ราชันย์ปีสาทโลหิต

"จัสมิน... เรื่องนี้มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ

กับเผ่าพันธุ์ของพวกเราทุกๆคน"

"ท่านโปรดเข้าใจเจตนาของข้าด้วย"

เคียสหันไปพูดกับจัสมินพร้อมก้มหัวลง

ด้วยความเคารพ

"ถึงมันจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะ

แต่ทำไมข้าจะต้องไปแต่งงานกับเจ้านี่ด้วย!"

จัสมินพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าหลานเยว่

"มันเป็นสัญญาการปรองดองยังไงล่ะ

หรือว่าท่าคิดว่าพวกเราเพียงสมควรที่

จะสัญญากันด้วยปากเปล่าอย่างนั้นรึ?"

ในขณะนั้นจัสมินก็เห็นด้วยเช่นกัน

แต่ทำไมต้องเป็นเรื่องพวกนี้ด้วยล่ะ?!

"ถ้าท่านปฏิเสธข้อเสนอนี้ พวกเราทั้งสองฝั่ง

ก็ต้องทำสงครามกันอย่างไม่จบไม่สิ้น"

"ท่านโปรดคิดทบทวนให้ดีๆ"

"แต่ถ้าท่านปฏิเสธพวกเราก็จะเคารพใน

การตัดสินใจของท่านเช่นกัน"

"เอ่อ... ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะ

แต่ข้าไม่เอาด้วยกับพวกเจ้าหรอกนะ"

หลานเยว่จากที่ได้ฟังทั้งสองคุยอย่างหงุนงง

ในที่สุดเขาก็ได้พูดขึ้นสักที

"เจ้า!!!"

จัสมินได้ยินอย่างนั้นนางก็เริ่มโกรธขึ้นมา

"ท่านโนเบลส์ เหุตใดท่านจึงไม่เห็นด้วย

หรือว่าท่านต้องการทำสงครามกับพวกเรา?"

เคียสหันไปถามอย่างกังวลใจ

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น

เพียงแค่ทำไมข้าจะต้องแต่งงานกันนางด้วย?"

"ที่เจ้าบอกว่าข้าจะได้ผลประโยชน์

เจ้าหมายถึงสิ่งนี้งั้นรึ?"

เคียสได้ยินเช่นนั้นเขาก็พลันตกใจขึ้นมา

ส่วนจัสมินนางก็โมโหเอามากๆ

"ในโลกแห่งนี้ไม่ใครที่จะปฏิเสธข้าได้

แต่เจ้าปฏิเสธข้าเนี่ยนะ?"

"ถึงข้าก็ไม่ได้อยากที่จะปรองดองกับเจ้า

มากนัก แต่นั่นก็เป็นวิธีเดียวที่พวกเราจะได้

สงบศึกสงครามบ้าๆนี่สักที!"

"แต่เจ้าปฏิเสธ

แสดงว่าเจ้าไม่อยากสงบศึกกันใช่หรือไม่?!"

"พูดอะไรของท่าน?

ข้าก็แค่เพียงไม่ยอมรับข้อเสนอนี้เท่านั้น

ไม่ใช่ว่าข้าอยากทำสงครามสักหน่อย"

"เอ่อ... ทั้งสองโปรดใจเย็นกันก่อน"

"ข้ารู้ว่าพวกท่านทั้งสองรู้สึกอย่างไร

แต่ถ้าพวกท่านเพียงแค่สัญญาสงบศึกด้วยปากเปล่านั้นก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้"

หลานเยว่กับจัสมินก็พลันมีความหวังขึ้นมา

"แต่ห้าท่านผู้สูงสุดก็อาจจะไม่เข้าใจ

และไม่ใว้ใจพวกท่านทั้งสองอีกต่อไป 

นั้นจะทำให้เกิดศึกภายในกันเองก็อาจเป็นได้"

"แต่ถ้าพวกท่านทั้งสองได้แต่งงานสมรสกัน

กลับกันผู้คนเหล่านั้นก็จะมายินดีกับทั้งสอง

แทน ในที่นี้ก็อาจจะทำให้พวกเรานั้น เข้มแข็ง

และมีความน่าเชื่อถือ เคารพกันมายิ่งขึ้น!"

"ข้าทำได้เพียงแค่พูดแนะนำพวกท่านเท่านั้น

เพราะข้าจะตัดสินใจแทนพวกท่านไม่ได้"

"พวกท่านคิดอย่างไรบ้าง?"

จัสมินก็ยืนฟังอย่างเห็นด้วยอย่างยิ่ง

กลับกันกับหลานเยว่ผู้ซึ่ง...

"ข้าเข้าใจได้

แต่ข้าไม่จำเป็นที่จะต้องช่วยพวกเจ้านี่"

"ทำไมข้าถึงต้องทำให้เผ่าพันธุ์ของพวกเจ้า

แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่มากกว่าเดิมด้วย?"

ทั้งสองคนนั้นต่างก็อึ้งกัน

และแทบจะไม่เชื่อตาและหูตัวเอง

"ท่านเป็นมนุษย์มาก่อนงั้นรึ?!"

เคียสพูดบึ้นพร้อมกับกลืนน้ำลายตัวเอง

"ใช่ ข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมข้าถึงต้องมาเป็น

ไอ้โนเบลส์นี่ด้วย? ไม่เข้าใจจริงๆ!"

"พระผู้เป็นเจ้า... มนุษย์ที่สามารถกลายพันธุ์มาเป็นท่านโนเบลส์ผู้ยิ่งใหญ่ได้นั้น"

"ข้าเพียงแค่เคยได้ยินเท่านั้นเอง

เกี่ยวกับตำนานเรื่องแบบนี้"

"ข้าไม่คิดเลยว่าวันนึงข้าจะได้พบกับคนผู้นั้น"

เคียสเข่าอ่อนทำให้เขาล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น

หลานเยว่เห็นแบบนั้นก็ตกใจขึ้นมา

'อะไรกัน? เป็นอะไรกัน?!'

หลานเยว่หันไปมองจัสมินนางก็เป็นเช่นนั้น

"ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนี้ ข้าเกรงว่าท่านคงจะต้องแต่งงานกันให้จงได้แล้วล่ะ ท่านลอร์ด~"

เคียสหันไปพูดกับจัสมิน

จัสมินก็ไม่ได้ปฏิเสธนางพยักหน้าเบาๆ

"เดี๋ยวสิ! มีเรื่องอะไรกัน?"

"ท่านไม่ได้รู้เรื่องอยู่แล้วงั้นรึ?"

เคียสหันมาถามหลานเยว่อย่างแปลกใจ

"เรื่องอะไรกัน?!"

"ในเผ่าพันธุ์ของพวกเราทั้งหมดนั้น ต่างก็เคยได้ยินตำนานเรื่องนี้กันมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีใครเชื่อเพราะเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นให้พวกเราได้รู้ว่ามันไม่ได้เป็นเรื่องแต่ง"

"ตำนานเล่ากันว่า...

ท่านโนเบลส์นั้นต่างก็แข็งแกร่งกันทุกยุคสมัย

แต่มันก็มีอีกกรณีนึง คือมนุษย์ได้กลายพันธุ์

มาเป็นท่านโนเบลส์นั้น พลังของท่านโนเบลส์

ในกรณีเช่นนี้ ไม่มีใครสามารถรู้ได้ถึงขีดจำกัดของพลังของท่านได้"

"เพราะพวกท่านมีพลังที่มหาศาลที่สามารถ

กำจัดโลกใบนี้ให้แตกสลายหายไปก็เป็นไปได้

ในบรรดาเผ่าพันธุ์ของพวกเรานั้น"

"ท่านเป็นผู้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

และไม่เคยมีใครสามารถต่อกรกับท่านได้"

"นอกจากพระเจ้าที่เป็นผู้สร้าง!"

"....." หลานเยว่