ตอน 29 อีงูพิษ
"ข้ารู้ว่าเ้ากล่าวหาข้าเพราะอะไร เ้ากล่าวหาข้าเพราะ้าจะเป็เมียของท่านแม่ทัพแทนข้าใช่หรือไม่ เ้าเองก็้าจะกำจัดข้าให้พ้นทาง เ้ายอมรับมาเถอะ"
"ฮ่าๆ องค์หญิงหลัวไป๋หลางจื่อที่เป็ใหญ่ในแคว้นต้าตง ไม่จำเป็ต้องร้องขอความรักจากผู้ใดเช่นเ้า"
เสี่ยวถานรู้สึกใมาก เมื่อรู้ฐานะขององค์หญิงหลัวไป๋หลางจื่อ
ท่าทีของเสี่ยวถานกลับอ่อนลง เพราะกลัวถูกสั่งจับตัวไปปะา
"หากเ้ายังดื้อดึงดันไม่ยอมรับอีก ข้ามีหลักฐาน"
องค์หญิงหลัวไป๋หลางจื่อ....สั่งให้เถาเซียวเอาหลักฐานทั้งหมดออกมา หลักฐานนี้สามารถมัดตัวเสี่ยวถานจนดิ้นไม่หลุด
เสี่ยวถานถึงขั้นพูดไม่ออก...อึ้ง ตัวสั่น ร้องไห้ออกมา คลุ่มคลั่งแทบบ้า...ตัดพ้อมากมาย ด่าทอเจาฝู
ฮูหยินเฒ่าเมื่อได้รู้ความจริงและความร้ายกาจของเสี่ยวถานถึงกับจะเป็ลม
"ถันเสี่ยวถาน ข้าไม่คิดว่าเ้าจะเป็คนที่ร้ายกาจเช่นนี้ เป็ข้าที่พางูพิษเข้าบ้าน... เสียแรงที่ข้ารักและเอ็นดูสนับสนุนเ้า ให้ได้สมหวังกับลูกข้า"
ฮูหยินเฒ่าเองรับกับเื่ราววุ่นวายนี้ไม่ได้ตัดพ้อต่อว่านางยกใหญ่...
"ท่านแม่ ข้าเสี่ยวถานไม่มีสิ่งใดผิด แม้ย้อนเวลากลับไปได้ แม้รู้ว่าจุดจบจะเป็เช่นนี้ ข้าก็ยังจะลงมือทำ "
"เพราะเหตุใดกัน"
"เพราะข้าอยากเป็หนึ่งเดียวในใจของท่านพี่ยังไงล่ะ"
"ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้าก็ไม่มีทางเป็ไปได้หรอก เสี่ยวถานเ้าเลิกบ้าสักที"
เสี่ยวถานลุกขึ้นยืนตัดพ้อ
"เป็ท่าน เป็ท่านพี่ที่ผิดต่อข้าทั้งหมด ท่านไม่สนใจไยดีข้า ท่านไม่รักข้า อย่างน้อยท่านไม่ได้รักข้า แต่ท่านแต่งข้าเข้าเรือนมา ท่านควรจะร่วมหลับนอนกับข้าให้ข้าได้มีบุตร แต่ท่านเอาแต่ผลักไสข้า พูดจาหักหน้าข้าอยู่ร่ำไป คำพูดของท่านทุกคำที่ข้าฟังราวกับมืดนับพันที่กรีดลงกลางใจของข้า"
"ทุกครั้งที่ข้าเห็นท่านรักนางแต่เพียงผู้เดียว หัวใจของข้าเ็ปแทบขาดใจ"
"ข้าด้อยกว่าเหยาจิ่นหยวนที่ใดกัน แม้กระทั่งท่านรู้ว่านางหน้าตาอัปลักษณ์ ท่านก็ยังแต่งกับนาง"
"หยุดนะ!!!! อย่าพูดถึงเมียข้าในททางที่ไม่ดี"
เจาฝูไม่ปรานี เดินไปตบหน้าเสี่ยวถานอย่างแรงต่อหน้าทุกคน จนทุกคนตกตะลึง
"เ้าจะต่อว่าข้าเช่นไร ข้าย่อมไม่ว่าเ้า แต่หากเ้าจะต่อว่าจิ่นหยวนล่ะก็ ฝันไปเถอะ ข้าคงปล่อยให้เ้าเหยียดหยามนางไม่ได้!!!"
เสี่ยวถานยิ่งเสียใจหนักขึ้นไปอีก... ดึงอาบออกมาตัดใบหูทั้งสองข้างของตนจนขาด
"นี่เ้าทำบ้าอะไร!!!"
"ข้าไม่อยากได้ยินคำพูดของท่านที่ทำให้ข้าแสนเ็ป... ไม่อยากมองเห็นท่านพี่รักกับนาง"
เสี่ยวถานทั้งพูดทั้งร้องไห้ นางกำลังจะเอามือทั้งสองข้างควักลูกตาของตัวเองออก...
เห็นเช่นนั้นเจาฝูก็ยังยืนมองด้วยความเ็าไร้ความปรานี...
องค์หญิงหลัวไป๋หลางจื่อที่กำลังมองดูอยู่ ก็เริ่มรู้สึกเห็นใจนาง ไม่อยากให้นางต้องทำอะไรโง่ๆไปมากกว่านี้ องค์หญิงหลัวไป๋หลางจื่อก็เอาหลังมือทุบไปที่ท้ายคอของนาง จนนางสลบลง
"เสิ่นอ๋าว นำเสี่ยวถานออกไปจากจวนของข้าซะ ข้าจะเขียนจดหมายหย่ามอบให้นาง... ทำร้ายจิ่นหยวน ตั้งใจจะเอาชีวิตเมียข้า ข้าย่อมอภัยให้นางไม่ได้อีก ส่งนางกลับไปที่สกุลถัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ต่อให้สกุลหลานต้องบาดหมางกับสกุลถัน ข้าก็ยินยอมต่อสู้เพื่อฮูหยินของข้า.... เพราะนางคือยอดเมียเอกของข้า มิมีสิ่งใดเทียบได้ หน้าที่ของข้าเพียงแค่ดูแลนาง รักนาง ซื่อสัตย์ ปกป้องนางชั่วชีวิต นั่นคือความตั้งใจของข้า"
ถันส่าวเฟิงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ว่าร่างของแม่บุญธรรมที่อาบไปด้วยเื...ก็รู้สึกเสียใจ กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้น้องเห็น เอามือปิดตาน้องเอาไว้ (หลานฟ่านเหมิน) ถันส่าวเฟิง...พยายามเข้มแข็ง พูดกับน้องเบาๆว่า
"หลานฟ่านเหมินน้องพี่...ตรงนี้ไม่มีอะไรน่าสนุกเลย... เ้าวิ่งไปเล่นในเรือนใหญ่รอพี่นะ"
"หลานฟ่านเหมินเชื่อฟังพี่ใหญ่"
หลานฟ่านเหมินตัวน้อย วิ่งไปเล่นที่เรือนใหญ่...
ถันส่าวเฟิงเห็นว่าน้องไปจนลับสายตา ก็อดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว คุกเข่าลงหน้าห้องโถง
"ท่านพ่อ ท่านย่า ถันส่าวเฟิงขอร้องท่าน อย่าขับไล่ท่านแม่ไปเลย"
ถันส่าวเฟิงตัวน้อย แสดงถึงความกล้าหาญที่จะปกป้องผู้มีพระคุณ และกตัญญูต่อแม่บุญธรรม
เจาฝูเห็นเช่นนั้นก็เข้าไปกอดถันส่าวเฟิงตัวน้อย พร้อมกับพูดว่า
"นางมีความผิด นางย่อมต้องได้รับโทษ ถันส่าวเฟิงเอ๋ย หากเ้าเป็ผู้ใหญ่ เ้าจะเข้าใจความลำบากนี้ในวันข้างหน้า "
"ผู้ชายเช่นเรา อย่าเสียน้ำตาต่อหน้าผู้ใดง่ายๆ จงเข้มแข็ง... ทำตัวให้ดี "
"เด็กดี เชื่อฟังพ่อ ต่อให้ในจวนนี้ไม่มีนาง ข้าก็จะรักและดูแลเ้าให้ดี เ้ายังมีฮูหยินน้อยที่รักและเป็ห่วงเ้าดั่งลูกในไส้ น้องของเ้าก็รักและหวงแหน้าเ้ามิขาด เ้ายังจะอาลัยสิ่งใดอีก"
ถันส่าวเฟิง ได้ยินคำสอนนั้น ก็หยุดร้องไห้ เช็ดน้ำตา
"ท่านพ่อ ข้าจะเติบโตเป็ผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง ท่านช่วยฝึกวิชาดาบให้ข้าได้หรือไม่ ถันส่าวเฟิง อยากเป็นักรบและสอบจงหงวน"
เจาฝูกอดถันส่าวเฟิงด้วยความอบอุ่นอีกครั้ง พร้อมกล้าชมด้วยความภูมิใจ
"ได้ ได้ เป็ความคิดที่ดี พรุ่งนี้พ่อจะฝึกฝนให้เ้า"
ถันส่าวเฟิง... มีความคิดในใจ "ข้าต้องแข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะไม่มีผู้ใดรังแกได้ และจะสามารถปกป้องคนที่ข้ารักได้!!!"
ในคืนนี้เอง เสี่ยวถานก็ถูกส่งกลับจวนสกุลถันในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก
ผู้าุโถันเห็นสภาพของบุตรสาวก็โมโหมาก... บุกไปถึงหน้าจวนสกุลหลานในคืนนั้น เพื่อทวงถามความผิดของบุตรสาวว่าผิดอันใดหนักหนาถึงได้ทำกับนางเช่นนี้
ท่านาุโถันได้คำตอบกลับมาว่า
คนสกุลหลานมิได้ทำอะไรนางเลย เป็นางที่ใช้ดาบของท่านแม่ทัพตัดหูทั้งสองข้างของตนจนได้รับาเ็สาหัส...
"สิ่งที่เจาฝูทำ เพียงแค่เขียนหนังสือหย่าให้นาง "
"สามหาวนัก เจาฝู ต่อไปนี้ท่านและข้าเป็ศัตรูกัน ข้าจะทำทุกทางเพื่อแก้แค้นให้ลูกข้า สกุลถันจะไม่ปรานีสกุลหลานอีกต่อไป..เสียแรงที่ข้าเอ็นดูเ้าเหมือนลูกแท้ๆ"
"หลานจื่อหลงเอ๋ย สหายเก่า อย่าหาว่าข้าใจร้ายตัดไมตรีของสกุลหลาน บัดนี้ไมตรีของทั้งสองสกุลจบสิ้นลง"
*หลานจื่อหลง (พ่อของหลานเจาฝูที่ล่วงลับไปแล้ว สหายสนิทของท่านาุโถัน)
"เจาฝูอภัยท่านผู้าุโถัน ข้ามิอาจรับแม่นางเสี่ยวถานไว้ได้อีกจริงๆ"
ผู้าุโถันกลับจวนด้วยความโกรธแค้น
ณ จวนสกุลโจว...
บ่าวรับใช้ในจวนสกุลหลานที่โจวหว่านโหลวเคยส่งเข้าไปแฝงตัวเพื่อคอยจับตาความเคลื่อนไหวของสกุลหลาน ก็ได้คาบข่าวนี้ไปบอกโจวหว่านโหลว
"เรียนนายท่าน ตอนนี้ที่จวนสกุลหลานเกิดเื่ใหญ่ รวมถึงเกิดเื่กับแม่นางจิ่นหยวน"
"ตอนนี้แม่นางจิ่นหยวนยังไม่ได้สติ เป็ตายร้ายดีมิอาจรู้ได้"
"เ้าว่าไงนะ จิ่นหยวนได้รับพิษงั้นหรือ..."
"ใช่ หากข้าฟังไม่ผิด ผู้ลงมือกับแม่นางจิ่นหยวนจนเกือบจะถึงชีวิตคือแม่นางเสี่ยวถานนั้นเอง"
"เสี่ยวถาน!!! ช่างร้ายกาจนัก "
"นายท่าน สิ่งที่น่าประหลาดใจกว่านั้น เห็นจะเป็เพียงชั่วข้ามคืน... นายท่านเจาฝูก็สืบสาวเื่ราวได้ทั้งหมด...บัดนี้ขับไล่แม่นางถานออกจากจวน พร้อมเขียนใบหย่า"
โจวหว่านโหลว ยิ่งใคูณสอง
"สกุลหลานช่างน่าสนใจเสียแล้วสิ เช่นนั้น...ตอนนี้สกุลถานคงจะโกรธแค้นสกุลหลานไม่น้อย เป็โอกาสอันดีของข้าที่จะหาทางแก้แค้นสกุลหลาน... เอาเถอะ เ้ารีบกลับจวนหลานซะ ออกมานาน เดี๋ยวพวกโง่นั่นจะสงสัย"
โจวหว่านโหลวเดินทางไปที่สกุลถาน... หารือกับผู้าุโถานและแม่นางถันเสี่ยวถาน วางแผนชั่วร้ายแก้แค้นสร้างเื่ให้สกุลหลานเสื่อมเสีย...
แผนอันชั่วร้ายได้เริ่มขึ้นในเวลาต่อมา...
4K
