มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“เจ้าหน้าที่อ้าย หลายวันนี้เป็นอะไร มีอะไรกวนใจเหรอ?”

หลังจากจับกุมผู้ต้องสงสัยในคดีร้ายแรงที่โรงเรียน อ้ายเสี่ยวเสวี่ยผู้ที่กลับเข้าหน่วยสืบสวนแล้ว ถูกเพื่อนร่วมงานถาม

“ไม่มีอะไร” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโบกมือ หยิบเอาแก้วชาที่อยู่บนโต๊ะดื่มเข้าไป

“อ๊า! นั่นมันแก้วยาจีนของฉัน!” เพื่อนร่วมงานที่อยู่ถัดไปรีบตะโกนออกมา แต่ว่าสายไปแล้ว อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดื่มมันเข้าไปเต็มปากแล้ว

“แค่ก!” เมื่อลิ้มได้รสฝาดขมของยา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยวางแก้วลง และพ่นของเหลวสีน้ำตาลอมดำออกมา

“เจ้าหน้าที่อ้าย เธอยังพูดว่าไม่มีอะไรอีกเหรอ?” เพื่อนของเธอรีบพูด

“เสี่ยวอ้าย ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี ทำไมไม่กลับบ้าน และพักผ่อนสักสองวันล่ะ” เวลานี้เอง ผู้กองเซี่ย ผู้เพิ่งออกมาจากห้องของตัวเอง และเห็นท่าทางของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็พูดขึ้น

“ไม่ค่ะ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยปฏิเสธ “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ผู้กองเซี่ย ฉันเพิ่งจะก้าวหน้าในคดีร้ายแรงของมหาลัย ฉันต้องตามจับพวกมัน”

“อย่าหักโหมล่ะ” ผู้กองเซี่ย ผู้รู้ถึงสถานะพิเศษของเธอ ไม่มีทางเลือก ได้แต่เตือนเธอ

“ฉันรู้ค่ะ ผู้กองเซี่ย”

อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพลันพูด “ผู้กองเซี่ย ฉันอยากจะไปสืบที่โรงเรียนกวงหยวน!”

คำขอนี้จากตำรวจสาวทำให้ผู้กองเซี่ยประหลาดใจ

“ถ้าจะไปก็พาเหยาเกอ และหลี่หลันเห่าไปกับเธอด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ ผู้กองเซี่ย” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยส่ายหัว “ฉันจะทำคนเดียว”

พร้อมกันนั้น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ใส่หมวกของเธอ และเดินออกไป

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เมื่อเจ้าหน้าที่อ้ายกลับมา เธอก็ไม่เหมือนตัวเอง”

เจ้าหน้าที่สาวที่เพิ่งจะดื่มยาของเธอพูดอย่างกลัวๆ “นี่มันยาบำรุงครรภ์ ฉันไม่รู้ว่าจะมีผลอะไรกับเจ้าหน้าที่อ้ายบ้าง เมื่อเธอดื่มมันเข้าไป”

“ยาบำรุงครรภ์?!” เพื่อนร่วมงานสาวหัวเราะ “เธอท้องมากี่เดือนแล้ว ทำไมยังไม่ทำเรื่องลา เธอนี่มันบ้างานจริงๆ!”

เหล่าเพื่อนร่วมงานเริ่มหยอกล้อกัน แต่เซี่ยจุนขมวดคิ้วมุ่น เขาคุ้นเคยกับนิสัยของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยดี เธอต้องไปเจอกับเรื่องยุ่งยากมาแน่ๆ เธอถึงกลายเป็นแบบนี้

แต่ว่าเรื่องอะไร?

“ฉันจะต้องหานายให้พบและจับนาย!” หลังจากเดินออกมาจากตึกหน่วยสืบสวนอาชญากรรม อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็กำหมัด ร่างของชายที่ราวกับปีศาจปรากฏขึ้นในใจเธอ

เขายกขาเธอ แถมยังเอาจูบแรกของเธอไป

“ท่านย่าคนนี้จะให้นายชดใช้แน่!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยต่อยหมัดออกไป และตะโกนขึ้นฟ้าเสียงดัง

..........

“ฮัดชิ้ว!” ฉินเฉาที่นั่งอยู่ที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยจามออกมา เขาถูจมูก และครุ่นคิด “โอ้ สาวสวยคนไหนกำลังคิดถึงฉันกัน”

“คิดถึงนาย?” เลขาสาวสวยฉินหลิง ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฉันว่า เธอกำลังด่านายมากกว่า”

“จะเป็นไปได้ยังไง!” ฉินเฉาโบกมือ “ไม่มีทางที่สาวสวยจะด่าผม”

“ฮึ่ม! มีผู้หญิงที่ต่อแถวรอจะด่านาย จากเมืองซู่หนานไปจนถึงเมืองตงชวนนู่น!” ฉินหลิงกลอกตา และพูดจี้ใจดำ

“เอิ่ม นะ นั่นเป็นไปไม่ได้ เหอๆ ...” ฉินเฉาผู้ที่พลันนึกถึงเหลียวชาชา และคนอื่นๆ อดลูบจมูกอย่างอายๆ ไม่ได้

“ฮึ่ม ยังไงก็เถอะ ไปเมืองตงชวนนี่ทำให้นายกะล่อนขึ้นนะ” ฉินหลิงเปิดแฟ้มในมือ หยิบเอกสารสองแผ่นออกมา และส่งมันให้ฉินเฉา

“คนกะล่อนน่ารำคาญจะตาย ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อำนวยการซูบอกฉันให้นำนี่มาให้นาย ฉันก็ขี้เกียจจะมาเจอนาย”

“เลขาฉิน อย่าพูดใจร้ายอย่างนั้นสิ” ฉินเฉายิ้ม และหยิบเอกสารมา แต่ก่อนที่ตาของเขาจะกวาดมองร่างกายของฉินหลิง

“ในเมืองตงชวน ผมมักจะคิดถึงคุณ”

“คิดถึงฉันทำไม!” ฉินหลิงไม่ใช่สาวน้อยอีกแล้ว หลังจากทำงานอย่างหนักในโลกธุรกิจ ประสบการณ์ด้านอารมณ์ของเธอไม่ใช่เล็กๆ “อย่าเอาคำพูดหวานๆ ของนายมาพูดกับฉันเลย เก็บไปพูดกับอาจารย์ซูเถอะ”

“หึหึ...” ฉินเฉาพลิกเอกสารดู คิดว่า ไม่แปลกเลยที่เธอเป็นเลขาของผู้อำนวยการซู จิตใจของเธอไม่ธรรมดา ถ้าฉันพูดคำพวกนี้กับสาวอื่น พวกเธอมักจะหน้าแดงหรือไม่ก็โกรธ

โอ้ ใช่แล้ว ฉันต้องทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“มันมีเอกสารสองอย่างอยู่ที่นี่” ฉินหลิงชี้ไปที่เอกสารและพูด “อันแรกเป็นแผนการเดินทางของประธานอาวุโสซูเซียนปิง แน่นอนว่า ประธานอาวุโสจะกลับเมืองซู่หนานเร็วๆ นี้ ดังนั้น นายต้องเตรียมใจเอาไว้”

“เตรียมใจอะไร?” ฉินเฉาถามขึ้นมา

“นายโง่หรือเปล่า?” ฉินหลิงกลอกตา “เรื่องพื้นๆ แบบนี้นายยังถามฉัน? ดูนั่น เอกสารนั่นไม่ใช่แค่แผนเดินทางของผู้อำนวยการอาวุโส มันยังมีข้อมูลของเขาด้วย รวมถึงความชอบส่วนตัว ผู้อำนวยการซูอย่างให้นายศึกษาไว้ เพื่อที่นายจะได้ประจบเขาได้”

“ประจบ?” ฉินเฉากะพริบตา คิดว่า นี่มันยากมาก

“อะไร นายไม่อยากจะทำ?” ฉินเฉาขว้างลูกเหม็นใส่ตัวเอง “นายรู้มั้ย มีคนตั้งเท่าไหร่ที่อยากจะประจบประธานอาวุโส แต่ไม่มีโอกาสที่จะทำ?”

“เฮ้อ มันไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจะทำ” ฉินเฉาถอนหายใจและพูด “มันเป็นเพราะว่าเขาเกลียดผมมาก”

“แล้วยังไง เขาไม่ได้จะฆ่านายสักหน่อย แค่ศึกษาไว้ และหาทางทำให้เขาเลิกเกลียดนาย” ฉินหลิงพูดอย่างคล่องแคล่ว

หา! ไม่ต้องการจะฆ่าฉัน ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ฝึกตน ฉันคงถูกบอดี้การ์ดต่างชาติสองคนนั้นฆ่าตายไปนานแล้ว

ตาเฒ่านี่แหละตัวดี เขามันใจดำ แน่นอน ถ้าหัวใจเขาไม่ดำ มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรวบรวมโชคชะตาขนาดใหญ่แบบนี้ได้

นี่ที่เรียกว่า นักธุรกิจต่างชั่วร้าย! ซูเซียงปิงเห็นชัดๆ ว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่โหดเหี้ยม

แฮ่ม ฉันต้องไม่คิดเรื่องแย่ๆ ของเขา ถึงยังไงเขาก็เป็นพ่อตาในอนาคตของฉัน

ฉินเฉาอาย และอยากจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เพื่อขจัดความรู้สึกไม่ดีออกไป

“ห้ามสูบ!” ใครจะรู้ ฉินหลิงโบกมือ ส่งสัญญาณให้ฉินเฉาขว้างบุหรี่ทิ้ง “ประธานอาวุโสเกลียดคนสูบบุหรี่ ดังนั้น นายต้องเลิกสูบบุหรี่!”

“เลิกสูบบุหรี่?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “ทำไม? ผมจะแต่งกับลูกสาวเขา ไม่ใช่เขา”

“อย่าถามเรื่องไร้สาระ” ฉินหลิงยืนขึ้น เดินมาตรงหน้าเขา ก้มตัวลงมา และหยิบบุหรี่ในมือ

เมื่อเธอก้มลงมา หน้าอกที่ขาวราวหิมะเผยออกมาส่วนหนึ่ง ฉินเฉาถึงกับลืมเรื่องบุหรี่ของเขาที่ถูกเอาไป ตาของเขามองเข้าไปข้างใน

เธอรู้สึกว่ากำลังถูกฉินเฉาฉวยโอกาส ฉินหลิงหยิบแฟ้มขึ้นมา และตีเข้าที่หัวของเขา

“อย่ามอง!” เธอพูด “ประธานอาวุโสไม่ชอบคนที่มีท่าทางหยาบคายอย่างนี้”

“อะไรนะ?” ฉินเฉาในที่สุดก็ทนไม่ไหว “หรือเขาชอบหลวงจีน? ลุงมันเถอะ งั้นผมไม่ต้องไปบวชเหรอไง”

“หือ?” ฉินหลิงมองไปที่ฉินเฉาอย่างประหลาดใจมาก “นายรู้ได้ยังไง? ประธานอาวุโส ไปเที่ยวกับหลวงจีนหลายรูป เขาเป็นพุทธศาสนิกชน นายต้องเริ่มจากเคารพสิ่งนี้ ใช่แล้ว เพื่อที่จะให้เขาพอใจ นายสามารถไปเป็นหลวงจีน หรืออย่างอื่นได้”

“นรกอะไรกัน!” ฉินเฉาแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ เขาร้องออกมาอย่างโกรธๆ ว่า “เลขาฉิน คุณกำลังล้อผมเล่นใช่มั้ย ลุงมันเถอะ ถ้าผมกลายเป็นพระ แล้วจะแต่งกับอาจารย์ซูได้ยังไง!”

“ดูนายสิ นายยังอ่อนหัดอยู่นะ” ฉินหลิงเอามือปิดปาก หัวเราะคิกคัก “นายก็เป็นหลวงจีนก่อน จากนั้นก็ลาสิกขา กลับมาเป็นคนปกติ แค่นี้เอง?”

“หือ....” เหงื่อเย็นๆ ไหลอาบหัวฉินเฉา “บ้าไปแล้ว...ทำไมผมต้องเป็นหลวงจีนเพื่อที่จะแต่งเมียด้วย?”

“ถ้าไม่ทำ มันจะยากสำหรับนายที่จะแต่งงาน นอกจากนี้ ที่นายกำลังทำนี่ก็ไม่ใช่เพื่อภรรยา แต่เพื่อให้ได้รับการอนุญาตจากพ่อตาในอนาคตของนาย” คำพูดนี้ของฉินหลิงทำให้ฉินเฉาหมดคำพูด

“ฮึ่ม ทุกวันนี้ทำไมแต่งเมียมันยากเย็นนัก” ฉินเฉามองไปที่ฉินหลิง และจากนั้นพลันพูด “ไม่อย่างงั้น เลขาฉิน ทำไมคุณและผมไม่แต่งกันล่ะ?”

“เหอะ!” หน้าของฉินหลิงในที่สุดก็ขึ้นสี และเธอมองไปที่ฉินเฉา “นายกลายเป็นพวกปากหวานไปแล้ว ไม่แปลกที่อาจารย์ซูจะถูกนายหลอก!”

“พูดอย่างนั้นได้ยังไง!” ฉินเฉารีบคัดค้าน “ผมและอาจารย์ซูต่างเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบ อาจารย์ซูยอมรับความเจิดจรัสและความสามารถที่มหัศจรรย์ของผม และผมก็ชอบที่อาจารย์ซูสวย และจิตใจดี พวกเราสองคนต่างเป็นคู่รักที่บริสุทธิ์ เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมาอย่างสมบูรณ์แบบ!”

“หยุด พอ ฉันจะอ้วก” ฉินหลิงรีบหยุดฉินเฉา “นายจริงจังหน่อยได้มั้ย? เอาล่ะ มาดูเอกสารแผ่นที่สอง”

“เฮ้ คนสวย ผมแค่ล้อเล่น โอเค๊” ฉินเฉาเปิดเอกสาร และมอง หน้าเขาพลันกลายเป็นยิ่งกว่าหลุมศพ

เอกสารชุดที่สองเต็มไปด้วยข้อมูลของพวกสเกลตั้น

“เห็นแล้วใช่มั้ย?” เมื่อเห็นหน้าของฉินเฉากลายเป็นเคร่งขรึม ฉินหลิงก็พยักหน้า “ผู้อำนวยการซูบอกว่า นี่เป็นองค์กรที่ไม่ควรเข้าไปยุ่ง แต่เธอได้สืบพบข้อมูลบางอย่าง”

“มีข่าวของคนเบื้องหลังองค์กรสเกลตั้นบ้างมั้ย?” ฉินเฉาถาม

“ไม่ เรายังไม่รู้ว่าใครว่าจ้างสเกลตั้น” ฉินหลิงส่ายหัว และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉา “ผู้อำนวยการซูอยากให้ฉันบอกนาย ไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลัง สิ่งสำคัญคือจะปกป้องการโจมตีจากสเกลตั้นครั้งถัดไปได้ยังไง”

“ช่างเป็นองค์กรที่ใหญ่จริงๆ ...” ฉินเฉาครุ่นคิดอยู่นาน “ถ้าเราต้องการที่จะปลอดภัย พวกเราก็ต้องกำจัดพวกมันให้สิ้น...แต่ ตอนนี้ ฉันไม่มีเบาะแส องค์กรนี้เหมือนจะไม่อยู่ในจีน”

“ไม่ใช่ว่ามันเขียนไว้ชัดแล้วในเอกสารหรอกเหรอ?” ฉินหลิงถาม

“ไม่ นี่เป็นแค่บันทึกการสังหารของสเกลตั้น พวกเขาแทบจะทำสำเร็จ 100 เปอร์เซ็นต์ ไม่มีใครรู้ว่าฐานมันอยู่ที่ไหน หรือว่ามีอยู่ที่ใด”

“นี่ต้องเป็นลูกเล่น” ฉินหลิงพูด “แต่ตอนนี้ มีบอดี้การ์ดทรงพลังอยู่รอบๆ ผู้อำนวยการซู และอาจารย์ซู ดังนั้นมันจะไม่มีปัญหา”

“ถ้าสเกลตั้นส่งผู้เชี่ยวชาญมา การจะฆ่าพวกเขามันง่ายราวกับฆ่ามด” ฉินเฉานึกถึงตอนที่สเกลตั้นส่งแวมไพร์ และมนุษย์หมาป่ามา อดพูดออกมาไม่ได้ “สภาพของซูจีค่อนข้างดี เธอแข็งแกร่ง และมีเจ้าโล้นฝ่าเซียงอยู่ด้วย สามารถช่วยเธอได้ แต่ซูเฟยยังอยู่ในอันตราย”

“อาจารย์ซูมีพลังอะไร?” ฉินหลิง งง “แต่ปัจจุบัน เธอมีหลวงจีนอยู่ข้างๆ ผู้อำนวยการซูบอกว่า เธออยากจะเปิดคลาสสอนศาสนาที่นี่ อนุญาตให้นักเรียนที่สนใจเข้าเรียน”

“ซูเฟยมีความคิดเยอะจริงๆ ...” ฉินเฉารู้สึกยอมรับ

“เอาล่ะ มีแค่นี้แหละ ฉันต้องกลับแล้ว ฉันยังมีงานต้องไปจัดการ” ฉินหลิงพูด และจัดชุดให้เรียบร้อย จากนั้น เธอพลันนึกถึงบางสิ่งได้ และพูดกับฉินเฉา

“อีกอย่างหนึ่ง ปัจจุบัน มีพวกนักเลงมาสร้างปัญหาที่ทางเข้าโรงเรียนเรา ทำไมนายไม่ไปจัดการพวกมันล่ะ”

“ไม่มีปัญหา ให้ผมจัดการเอง!”

จบตอน