะไรพูดออกมาตรงๆไม่เป็นหรือฟะ?

ทำท่าขยับหมวกอมยิ้มมุมปากอย่างลึกลับหรือส่งสายตาตูมองไม่เข้าใจโว๊ย