ปู้มั่วเสวียนยามนี้คล้ายพาน้องชายไปถึงฝั่งฝันได้เข้าไปเรียนวิชาพิณดนตรีที่เขาวาดหวัง หูชิงไคกลายเป็เด็กหนุ่มที่คนให้ความสนใจในชั่วพริบตา มีสหายหลายคนอยากผูกมิตรกับเขา ปู้มั่วเสวียนเห็นแล้วว่ายามนี้หูชิงไคกำลังได้รับความนิยมชมชอบจึงไม่อยากเข้าไปขัดจึงปลีกตัวออกมาเงียบๆ
ปู้มั่วเสวียนกำลังเดินสำรวจพื้นที่โดยรอบของเขาลูกนี้ที่มีจุดเรียนมากมาย เมื่อเดินไปได้สักพักก็ไปยังฝั่งทางทิศเหนือของสถานศึกษาแห่งนี้
ปู้มั่วเสวียนเดินไปถึงบริเวณที่มีต้นไม้ใหญ่ติดป่า แล้วมีแผ่นไม้ปักไว้เขียนว่า เป่ยซูอา บริเวณนี้คือเป่ยซูอานั้นเอง นางเดินเข้าไปตามทางเดินในป่าลึกเข้าไปเรื่อยๆ แม้จะไม่รู้สึกกลัวสิ่งใดแต่ก็ไม่อาจไม่ระวังตัวได้
มองดูไปเรื่อยก็พบว่าบริเวณนี้ดูจะเป็จุดอับแห่งหนึ่งของตี้ซูเพราะไม่เห็นใครอยู่บริเวณนี้สักคน แต่หูของนางก็ได้ยินเสียงบางอย่างเคลื่อนไหว ปู้มั่วเสวียนหายตัวไปจากบริเวณนั้นทันที
"ศิษย์พี่ซิวหยาง ข้าไม่ได้จะตามท่านมานะเ้าคะ หลินจีบอกข้าว่าให้ข้ามารอที่นี่ แต่พอมาแล้วข้ากลับไม่พบนาง"
คนที่ถูกเรียกมองสตรีตรงข้ามด้วยหางตา สตรีพวกนี้แค่เห็นสายตาก็รู้แล้วว่าคิดอะไร การแสดงออกของเขาช่างหยิ่งยโสนัก แต่ปู้ฮุยฮุยก็รู้สึกหวั่นไหวกับบุรุษผู้นี้เสมอ ใช่แล้วนางมีใจให้เขา ยิ่งเขาหยิ่งยโสเช่นนี้นางก็ยิ่งอยากได้เขามาเป็ของตนเอง
ตี้ซูเป็สถานศึกษาที่เน้นให้ผู้เรียนมองกันดังเช่นเท่าเทียมกันไม่ว่าจะมียศถาบรรดาศักดิ์ใดเมื่อมาอยู่ในตี้ซูก็เรียกกันอย่างคุ้นเคยว่าศิษย์พี่ ศิษย์น้อง ศิษย์ร่วมสำนักศึกษา ซิวหยางเป็บุตรชายที่ถูกรับเลี้ยงอยู่ในราชสำนัก บิดาของเขาเป็พระเชษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่มีอายุสั้นนัก ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจึงรับเขามาดูแลจนปีนี้เขาอายุสิบห้าแล้วจึงคิดจะให้บรรดาศักดิ์อ๋อง ย้ายไปอยู่จวนนอกวัง ด้วยความที่เขานั้นถูกตามใจจากฮ่องเต้กับไทเฮาจึงทำให้กลายเป็คนหยิ่งยโสโอหัง แต่ด้วยรูปลักษณ์และความสามารถของเขานั้นเป็ที่ประจักษ์ในหลายด้านจึงทำให้คนมองข้ามนิสัยส่วนตนของเขาไป สตรีในเมืองหลวงหากทนต่อสายตาไม่สนใจของเขาได้ก็จะอยากเข้าไปเป็พระชายาของเขา เพราะหลงใหลความรูปงามของเขา
"หึ ไปให้พ้น"
หูซิวหยาง เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่เป็มิตร น่ารำคาญชะมัด น่าเบื่อเสียจริง
ปู้ฮุยฮุย ได้ยินก็น้ำตาคลอเบ้าแล้ว ไม่มีใครทนต่อน้ำตาของนางได้ หากนางเสียน้ำตาพวกบุรุษจะต้องทำตัวไม่ถูกทุกครั้งไป วันนี้อุส่าตามเขามาได้ถึงที่นี่จะให้นางยอมแพ้ได้อย่างไร
หูซิวหยางคล้ายมีสีหน้าเ็าหนักกว่าเดิม เขาไม่แสดงออกว่าสงสารหรือเห็นใจสตรีตรงหน้าสักนิด ในเมื่อรู้ว่าเขาไม่สนใจไยดีแล้วยังจะตามตอแยเขาอยู่ได้
เมื่อไม่เป็ไปอย่างที่ปู้ฮุยฮุยคิดเนื่องจากสายตาที่จ้องมองมายังนางนั้นดูจะน่ากลัวเกินไป นางจึงยิ้มออกมาทั้งดวงตาแดงๆของตน
"งั้นข้าขอตัวลานะเ้าคะ "
ปู้ฮุยฮุยเดินจากไปอย่างเสียใจคล้ายว่ารู้สึกเ็ปเหลือเกิน
หูซิวหยางยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
"ออกมา"
เขากล่าวออกมาทั้งที่บริเวณนั้นไม่มีใครอยู่สักคน ความเงียบบังเกิดขึ้นไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหวสักนิดยกเว้นเสียงจากธรรมชาติโดยรอบ
หูซิวหยางจึงตัดรำคาญ กำลังจะขยับกาย ก็ปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ในป่า
"ข้าแอบอยู่ไกลถึงเพียงนี้เ้ายังรู้อีกหรือ ข้านับถือเ้าแล้วซิวหยาง"
สวีเหรินอู๋ องค์ชายห้าแห่งแคว้นตี้มีอายุเท่ากับหูซิวหยางนับว่าเป็ดั่งพี่น้องและเป็สหายในคราวเดียว เขาเป็องค์ชายที่ไม่ได้รับความสำคัญจากบิดาของตนเท่าใดนัก ด้วยนิสัยที่ไม่สนใจบ้านเมือง ไม่คิดสร้างผลงาน ไม่หวังยศถาบรรดาศักดิ์ใด ไม่หวังคิดชิงดีชิงเด่นเหมือนพวกพี่ชาย อยู่ไปวันๆ ทำให้ใช้ชีวิตเหมือนมีอิสระกว่าพวกพี่ชายยิ่ง แล้วเขาก็ชอบตามติดหูซิวหยางมาก แม้ว่าเขาจะรำคาญเขาเสียนักหนา
หูซิวหยางมองหน้าสวีเหรินอู๋อย่างรำคาญยิ่ง คล้ายว่าไม่ได้หมายถึงเขาเช่นนั้นแหละ
หูซิวหยางใช้เท้าของตนเตะใส่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างจากเขาเท่าใดนัก และแล้วก็ปรากฏร่างของสตรีนางหนึ่งตกลงมาแต่ดูแล้วนางไม่ได้เป็อันตรายใดมากเพราะเหมือนจะมีร่างกายยืดหยุ่นยิ่ง หากเป็สตรีอื่นคงร้อนโอดโอยไปแล้วแต่คงไม่มีสตรีใดต้องร้องหรอกเพราะไม่น่าจะมีใครปีนขึ้นไปบนต้นไม้!
ปู้มั่วเสวียนตกลงมาด้วยท่าทีสง่างามยิ่ง นางคุกเข่าลงได้ทันเพราะแรงสั่นะเืของต้นไม้รุนแรงจนนางนึกว่ามีเหตุการณ์แผ่นดินไหว สีหน้าของปู้มั่วเสวียนยามนี้คล้ายมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คล้ายๆว่าทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้เช่นนั้น
ปู้มั่วเสวียนลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางนอบน้อม ทำหน้าตาให้ใสซื่อที่สุด เด็กพวกนี้เพียงแค่แสดงหน้าตาเช่นนี้ก็คงไม่ติดใจสิ่งใดอีก
"เ้า!"
เสียงของสวีเหรินอู๋ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มแปลกใจที่พบนาง ปู้มั่วเสวียนยังคงตีสีหน้าใสซื่อไม่เข้าใจ ดูอ่อนต่อโลกยิ่งนัก
"วิชาเรียนของอาจารย์สืออีเ้าทำได้ดีเลยทีเดียว"
ปู้มั่วเสวียนเริ่มรับรู้แล้วว่าบุรุษตรงหน้าคงจะเป็พวกศิษย์พี่ที่ผ่านการทดสอบสามสิบคน ดูจากแรงเตะของเขาก็รู้แล้วว่าต้องผ่านแน่นอน
"นี่เ้าก็แอบตามซิวหยางมาด้วยหรือ"
"เอ่อ...ความจริงแล้ว ข้าบังเอิญมาที่นี่เท่านั้น "
"ไม่ได้ตามเขามา?"
"ข้ามาก่อนพวกท่านเสียอีกจะตามพวกท่านมาได้เช่นไรกัน"
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยออกมาในที่สุด นั้นเป็ความจริงที่นางอยู่ที่นี่ก่อนที่คนพวกนี้จะมา ดูท่าแล้ว คนพวกนี้ไม่ได้้าให้คนเข้าใกล้มากยิ่งบุรุษผู้นั้นดูจะรำคาญง่ายนัก สมควรจากไปจะดีกว่า มีความเป็ไปได้ที่จะสร้างความจดจำที่อคติกับตัวนางมากไปกว่านี้ สมควรอยู่ให้ห่างไว้จะดีเป็ที่สุด ดูแล้วสองคนนี้คงจะไม่ธรรมดา
"แล้วเ้าไปทำสิ่งใดบนต้นไม้กันเล่า"
สวีเหรินอู๋เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขำขัน เป็สตรีแต่ริอาจปีนขึ้นไปบนต้นไม้ น่าสนใจไม่น้อย คิดเช่นนี้ก็หันมองสีหน้าของสหายที่เป็พี่น้องของตน
"เื่นั้นไม่สำคัญเท่าใด้าไปพักผ่อนเท่านั้น และข้าคิดว่าสมควรกลับก่อน เมื่อครู่เสียมารยาทที่ไม่ได้เผยตัวต้องขออภัยเอ่อ...ศิษย์พี่ทั้งสองคนด้วย"
ปู้มั่วเสวียนไม่เพียงกล่าวทั้งยังยกมือประสานก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วเดินถอยออกมาช้าๆ ดูเป็ธรรมชาติยิ่ง
"เดี๋ยว "
เสียงของบุรุษที่ปู้มั่วเสวียนคิดว่าจะไม่พูดกับนางแล้วนั้นดังขึ้นมาเสียเฉยๆ หูซิวหยางเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าปู้มั่วเสวียนแล้วใช้พัดที่ถือติดกายตนเชยคางให้ใบหน้านางเงยขึ้นมาสบตากับเขา
ปู้มั่วเสวียนมีสายตาดุจเหยี่ยวขึ้นมาทันทีที่หูซิวหยางประชิดตัวนางรวดเร็วเพียงนี้ นางจ้องหน้าของหูซิวหยางอย่างไม่เกรงกลัว สัญชาตญาณของนางเริ่มทำงาน ปู้มั่วเสวียนใช้มือของตนปัดพัดออกแล้วบังคับมันชี้เข้าตัวหูซิวหยางทันที
ปู้มั่วเสวียนใช้จังหวะที่ทำให้เขาใถอยออกไปจากรวดเร็ว คนผู้นี้อันตรายยิ่งนัก สายตาที่ดำมืดนั้นคล้ายว่าจะหาจุดสิ้นสุดไม่พบทำให้นางรู้สึกถึงอันตรายอย่างไม่อาจห้ามได้
หูซิวหยางตะลึงกับความรวดเร็วในการโต้ตอบของนาง สุดท้ายก็ยกยิ้มมุมปากอย่างเ็า
"หึ"
เสียงเดียวที่เปล่งออกมาทำให้สหายที่ดูเหตุการณ์ไม่ทันเมื่อครู่สงสัย ไม่รู้ว่าเมื่อครู่สองคนนั้นทำสิ่งใดกันเขามองไม่ทันเสียแล้ว
73K
