สะบั้นมารสังหารเทพ (杀死魔鬼和神)

ตอนที่46

กายาเทวะบรรพกาล

            “หวังว่าถ้อยคำที่นายท่านเอ่ยต่อข้าเรื่องผู้สืบทอดจะเป็นจริงนะ”

            ...“...เป่าซิงเวลาของข้า ณ จักรวาลแห่งนี้ คงถึงคราวยุติแล้ว แต่เจ้ามีจิต วิญญาณและชะตาเป็นของตนเองตั้งแต่ต้น ข้าเพียงชุบฟื้นและสร้างเจ้าขึ้นมา ดังนั้นแม้กาลของข้าจะสิ้นสุดแต่กาลของเจ้า ก็ยังคงเป็นของเจ้า เพียงแต่เมื่อเจ้าได้รับพลังแห่งราชันไร้นามแล้วข้าอยากขอร้องเจ้า...จำเอาไว้หากเจ้าพบเจอผู้สืบทอดตามเงื่อนไขที่ข้าเอ่ยไป เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวมันอย่าได้หมดหวังใด ๆ เพราะชะตาที่ข้าผูกสลักเอาไว้ในวิญญาณเจ้านั้น มิใช่ผู้ใด ก็จักสามารถครอบครองได้มันผู้นั้นจะต้องยิ่งใหญ่ เสมือนหนึ่งบุตรหลานของข้า...”

            “หยางอี้ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องไม่ตายอย่างโง่งมเช่นนี้”

            ...“...เมื่อเจ้าเชื่อในตัวตนของผู้ที่ถูกเลือก ตัวตนนั้นก็จะเชื่อมั่นในตัวเจ้าเช่นเดียวกันและเมื่อสองชะตาสอดประสาน ทุกสิ่งย่อมเป็นไปได้...”

            “ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องไม่ตาย!!!”

            ตุบ!!!

            สิ้นเสียงตะโกนลั่นของเป่าซิง ร่างของหยางอี้ พอดีตกลงมาถึงสุดปลายกับดักแต่กลับมิได้หล่นลงบนเหล็กแหลมทิ่มแทงดังที่จินตนาการวาดไว้เพราะปรากฏกายเนื้อมิเน่าเปื่อยร่างหนึ่ง นอนทับกับดักแหลมคมขวางกั้นเอาไว้เป็นด่านสุดท้ายแถมร่างนั้นยังมิแตกสลาย แม้ว่าหยางอี้จะสัมผัสถูกเช่นเดียวกับโครงกระดูกก่อนหน้า

            เป่าซิงที่เหินตามร่างของหยางอี้มาติด ๆ เมื่อเห็นร่างไม่เน่าเปื่อยมิแตกสลายไปตามกาล ก็กลายเป็นนิ่งงัน สัมผัสอันเปี่ยมล้นที่เชื่อมโยงตนเองกับสถานที่แห่งนี้มิใช่มาจากนาวาทั้งลำ หากแต่เป็นกายเนื้อไร้วิญญาณตรงหน้า เมื่อนั้นจึงทดลองใช้ร่างวิญญาณของตนพุ่งเข้าปะทะชน แต่กลับไม่อาจเคลื่อนผ่าน ด้วยถูกพลังปกปักของกายเนื้อดีดสะท้อนคืนกลับ

            ...นี่มันข้ารู้แล้วว่าเหตุใดข้าถึงเชื่อมต่อกับมัน

        เมื่อเป่าซิงสัมผัสเข้ากับกายเนื้อวิเศษซึ่งหยางอี้นอนทับอยู่ด้านบน ความทรงจำที่ถูกปิดทับ เมื่อตอนที่ตนเองถือกำเนิด ค่อยย้อนกลับมาเด่นชัดขึ้นราชันไร้นาม...มิได้สร้างมันขึ้นมาจากวัสดุเลิศล้ำชนิดใด หากแต่เป็นโครงกระดูกภายในของผู้อมตะไร้วิญญาณซึ่งมิใช่ผู้อมตะทั่วไปที่จะทิ้งร่างเช่นนี้ได้ ด้วยเงื่อนไขลงตัวมากมายจึงจะมีโอกาสที่จะเกิดกายเนื้ออมตะขึ้น

        ด้วยเซียนอมตะล้วนมีอายุขัยมิสิ้นสุดแถมยังสามารถเวียนว่ายเกิดใหม่ได้ไม่รู้จบสิ้น การทำลายวิญญาณเซียนอมตะทั้งหลายให้สาบสูญตลอดกาลจึงมีเพียงไม่กี่วิธีที่เท่านั้น หากแต่วิธีทั่วไปล้วนไม่อาจก่อให้เกิดกายหยาบตกผลึกยิ่งเป็นกายาในระดับเทวะ เช่นที่ปรากฏตรงหน้าด้วย ยิ่งแล้วใหญ่เพราะโอกาสที่ผู้อมตะ ระดับเทวะจะตกตายโดยทิ้งร่างเอาไว้เช่นนี้น้อยยิ่งกว่าหนึ่งในหลายล้านส่วน แต่เมื่อสละวิญญาณอมตะเพื่อทิ้งร่างแล้วร่างที่ไม่เน่าเปื่อยไปตามกาลเช่นนี้ ก็จะจนกลายเป็นวัตถุดิบชั้นเลิศซึ่งวัตถุดิบที่อยู่ตรงหน้าเป่าซิงนั้น เป็นชนิดเดียวกับที่ราชันไร้นามใช้สร้างตนเองเมื่อกาลก่อนวัตถุดิบ...ระดับบรรพกาล

        คุณค่าที่แท้จริงของ...วัตถุดิบบรรพกาลนั้นถ้าหากนำมาหลอมสร้างเป็นสมบัติวิเศษ ก็จะก่อเกิดเป็นสมบัติมีชีวิต ที่มีความคิดกับสติปัญญาเป็นของตนเองรวมถึงความสามารถผูกพันกับตัวตนของกายเนื้อนั้น เมื่อตอนที่ยังมีชีวิตอยู่เช่นเดียวกับเป่าซิงที่ผูกพันกับพลังของเต๋าแห่งมิติ หากเทียบคุณค่ากับ สมบัติวิเศษ...ระดับตำนานชั้นเลิศ ยังถือว่าวัตถุดิบบรรพกาลมิได้ด้อยกว่ากันเท่าใดนักที่ แต่เมื่อคงรูปเป็นวัตถุดิบยังล้ำค่าเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกที่กาลก่อน เหล่าเซียนอมตะจึงไม่ลังเลใจ พร้อมจะก่อสงครามเปิดฉากแย่งชิงวัตถุดิบบรรพกาลกันขึ้นทันทีที่มันปรากฏ

         วัตถุดิบล้ำค่าที่สูงส่งเช่นนี้ กลับเกิดขึ้นมาแล้วตรงหน้าของเป่าซิง แถมเป่าซิงยังมั่นใจอีกว่า...ร่างไร้วิญญาณที่หยางอี้นอนทับอยู่ด้านบนอาจจะมีความเกี่ยวพันกับตนเองในกาลก่อน

            ...สิ่งนี้คือกายาเทวะบรรพกาล

            เป่าซิงมองดูกายหยาบนั้นด้วยความรู้สึกสับสนเพราะมันรู้ว่าสิ่งของตรงหน้านั้นล้ำค่าเพียงใดแถมมันเองก็รู้วิธีการสกัดเจ้าสิ่งนี้ออกมาให้กลายเป็นวัตถุดิบหยาบ ตามความทรงจำ ที่เพิ่งจะผุดเด่นขึ้นเมื่อครู่เพียงแต่ตอนนี้ มันยังเป็นเพียงร่างวิญญาณเท่านั้นส่วนหยางอี้ต่อให้ลงมาพบพานสิ่งนี้ พร้อมกับตัวมันในยามที่สมบูรณ์พร้อม ก็ยังมีห่างชั้นเกินกว่าที่จะครอบครองกายหยาบตามวิธีการซึ่งเป่าซิงจะแนะนำได้

            ...หยางอี้วาสนาของเจ้านับว่าเลิศล้ำ ดังที่นายท่านเคยทำนายเอาไว้ ข้าผูกพันวิญญาณมิผิดคนเป็นแน่เพียงแต่เราสองคงผูกพันผิดกาล และเวลาไปสักหน่อย ข้าควรจะผูกวิญญาณกับเจ้าตั้งแต่ในชีวิตที่แล้วเช่นนั้นเรื่องราวก็คงจะไม่ยุติลงในวันนี้

            เป่าซิงท้อแท้สิ้นหวังเวลาหนึ่งเค่อของมัน แม้ยังคงเหลืออีกกึ่งหนึ่งแต่มันกลับไม่อาจหาวิธีช่วยชีวิตของหยางอี้ที่เสียเลือดไปมากจนใกล้จะสิ้นใจอยู่ร่อมร่อแม้แต่วิธีเดียว สุดท้ายเมื่อความท้อแท้สิ้นหวังลุกลาม เป่าซิงที่มีชีวิตมายาวนาน ค่อยปลงตกแม้ในใจมันยังอยากที่จะท่องทะยานไปทั่วหล้า เช่นเดียวกับเมื่อครั้งอดีตที่ติดตามราชันไร้นามแต่...เมื่อชะตาลิขิตให้เป็นเช่นนี้แล้ว เมื่อหยางอี้ตาย วิญญาณของมันก็ย่อมสูญสลายไปพร้อมกันเสียใจที่สุดก็แต่ ไม่อาจปกปักสมบัติของนายท่านและทำให้หยางอี้กลายเป็นผู้สืบทอดที่สมบูรณ์ ได้ตามวาจาที่เอ่ยสาบานเอาไว้

            “สหายข้าจะมองดูเจ้าจนวาระสุดท้าย เมื่อนั้น เราทั้งสองจะได้จากไปพร้อ...” แต่แล้ว ยังไม่ทันเอ่ยจนจบประโยคเลือดเนื้อที่หลั่งออกของหยางอี้ พลันก่อตัวเป็นเส้นสาย ร้อยรัดเจาะผ่านม่านปกปักของกายาเทวะบรรพกาล สองพลังต่อต้าน ก่อเกิดเป็นแรงผลักมหาศาล กระจายออกในทุกทิศทางพริบตาล้วนทำลายล้างทุกสรรพสิ่งรอบรัศมีที่มันแผ่ถึง แม้แต่ร่างวิญญาณของเป่าซิงที่ไม่น่าจะได้รับผลกระทบ ก็ยังก็ไม่อาจต้าน เกือบถูกพลังที่ปะทุออก กระแทกทำลาย แต่ยังโชคดีที่เป่าซิงเป็นวิญญาณที่ผูกพันกับของเต๋าแห่งมิติเมื่อถึงคราวจวนตัว จึงได้มุดเข้า หลบเร้นอยู่ในมิติเบื้องหลังได้ทัน จนกระทั่งตัวมันรับรู้ถึงกระแสลมปราณปั่นป่วนภายนอกยุติลงจึงค่อยกลับออกมายังมิติแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

            “นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน”เป่าซิงมีอายุยืนยาว ผ่านประสบการณ์พิสดารร่วมกับผู้เป็นนาย จนแทบจะไร้ซึ่งเหตุการณ์ตื่นเต้นแปลกใหม่แต่สิ่งที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าตนเองในเวลานี้ กลับสร้างความสับสนงุนงง ตื่นเต้น สงสัยและระคนไปด้วยความหวาดหวั่น ความรู้สึกหลากอารมณ์เช่นนี้ แม้แต่เมื่อครั้งอดีต ร่วมผจญภัยไปกับราชันไร้นามเป่าซิงยังไม่เคยรู้สึกแปลกพิสดาร และหาคำตอบไม่ได้เช่นเดียวกับในเวลานี้มาก่อน

        ...เหตุใดหยางอี้ จึงมีเส้นสายของ เต๋าแห่งความตาย ซ่อนเร้นเอาไว้

        โดยหลักแล้วเส้นทางแห่งเต๋าล้วนค้นพบได้ หลังจากผู้ฝึกตนได้บรรลุถึง...ขอบขั้นเซียนอมตะ ไปแล้วแต่ดวงดาวที่หยางอี้ถือกำเนิดนั้น เป่าซิงมั่นใจว่าผู้ฝึกตน สายเลือดมนุษย์ ล้วนแต่ถูกจำกัดสิทธิ์ด้วยพลังของเหล่าเทวะตั้งแต่แรกสร้าง แล้วเหตุใดหยางอี้ถึงได้มีเส้นทางแห่งเต๋า ซุกซ่อนอยู่ในร่าง

            เพียงแต่ความสังสัยนั้นไม่คงอยู่นาน เพราะยังมีเสิ่งเหลือเชื่อยิ่งกว่ากำลังเปลี่ยนแปลงอยู่ตรงหน้าของเป่าซิง