ในค่ำคืนนี้ทุกคนในขบวนของอาฉีต่างพากันเข้านอน เหลือคนผลัดกันเฝ้าเวรยามแค่ไม่กี่คน ส่วนตัวของอาฉีพอเข้ากระโจมก็หลับเป็ตายทันที ส่วนด้านหน้ากระโจมของอาฉีก็จะมีผู้คุ้มกันนั่งเฝ้าอยู่ด้านหน้าทั้ง2 คน
“มู่หาน เ้าไปนอนก่อนเถิด เดี๋ยวข้าอยู่เฝ้าเวรยามคนแรกเอง” เซียวหลงบอกแก่สหาย
“ข้าไม่ไป ข้ามีงานต้องทำเ้าจำไม่ได้เหรอ”
“จำได้แต่ข้าไม่มั่นใจว่าต้องลงมือคืนนี้เลยหรือ”
“ท่านอ๋องพูดไว้ไม่ใช่หรือเซียวหลง!! ท่านอ๋องจะรอรับตัวเขาที่บึงจันทร์เสี้ยวและที่นี่คือบึงจันทร์เสี้ยว มีเพียงที่นี่ที่เดียว ไม่มีที่อื่นแล้ว” มู่หานเอ่ยอย่างเหนื่อยใจกับสหายที่บางที่ก็เข้าใจอะไรยากเกินไป
“งั้นเ้าจะทำเช่นไรถึงจะนำตัวเขาไปให่ท่านอ๋องได้”เซียวหลงเอ่ยถาม แต่มู่หานก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากเขาจะหยิบของบางอย่างออกมาจากถุงเงินของเขาซึ่งก็คือก้อนกำยานเล็กๆอันหนึ่งขึ้นมาให้เซียวหลงดู ก่อนเขาจะสั่งให้เซียวหลงเอาผ้าปิดจมูก ก่อนที่เขาจะแอบเข้าไปในกระโจทมของฉีซื่อ จากนั้นก็จุดกำนานวางไว้ไกล้เชิงตะเกียงตัวเตียงก่อนจะรีบเดินออกมาด้านนอก เพื่อรอเวลาให้กำยานนี้ออกฤทธิ์ทำให้ฉีซื่อหลับสนิทยิ่งกว่าเดิม
จนกระทั่งผ่านไป ครึ่งชั่วยามก็ปรากฎชายผู้นึงเดินมาหยุดอยู่หน้ากระโจมของฉีซื่อ เขาแผยรอยยิ้มเล็กออกมาอย่างพอใจ
“พวกเ้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายผู้นั้น ถามมู่หานและเซียวหลง
“พะยะคะ ท่านอ๋อง” พวกเขาตอบรับพร้อมกัน ก่อนที่จะเห็นผู้เป็นายเดินเข้าไปในกระโจม จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ออกห่างกระโจมเฝ้าระวังอยู่ห่างๆ
.................................................................
...ในเช้าวันใหม่...
ฉีซื่อนอนอนู่บนเตียงค่อยๆบิดตัวยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา
“เ้าตื่นแล้วหรือ ฉีซื่อ ” เสียงของคนคนนึง ที่ฉีซื่อคุ้นเคยดี เอ่ยขึ้นข้างหู
“ เฮือก! นี่ท่าน!! ” ฉีซื่อใ ก่อนจะใเป็สองเท่าเมื่อพบว่าตนเองนั้นอยู่ในร่างที่เปลือยเปล่า พร้อมกับเริ่มรู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่ไหลออกมาจากช่องทางด้านล่าง
“ฮึก !! ” ฉีซื่อ ก้มหน้าลง เพราะตนนั้นรู้สึกอับอาย
“ข้าให้คนเตรียมน้ำอุ่นมาแล้ว เ้ารอเดี๋ยว” อ๋องจินอู่ เอ่ยอย่างใจเย็น
“ท่านเข้ามาได้ยังไงในเมื่อข้ามีคนคุ้มกันอยู่ข้างนอกตั้งสองคน แล้วทำไมท่านถึงทำแบบนี้กับข้าอีกแล้ว ” ฉีซื่อพูดด้วยน้ำเสียงปนโมโห เพราะตอนนี้เขาอยู่ใน่เดินทางทำการค้า เขาไม่อยากให้มีเื่มารบกวนรวมถึงต้องรักษาสุขภาพของตนด้วย รวมถึงตอนนี้เขาเริ่มเป็ห่วงคนคุ้มกันที่จ้างมาสองคนนั้นไม่รู้ว่าเป็อย่างไรบ้าง
“ถ้าจะตอบเ้าทีละคำถามข้าเดินเข้า ส่วนคนคุ้มกันของเ้าที่เ้าว่านั้น แท้จริงเป็องครักษ์บของข้าเองข้าสั่งให้เขาสลับตัวกับคนที่เ้าวานจ้างไว้ ส่วนที่ว่าเหตุใดข้าถึงทำกับเ้าเช่นนี้อันนี้ตอบง่ายมาก” อ๋องจินอู่พูดพร้อมกับเอามือเชยคางฉีซื่อ
“ก็เพราะว่าเ้ายั่วยวนข้ายังไงละ”
“นี่ท่าน!!!” ฉีซื่อกำลังจะตอบโต้ แต่ก็ต้องหยุดทันควัน เมื่อมีเสียงคนผู้หนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังฉากกั้นอาบน้ำ
“ท่านอ๋อง น้ำอุ่นเตรียมพร้อมแล้วพะยะคะ”
“อืม พวกพจ้าออกไปก่อน” พูดจบ บรรดาคนรับใช้ทั้งหลายก็ทยอยกันถอยออกไปจนหมดจนตอนนี้ในกระโจมนี้เหลือเพียงฉีซื่อกับอ๋องจินอู่เพียงสองคน
“เมื่อครู่ เ้าจะตำหนิอะไรข้า” อ๋องจินอู่หันไปถามฉีซื่อ
“ข้าน้อยมิกล้า!! ” ฉีซื่อเอ่ยน้ำเสียงประชดประชัน พร้อมกับยันตัวเองขึ้นมา แล้วเดินไปที่หลังฉากเตรียมตัวจะอาบน้ำ ส่วนอ๋องจินอู่นั้นก็เดินตามหลังฉีซื่อไปติดๆ ทันทีที่ฉีซื่อก้าวลงอ่างคนข้างหลังก็ไม่น้อยหน้ารีบะโลงอย่างไว พร้อมกับดึงตัวสวมกอดจากด้านหลังอย่างเสน่ห์หาก่อนที่มือของอ๋องจินอู่จะเลื่อนต่ำลงไปที่ช่องทางด้านล่าง
“ท่านอ๋องได้โปรด ตอนนี้ข้าน้อยกำลังรีบไม่สะดวกที่จะ..... ” จู่ๆฉีซื่อก็พูดไม่ออก
“เ้าจะบอกข้าว่าตอนนี้เ้าไม่สะดวกปรนนิบัติข้า ใช่ไหม” อ๋องจินอู่เอ่ยเติมคำในช่องว่างให้ฉีซื่อ
“พะยะคะ”ฉีซื่อเอ่ยเสียงเบา
(เ้าเปลี่ยนไปน่ะ)อ๋องจินอู่คิดในใจ
“ข้าไม่ได้จะให้เ้าปรนนิบัติข้าเสียหน่อยเมื่อคืนเ้าก็ปรนนิบัติข้าไปแล้ว ตอนเช้าจะให้เ้าเหนื่อยอีกทำไมกันเพียงแต่ข้าจะทำความสะอาดที่ตรงนั้นให้เ้า เ้าจะได้สบายตัว” อ๋องจินอู่เอ่ยอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มประท้วง
(ปรนนิบัติบ้าบออะไรอันนี้เขาเรียกว่าลักหลับเว่ย!! ) ฉีซื่อบ่นในใจ ก่อนที่จะต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อมีอะไรบ้างอย่างสอดเบียดเข้าไปในช่องทางนั้น ทั้งลึก ทั้งคว้าน ทั้งกระตุกอยู่ข้างใน
“ฮ่า ...อึก... งืมมมม ฮะ” ฉีซื่อ พยายามอดทนกัดฟัน
“เ้าผ่อนคลายหน่อย มิเช่นนั้นข้าทำไม่ได้ เดี๋ยวเ้าจะไม่สบายตัวเอาได้น่ะ” อ๋องจินอู่เอ่ยข้างหูของฉีซื่อพร้องกับขบที่ใบหูตนตรงหน้าเบาๆ
“อ๊า !!ท่านอ๋อง..ง นี่ ตกลง ท่านนน จะช่วยข้า หรือจะทำอะไร กัน แน่!!” ฉีซื่อพยายามตั้งสติตนเองเอาไว้
“ก็ต้องช่วยเ้าอยู่แล้วไม่ว่าจะครั้งไหนๆ ข้าก็ช่วยเ้าเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกันข้าจะช่วยทำความสะอาดให้เ้า แล้วก็จะช่วยให้เ้าผ่อนคลายไปด้วยในเวลากัน”
“ฮีกกกก ฮะ อ๊า...!!.ไม่ได้ แบบนี้ ไม่ ได้ เด็ดขาด..ด..ด..” ฉีซื่อที่พยายามตั้งสติกับอ๋องจินอู่ที่กำลังสนุกกับการได้เห็นคนตรงหน้ามีการตอบรับแบบนี้ “เมื่อคืน เ้าไม่ได้ปลดปล่อยออกมาเลย เอาแต่ปล่อยให้ข้าปลดปล่อยอยู่ฝ่ายเดียวเดี๋ยวเช้านี้ ข้าจะชดเชยให้เ้า” ว่าจบอ๋องจินอู่ก็เพิ่มจำนวนใส่เข้าพร้อมกับขยับเข้าออกอย่างรวดเร็ว
“อ๊า!!!!! ฮ้า ฮะ อา ” เสียงของฉีซื่อเริ่มดังขึ้นจนอ๋องจินอู่ต้องเอามือปิดปากเอาไว้ ฉีซื่อยกขาข้างนึงขึ้นมาเหยียบขอบอ่างเพื่อให้ตนนั้นได้รับความเสียวกระสันมากขึ้น แขนทั้งสองข้างเอี้ยวไปทางด้านหลังเกี่ยวคอของอ๋องจินอู่เอาไว้ลำตัวบิกโค้งแอ่น ใบหน้าหันไปหาอ๋องจินอู่บอกเป็นัยว่า้ารสจูบที่หอมหวานซึ่งแน่นอนว่าเขาย่อมไม่ปฏิเสธ
“อื้มมมม ฮะ แฮกๆๆๆ ท่านอ๋อง...จวนแล้ว !!” เอ่ยเพียงเท่านี้ แน่นอนว่าอ๋องจินอู่ก็เข้าใจได้เขาใช้มืออีกข้าง ไปจับแท่งชูชันนั้นแล้วขยับขี้นลงเป็จังหวะ
“ฮะ อา ท่านอ๋องงงงงง” ฉีซื่อเอ่ยเสียงหวาน เมื่อรู้สึกส่าตนนั้นไกล้จะปลดปล่อยเต็มที
“เ้าเบาเสียงหน่อย ทุกคนตื่นกันหมดแล้วนะใครมาได้ยินเข้า จะหาว่าข้าทรมานเ้าอยู่จะทำอย่างไร” อ๋องจินอู่เอ่นเย้าคนตรงหน้าที่ตอนนี้ไม่ได้มีสติอะไรแล้ว
“ท่านก็ ดี แต่ กล่าว วาจาแบบ นี้ !!! ฮ๊ะ อา อา ฮึก เร็วหน่อยท่าน อ๋อง ฮึกกกก อ๊า!!!”บั้นท้ายของฉีซื่อเริ่มกระตุกตามจังของกระขยังขึ้นลงอย่าง
ทุรนทุราย จนในที่สุดฉีซื่อก็ได้ปลดหล่อยออกมาละทันทีที่ทุกอย่างสงบลง ฉีซื่อก็เตรียมจะก้าวออกจากอ่างอาบน้ำทันที แต่ทว่า
“ช้าก่อน !! เ้าไม่คิดจะหันหลังกลับมาดูดำดูดีข้าเลยหรือ อาฉี”อ๋องจินอู่เอ่ยน้ำเสีบงอ้อน เมื่อทันทีที่ฉีซื่อหันกลับไป ก็ต้องใกับภาพตรงหน้า
“ช่วยข้า แล้วเราจะได้เตรียมออกเดินทางไปทำการค้าที่เ้าว่าไงอาฉี” อ๋องจินอู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนหัวลุกก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาหาฉีซื่อ พร้อมกับกดให้ฉีซื่อนั่งลงในอ่างส่วนตัวเขาก็นั่งบนขอบอ่าง ก่อนจะกางขาออกเล็กน้อย แล้วจับใบหน้าของฉีซื่อเข้ามาที่หว่างขา
“ใช้ปากของเ้าก็พอ ” พูดจบ ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามความ้าของอ๋องจินอู่โดยที่ฉีซื่อก้ไม่สามารถปฏิเสธได้เช่นกัน
3K
