เหยียบย่ำสวรรค์ (จบ)

แม้แต่ผู้ที่อยู่ภายในหอคอยสายฟ้า ยังรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลง อณูสายฟ้า มีอยู่ทั่วบนชั้นบรรยากาศ 

สตรีศักดิ์สิทธิ์ หยุนซี พลันแค่นเสียง หึ! ไม่ค่อยพอใจตนเองเสียสักเท่าใดนัก เมื่อนางกล่าวออก

“ตี้เทียนขึ้นไปยังชั้นบนสุดสำเร็จแล้วซินะ?” 

         ขณะเดียวกันคุณชาย หาญเซิ่ง ทำหน้าบู้บี้ ไม่อยากจะยอมรับ ต้องกล่าวออกมาเช่นกัน “หากพวกเราไม่ถูกแรงกดดัน จากขั้นพลังที่สูงกว่า มันไม่มีทางเป็นเช่นนี้แน่” 

พร้อมตี้เทียน เริ่มรุก…เดินออกจากหอคอยสายฟ้า 

        เนื่องด้วยเป้าหมายของเขาเป็นชั้นบนสุด ซึ่งอาจเป็นที่เก็บซ่อน วิชามรดกลับโบราณที่หลับใหล เมื่อมันถูกพิชิตสถานที่แห่งนี้ ก็ไม่มีความหมายสำหรับเขาอีกต่อไป 

แม้แต่ผู้คนอื่นๆ ก็เริ่มมีความคิดเช่นนั้น พากันเดินออกไปจากหอคอยสายฟ้าไม่ลังเล

         ทว่าทุกผู้คนไม่ได้รับรู้เลยว่า ผู้ขึ้นไปยังชั้นบนสุด หาใช่ผู้มีชื่อเสียง แต่กลับกลายเป็นเฉินหนาน หนุ่มน้อยที่ดูธรรมดา แถมยังไร้เส้นชีพจรปราณพลัง เหมือนคนพิการเสียอีก 

หากจอมยุทธ์โดยทั่วรู้เข้า พวกเขาคงอกแตกตาย กันเป็นแถบๆ แน่

ด้านบนชั้นสูงสุดของหอคอยสายฟ้าเปล่งแสง 

           เฉินหนาน ยืนอยู่บนพื้นที่เนินเขาเล็กๆ อุดมสมบูรณ์ ได้ยินเสียงต้นไผ่สายฟ้า สายพันธุ์ประหลาดขนาดใหญ่ ลู่ไปกับสายลม เหนือเมฆหมอกหนาบังตา 

           เฉินหนานก็ถึงกับเบิกตาออกมากว้าง เมื่อเห็นน้ำสายฟ้าบริสุทธิ์ ใต้ต้นไผ่สายฟ้า…ภายในภาชนะบ่อหินเล็กๆ เฉินหนาน รีบเก็บเกี่ยวของเหลวล้ำค่าทันที 

“แค่น้ำสายฟ้าบริสุทธิ์นี่ ก็ถือว่ามีประโยชน์สำหรับข้าไม่น้อยแล้ว”

            ข้อนี้แม้แต่องค์หญิงเหยาหนิง ภายในโลงหยกดำมืดมิด มองไม่เห็นอะไรด้านนอกเหมือนถูกผนึกไว้อย่างสมบูรณ์ นางยังเกิดความกังวล “ด้านนอกเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือว่าเฉินหนาน ไอ้บ้านั้นจะตายตกลงไปแล้ว จริงๆ”

             เฉินหนานใช้ขวดหยกเก็บน้ำสายฟ้าบริสุทธิ์ ได้4ขวด แม้แต่หยดสุดท้าย ที่กำลังจะร่วงหล่นออกมาจากใบต้นไผ่สายฟ้า เกรงว่าอาจใช้เวลาเป็นปีกว่า ถึงจะหยดลงมาหนึ่งครั้ง 

ยังถูกเฉินหนานเอื้อมตัว ไปเก็บเกี่ยวมาใส่ไว้ภายในขวดหยกทั้งหมด ไม่ให้หลงเหลือไว้แม้แต่หยดเดียว

ก่อนเฉินหนานคลี่ยิ้มยินดี “แค่นี้ก็นับได้รับผลพลอยได้ มาไม่น้อยแล้ว จริงๆ” 

           เมื่อเริ่มกวาดสำรวจพื้นที่เล็กๆ หาของล้ำค่าอื่นๆ จนเฉินหนานไปเจอเข้ากับเศษหม้อแตก วางอยู่บนแท่นหิน เขาก็บ่นพึมพำเบาๆ “มีอยู่แค่นี้เองหรือ ของล้ำค่าชั้นบนสุด” 

ฝ่ามือที่เอื้อมไปปัดคว้า เศษหม้อแตก คิดจะปัดมันออกดู แท่นหินสลักอักขระให้แน่ใจ 

ฟิ้ว! 

          จู่ๆ ฝ่ามือเฉินหนานที่ว่าแข็งแกร่ง บดขยี้ ยกก้อนหินหนัก3000จิน ได้แบบสบายๆ กลับมีโลหิตไหลอาบ จากการถูกเศษหม้อแตก บาดเฉือนเข้าเนื้อ

“หืม! ของสิ่งนี้ ทำไมมันคมชะมัดยาด” ระหว่างเฉินหนาน ตกตะลึงกับเศษหม้อแตก คมกริบ กระเด็นออกไป 

แท่นหินที่ได้รับเลือดเฉินหนาน ก็พลันเปล่งแสง อักขระเคล็ดวิชาขึ้นมาพร่างพราว ชนิดรอบๆ สั่นไหว 

           แม้แต่เฉินหนานยังรับรู้พลังงานสายฟ้า ไหลขึ้นมารวมตัวกัน บนชั้นที่เขาอยู่อย่างมากมาย “เคล็ดวิชางั้นหรือ?” เมื่อมองเห็นเคล็ดวิชาซ่อนอยู่ เปล่งแสงสีแดง ขึ้นมาเป็นชุดๆ พร่างพราวระยิบระยับ

           วูม! ก็คล้ายโดยรอบเฉินหนานอยู่ ถูกระเบิดออกไม่มีอยู่อีกต่อไป เมื่ออักขระเคล็ดวิชาย่ำสวรรค์ กระบวนท่าที่หนึ่ง เคลื่อนที่ปราดเปรียวว่องไวดุจสายฟ้า สำแดงให้เฉินหนานได้เห็น ภายในท้องฟ้า ดวงดาวแตกสลายว่างเปล่า 

ทว่าเฉินหนานมีความรู้สึกว่าวิชาเคลื่อนที่นี้ ยังเร่งความเร็ว ได้มากกว่านี้อีก 

           ส่วนวิชาย่ำสวรรค์ กระบวนท่าที่สอง นิ้วมือกระแทกสวรรค์ เฉินหนานจินตนาการพลานุภาพของมันไม่ออกจริงๆ เมื่อเห็นนิ้วมือขนาดใหญ่ ถูกชี้นิ้วมือลงมากดโจมตี

ตู้ม!

           เฉินหนานที่หลุดออกมาจากภวังค์ อักขระวิชาไหล เข้าไปภายในโสตประสาทถึงกับร่างสั่นเทิ้ม บางครั้งในดวงตาเฉินหนาน ก็ปรากฏอักขระขึ้นมาเป็นชุดๆ ก่อนที่มันจะเลือนหายไป 

           เฉินหนานหอบหายใจหนัก เหมือนคนกำลังดำน้ำลึก ไม่มีความมั่นใจ ว่าเขาจะไปถึงระดับพลัง เหนือจินตนาการเช่นนี้ได้อย่างไรในตอนนี้ “ภาพจอมยุทธ์ที่ข้าเห็นน่าหวาดกลัวจริงๆ เมื่อเทียบกับข้าตอนนี้ ไม่นับเป็นอะไรได้เลย ครั้นอยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ก็เป็นได้แค่เศษฝุ่นผง เม็ดทรายเบาบางเท่านั้น”

ครั้นรับรู้หอคอยสายฟ้าแห่งนี้เริ่มไม่เสถียรอีกต่อไป เฉินหนานเก็บเศษหม้อแตก เตรียมออกไปจากชั้นสูงสุดทันที 

           ขณะเดียวกันตี้เทียนกำลังเผชิญแรงกดดันอันหนักหน่วง จู่ๆ หมอกสายฟ้าหนาจะเบาบางลงไปในเสี้ยวขณะ ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะ ออกมาก้อง “ฮ่าๆ ในที่สุดสวรรค์ก็เป็นใจให้กับข้าแล้วซินะ” 

ทว่าภายในใจของตี้เทียน ก็ยังมีความประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ที่จู่ๆ หมอกสายฟ้าที่รุนแรง กลับเบาบางลงไปเสียอย่างนั้น

ครั้นตี้เทียนเห็นทางแสงสว่าง ขึ้นไปยังชั้นสูงสุด เขารีบเช็ดเลือดมุมปาก หน้าตาโหดเหี้ยม ดูไม่ได้ สืบฝีเท้าไปใกล้ประตูทางขึ้นทันใด

เมื่อแสงส่งตัวพาตี้เทียนขึ้นไปยังชั้นสูงสุด วูม! มันก็เป็นช่วงเวลาพอดิบพอดีที่เฉินหนานลงมาเช่นกัน

          ครั้นรับรู้ตัวตนจางๆ ของตี้เทียน แม้จะเบาบางสำหรับเฉินหนาน มันก็ทำให้เขาคลี่ยิ้มขึ้นมาได้เล็กๆ “โชคดี ไอ้เวรตี้เทียน ข้างบน หวังว่าเจ้าจะเจอกับของล้ำค่าที่เจ้าตามหา ฮ่าๆ” 

          เมื่อเฉินหนานคิดแล้วก็อยากจะขำให้ฟันร่วง พอช่วยบรรเทา ความเจ็บแค้นภายในใจของเขาลงไปได้บ้าง ครั้นเฉินหนาน เดินฝ่ากลับออกไปจากหอคอยสายฟ้า ตอนนี้เขายังไม่โง่พอ เผชิญหน้ากับตี้เทียนในขั้นพลังยอดยุทธ์ ตรงๆ

ด้านบนชั้นสูงสุด ตี้เทียนที่หลงกับของล้ำค่าชั้นบนสุด จนแทบไม่ได้สัมผัสถึงตัวตนของเฉินหนาน 

           ครั้นเมื่อขึ้นมาเห็นภาพความจริง เขาถึงกับเดือดดาลบ้าคลั่ง เส้นเลือดปูดนูนขึ้นหน้า “เป็นไปได้อย่างไร ชั้นบนสุดของหอคอยสายฟ้า ไม่มีของล้ำค่า อะไรอยู่เลยงั้นหรือ มันเป็นไปได้อย่างไร?”

          จนอีกฝ่ายหันมาเห็นกองเลือด กับเศษแท่นหินพังถล่ม จึงค่อยๆ มั่นใจ “บัดซบ! มีคนขึ้นมาพิชิตหอคอยสายฟ้าชั้นสูงสุด ได้ก่อนข้างั้นหรือ? คนจากโลกเบื้องบน เป็นพวกมันซินะ”

พร้อมตี้เทียนกัดกรามกรอด สลัดหัวไปมา ด้วยความไม่อยากเชื่อหลายครั้ง “มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร” อย่างไรตี้เทียนก็ยังไม่อยากเชื่อ 

ครั้นตี้เทียนค่อยๆ กลับลงมาหน้าเขาก็เขียวค้ำ บูดบึ้งบุญไม่รับเป็นอย่างยิ่ง