龙束缚
Chapter 11
ผมเดินตามรุ่นพี่เลียนหรงเข้าในงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าผู้คนจากตระกูลมากมายต่างมาร่วมงานกัน ทุกคนในงานหวังมากที่จะให้ลูกหลานของตัวเองเป็ที่ถูกใจของนายน้อยเสี่ยวเพื่อความหวังที่มีเพียงน้อยนิด
“ก็แค่งานหมั้นเขายังไม่แต่งกันนิ” เสียงของหญิงสาวลูกนายตำรวจใหญ่เอ่ยขึ้นผมที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลพอได้ยิน ก็ส่ายหน้าหน่ายๆให้กับความคิดของเธอ
หมอนั้นมีดีตรงไหน
ทั้งเ็า พูดน้อย
เอาแต่ทำหน้าไร้อารมณ์จนน่าหงุดหงิด
ผมคิดไปก็ทำหน้าหงุดหงิดไปโดยมีสายตาของรุ่นพี่เลียนหรงจ้องมองอยู่
“ทำหน้าเหมือนกำลังหึงใครอยู่”เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นลอยๆ แต่ผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆกับได้ยินจึงหันหน้าไปมองพร้อมเบิกตากว้าง
“ผม...”
“ฉันก็แค่พูดลอยๆอย่าใส่ใจเลย” มือเรียวตบลงบนไหล่ผมเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในงานเพื่อตรวจความเรียบร้อย
งานในค่ำคืนนี้ดำเนินมาถึง่พิธีหมั้นของทั้ง2ตระกูล ผมยืนมองงานอยู่หน้าประตูพอเห็นเจียนหลินเดินเคียงคู่มากับคุณหนูซูฮวา ภายในใจผมก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาจนต้องยกมือเรียวขึ้นมากุมตรงอกข้างซ้าย พร้อมอาการมึนหัวที่เริ่มรุนแรงขึ้น
“อึก...” มือเรียวยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ ก่อนจะออกตัววิ่งไปที่ห้องน้ำทันทีสายตาดุที่ต้อนแรกจ้องมองมือบางของคู่หมั้น แต่ตอนนี้มันกับมองตรงมาที่ผม
“อึก...อ้วก! แฮ่ก...อ้วก!” ผมโก่งคออาเจียนหน้าดำหน้าแดงอยู่ในห้องน้ำคนเดียวอาเจียนเอาของที่กินเข้าไปออกมาจนหมด ก่อนจะมานั่งหอบหายใจอย่างหมดสภาพ
“แฮ่ก...อึก” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น พลางกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคออย่างอยากลำบาก
มือเรียวยันตัวลุกขึ้นจากพื้นด้วยความหมดแรง
แอ๊ดผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่หมดแรง พลันยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าดวงตากลมโตจ้องมองตัวเองอยู่ในกระจก
ผมเป็อะไร
คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากันยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีกเมื่อความกังวลว่าตัวเองจะเป็โรคร้ายอะไรสักอย่าง หรือแค่เพราะผมพักผ่อนน้อย
Rrrr “!!!” เสียงเรียกเข้าจากมือถือตั้งขึ้นผมสะดุ้งในิดเพราะมัวแต่คิดอะไรไปเรื่อย
มือเรียวล้วงเอาสิ่งที่กำลังสั่นในกระเป๋ากางเกงออกมาดูก็เห็นเป็เบอร์ของเพื่อนร่วมงานจึงกดรับสายไป
[“อยู่ไหนเนี่ย รู้ไหมรุ่นพี่เลียนหรงตามหานายอยู่”] เสียงปลายสายเอ่ยถามขึ้น
“ฉันมาเข้าห้องน้ำกำลังจะไป” เมื่อพูดคุยกันจบ ผมก็กดตัดสายไปพลางเปิดประตูเดินออกจากห้องน้ำ
“เลียนหรง!” ผมหยุดชะงักเท้าเมื่อได้ยินใครบางคนเรียกชื่อรุ่นพี่ จึงค่อยๆเดินถอยหลังกลับเข้าไปในห้องน้ำต่อ
“ฉันให้นายไปเอากับใครก็ได้แต่ไม่ได้หมายความว่านายจะให้ตัวผู้ตัวไหนเอานายได้” เสียงหยางหลินเอ่ยอย่างไม่พอใจผมที่ยืนฟันอยู่ในห้องน้ำอย่างไม่ตั้งใจพลันขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความสงสัย
รุ่นพี่เลียนหรงกับหยางหลิน!
“ฉันจะทำอะไรมันก็เื่ของฉันไม่เกี่ยวกับนาย” รุ่นพี่เลียนหรงขึ้นเสียงใส
“แน่ใจนะ ว่าเรา2คนไม่มีอะไรเกี่ยวกัน” เสียงของหยางหลินฟังดูกดดันขึ้นมา
ผมที่ยืนเงียบๆอยู่ในห้องน้ำตัดสินใจเปิดประตูออกไป จึงทำให้เห็นภาพที่หยางหลินเข้าไปใกล้รุ่นพี่เลียนหรงพอทั้ง2เห็นผม มือเรียวก็ผลักอกแกร่งของหยางหลินออกห่าง
“เจอพอดีเลยรีบกลับไปทำงานได้แล้ว” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆพลางเดินนำผมไปก่อน ส่วนผมหันมามองหยางหลินที่ยืนทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเดินตามรุ่นพี่ไป
1K
