ราชาแห่งศาสตร์เวท [นิยายแปล]

        ในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศ แต่จู่ๆ แผ่นหลังผมก็มีเหงื่อซึมออกมารู้สึกอึดอัดขึ้นทันที

        “ธูปหนึ่งก้านคารวะเทพที่ด่านซานไห่ มองทะลุความเป็นความตายไร้เศร้าตลอดไปสกุลหันแห่งชิงเต่าไม่เห็นคนทั่วหล้าอยู่ในสายตา คุณลองคิดดูพวกเขาจะคิดถึงคุณหรือ...มดตัวเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก” เยียนเกอสิงพูดอีก

        ถังหว่านเคยเอ่ยถึงกลอนสองวรรคนี้ คำว่า“มองทะลุความเป็นความตาย” แสดงถึงไสยเวทของสกุลหันมีฐานะสูงสุดในวงนักเลง

        ผมสั่นหัว “ผมไม่รู้จริงๆว่าก้าวต่อไปจะเดินอย่างไร...คุณเยียน คุณสอนผมได้ไหมครับ”

        เยียนเกอสิงเชิดหน้าขึ้นจ้องมองช่องลมของเครื่องปรับอากาศเหนือศีรษะผมไม่วางตา

        “บางทีโลกนี้อาจไม่มีกระจกวารีโหรเทพที่ทุกคนตามหาอยู่จริงที่บ้านเราตั้งแต่เล็กจนโตไม่มีใครเคยเอ่ยเรื่องนี้ บ้านผมเล็กแค่นั้นต่อให้รื้อบ้านให้ราบ พลิกดินตามหา ผมยินดีร่วมมือเต็มที่แต่ใครบ้างที่จะบอกผมได้ว่าของสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่” ผมถาม

        ผมไม่คาดหวังว่าจะได้คำตอบจากเยียนเกอสิงต้องการเพียงให้เราสองคนคุยกันอย่างเย็นชาต่อไปเรื่อยๆเราสองคนไม่มีใครออกไปจากห้องนี้

        “ของสิ่งนั้นเป็นอะไรกันแน่ ของวิเศษของวิเศษ ย่อมต้องเป็นของวิเศษสูงสุดที่มาจากดินแดนเทพ” เยียนเกอสิงตอบช้าๆ

        ผมถาม“ที่คุณตอบแบบนี้เท่ากับใช้คำหนึ่งเพื่ออธิบายอีกคำหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดถึงเนื้อแท้ของของสิ่งนี้เลยขอถามคุณเยียนหน่อย เท่าที่คุณรู้นั้นกระจกวารีโหรเทพที่ว่าใหญ่และกว้างแค่ไหนกันแน่ สี่เหลี่ยมหรือกลมเป็นของแข็งหรืออ่อนนิ่ม เป็นกระจกหรือเป็นโลหะ สีดำ ขาวหรือหลากสี”

        การคาดเดาเหมือนคนตาบอดคลำช้างแบบนี้ไม่มีความหมายเลยปกติแล้วผมจะไม่ถามคำถามที่ไร้สาระหรือถึงขั้นโง่เขลามากมายอย่างนี้

        เยียนเกอสิงไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ เพียงแต่ยิ้มแล้วนิ่งเงียบไป

        “ผมปวดหัวจริงๆทุกคนไม่ว่าใครก็ไม่รู้คำตอบ แต่พากันมาถามผม ไม่ต่างจากถามทางกับคนตาบอด”ผมเอามือกุมศีรษะยิ้มอย่างขมขื่น

        ท่าทีแบบนี้ผมไม่ได้เสแสร้งแต่เป็นความรู้สึกที่แท้จริงของผมในขณะนี้

        “โลกนี้มีเพียงไม่กี่คนที่รู้คำตอบ”

        “ใคร ใครบ้างครับ” ผมซักทันที

        ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเผลอพูดออกมาจึงดีดเล็บเบาๆ สั่นหัวพลางพูดว่า “ผมแค่เดาไปเอง โลกกว้างใหญ่นักมีผู้ทรงปัญญานับไม่ถ้วน จะมีบางคนที่เหนือกว่าคนทั่วไปมากก็อย่างผู้ทรงปัญญาในแวดวงฟิสิกส์ อย่างไอน์สไตน์ ฮอว์กิง...”

        นี่ไม่ใช่คำตอบที่ผมต้องการแต่ผมนึกถึงคนคนหนึ่ง ที่นางหันแห่งชิงเต่าพูดว่า “จะต่อรองกับคนสกุลเยียนคนนั้นคนเดียว”คนคนนั้นต้องเป็นบุคคลยิ่งใหญ่ที่ทั่วหล้าพบได้น้อยสูงส่งกว่าเยียนเกอสิงนับร้อยเท่า ถ้าผมไปเมืองหลวงกับเยียนเกอสิงบางทีอาจจะได้พบคนผู้นั้น

        “หลังจากเรื่องนี้เสร็จแล้วผมจะซ่อมแซมบ้านให้คุณ” เยียนเกอสิงพูด

        ผมพยักหน้า “ขอบคุณครับ”

        ขณะที่เขาใจดีช่วยผมซ่อมแซมบ้านนั้นจะสามารถแยกส่วนตรวจดูบ้านเก่าผมได้อย่างทั่วด้านและละเอียดลออถ้ามีของล้ำค่าซ่อนอยู่ ต้องหาเจอแน่

        แน่นอนว่าแม่เฒ่าหนอนพิษเคยบอกว่าได้ตรวจค้นบ้านเก่าผมหลายรอบแล้วแต่ล้มเหลวทุกครั้ง

        ผมเชื่อว่าสิ่งที่เยียนเกอสิงจะทำคงไม่ได้ผลที่น่าพอใจถ้างั้นสิ่งที่เรียกว่ากระจกวารีโหรเทพที่สกุลเซี่ยมีนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่มีอยู่จริงหรือไม่

        “ก๊อกๆ” ชายชุดดำเคาะประตูเบาๆแล้วเดินเข้ามารายงาน “คุณเยียนครับ มีเรื่องหนึ่งที่เราจัดการไม่ได้ขอคำสั่งจากคุณครับ”

        ขณะที่พูดชายชุดดำเหลือบมองมาทางผมท่าทางลังเล

        เยียนเกอสิงสะบัดมือ “พูดเถอะเสี่ยวเซี่ยไม่ใช่คนนอก”

        ชายชุดดำขานรับแล้วรายงานต่อ “มีคนของทางการมาคารวะศพนอกจากกล่าวคำไว้อาลัยแล้วยังต้องการพบคุณเซี่ยด้วยฝ่ายนั้นได้ยินว่าท่านอยู่ที่นี่ ก็อยากพบปะพูดคุยกับท่านครับ”

        เยียนเกอสิงเลิกคิ้วขึ้น“ฝ่ายนั้นแซ่ฉีใช่ไหม”

        คนชุดดำพยักหน้า “ใช่ครับ”

        เยียนเกอสิงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วลุกขึ้น“เชิญเขาเข้ามา เตรียมชาด้วย”

        คนชุดดำค้อมคำนับอย่างนอบน้อมแล้วผละออกไปอย่างรวดเร็ว

        “เวลาที่คนของทางการติดต่อกับคนอื่นมักจะรับมือยาก บางครั้งเผลอพูดผิดเพียงคำเดียว ทำให้ฝ่ายนั้นไม่พอใจเจอกับการแก้แค้น คนที่กำลังมาชื่อฉีเหมย คุณเป็นคนจี่หนาน น่าจะเคยได้ยินชื่อเขาใช่ไหม”เยียนเกอสิงถาม

        ผมพยักหน้า “ครับ เห็นชื่อเขาบ่อยๆบนหน้าหนังสือพิมพ์”

        ฉีเมหยเป็นคนที่มีชื่อเสียงในแวดวงไสยเวทของมณฑลแม้จะมีฐานะเป็นข้าราชการ แต่เป็นเพียงตำแหน่งลอย ไม่มีอำนาจที่แท้จริง

        ลือกันว่าเขามีฉายาที่ถ่อมตัวมากชื่อที่ปรึกษาอันดับหนึ่ง

        “พูดน้อยหน่อย ฟังเขามากหน่อย”เยียนเกอสิงกำชับ

        ผมผงกหัวแรงๆ อีกครั้ง เพื่อให้เขามั่นใจว่าผมไม่ใช่คนปากพล่อย

        ฉีเหมยเป็นคนสำคัญ อย่างผมที่เป็นชาวบ้านธรรมดามีโอกาสน้อยมากที่จะได้พูดคุยกับอีกฝ่ายในระยะใกล้ดังนั้นภาพประทับของผมต่อเขาเลือนรางมาก ก็แค่จากในข่าวทีวีของสถานีซานตงและสถานีจี่หนาน

        “ผมคาดเดาแล้วว่าเขาต้องมายิ่งคาดเดาว่าเขาจะไม่มาก่อนหรือหลัง แต่จะมาปรากฏตัวในช่วงเวลาที่สถานการณ์กำลังพลิกผันจิ้งจอกเฒ่าก็เป็นอย่างนี้ ก่อนจะก้าวย่อมไม่ผลีผลามเด็ดขาด กลัวว่าจะย่ำพลาดลงไปในน้ำขุ่น”เยียนเกอสิงพึมพำกับตัวเอง

        ผ่านไปราวห้านาทีประตูก็เปิดออกชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเงินเทา คลุมเสื้อโค้ตทับเดินอาดๆ เข้ามา เขามองซ้ายมองขวาสายตามาหยุดบนใบหน้าเยียนเกอสิง แล้วย้ายมาบนใบหน้าผม

        ดวงตาเขาสดใจเจิดจ้า แววตาเปล่งประกายเปี่ยมด้วยพลัง ราวกับพอมองมาก็สามารถดึงความคิดของทุกคนเข้าไปในดวงตา

        “เสียวเซี่ย ระงับความเศร้าดูแลตัวเองด้วย” เขายื่นมือให้ผม

        ผมยื่นมือออกไป จับมือกับเขาแน่นเขย่ามือสองครั้ง ออกแรงแต่ไม่เสียมารยาท

        “สวัสดีครับคุณฉี”เยียนเกอสิงพูดทักทายอยู่ข้างๆ

        ฉีเหมยจึงหันไปจับมือกับเยียนเกอสิงท่ากระทำเหมาะเจาะมาก ทั้งไม่รีบเร่งและไม่เฉื่อยเนือย ทุกการกระทำเหมือนผ่านการวางแผนอย่างดี

        “เสี่ยวเยียน ทุกท่านในครอบครัวทั้งคนรุ่นเดียวกันและรุ่นอาวุโสสบายดีไหม”เขาถาม

        เยียนเกอสิงพยักหน้า “ทุกคนสบายดีครับขอบคุณที่คุณฉีถามถึง”

        ฉีเหมยยิ้มแล้วพูดว่า“เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ สองปีก่อนไปเยี่ยมชมบริษัทด้านธุรกิจบันเทิงที่มีชื่อเสียงพร้อมกับพ่อเธอราวกับเพิ่งเมื่อวานนี้เอง ชั่วพริบตาผ่านไปสองปีแล้ว แปดร้อยกว่าวันเกือบพันวันแล้วบริษัทนั้นเข้าตลาดหุ้นแล้ว ส่วนฉันกับพ่อเธอต่างก็แก่แล้ว”

        ผมตั้งใจฟัง ฉีเหมยเอ่ยถึงพ่อของเยียนเกอสิงเท่านั้นดูแล้วพ่อเขายังห่างไกลจากคนที่คนสกุลหันยกย่อง

        “คุณฉีไม่แก่เลยครับหลายปีมานี้ทางเมืองหลวงมณฑลไม่ว่าใครที่รู้จักคุณฉีต่างนับถือพากันชูนิ้วโป้งให้” เยียนเกอสิงพูดอย่างนอบน้อม

        ฉีเหมยหัวเราะร่า “ชมเกินไป ชมเกินไปเมืองหลวงมณฑลมีคนเก่งมากมาย ฉันฉีเหมยแค่อาศัยบารมีเพื่อนๆ เท่านั้นจึงพอมีตำแหน่งในวงราชการเลี้ยงปากท้องพูดถึงความสามารถแล้วยังห่างไกลจากพวกคุณสกุลเยียนมาก โดยเฉพาะคนรุ่นหนุ่มอย่างคุณแต่ละคนล้วนเฉลียวฉลาดยอดเยี่ยม เราเทียบไม่ติดแล้วจริงๆ”

        ขณะที่สองคนนี้พูดจาทักทายกันนั้นผมสังเกตเห็นว่าฉีเหมยคอยใช้หางตาชำเลืองมองผมตลอดเวลาเห็นได้ว่าเป้าหมายที่เขาเข้ามาไม่ใช่เยียนเกอสิงแต่เป็นผม

        มีข้อมูลเกี่ยวกับฉีเหมยที่ผมเคยอ่านผุดขึ้นในสมองผมกล่าวโดยสรุปแล้ว ไสยเวทที่เขาสันทัดคือวิชาชี่กงและวิชาฝึกพลังจิตแวดวงเพื่อนฝูงที่เขาคบหาส่วนใหญ่เป็นคนในวงราชการ มีชาวบ้านทั่วไปน้อยมาก

        “เสี่ยวเซี่ย พอฉันเห็นเธอก็ทำให้นึกถึงเรื่องหนึ่งเฮ้อ เรื่องในอดีตราวกับเมื่อวาน แต่คนก็จากไปแล้วหลายปีก่อนฉันเจอปู่เธอที่จัตุรัสเฉวียนเฉิง ตอนนั้นแกเริ่มสติเลอะเลือนแล้ว ฉันใช้พลังจิตช่วยให้แกมีสติกลับคืนมาชั่วคราวแกบอกฉันว่ากระจกวารีโหรเทพในตำนานหายไปแล้ว ในฐานะผู้สืบทอดของสกุลเซี่ยแกรู้สึกละอายต่อบรรพชน มีเพียงใช้ความตายเพื่อไถ่โทษ คนรุ่นเก่าในแวดวงไสยเวทของเมืองหลวงมณฑลต่างรู้เรื่องกระจกวารีโหรเทพหลายคนจึงหมายตาสิ่งนี้ เชื่อว่าถ้าหาของสิ่งนี้เจอ จะสามารถทำนายอนาคตควบคุมปัจจุบันและเปลี่ยนแปลงอดีตได้ แต่ไม่มีใครเคยเห็นของที่ว่าจริงๆฉันเชื่อว่าที่ปู่เธอพูดนั้นเป็นความจริง แต่ก็หวังว่าคำพูดดังกล่าวไม่เป็นความจริงบรรพชนชาวจีนของเรามีของวิเศษทางไสยเวทมากมายสืบทอดมาให้คนรุ่นหลังใช้เพื่อดูแลบ้านเมืองให้สงบต้านภัยจากข้าศึกภายนอกคุ้มครองรากฐานที่ดีเลิศของประชาชาติจีนที่สืบทอดมากว่าห้าพันปีแต่น่าเสียดายที่ลูกหลานไม่รักดี ของล้ำค่ามากมายถูกขายในราคาต่ำให้กับคนต่างชาติ มอบของให้คนอื่นกลับมาทำร้ายตนจนประชาชาติตกที่นั่งลำบากฉันอยู่กับฝ่ายรัฐบาลมักอ่านพบข้อมูลด้านนี้ยิ่งรู้สึกว่ารากฐานของชาวจีนเราถูกพวกลูกหลานอกตัญญูขุดทำลายไปมากที่ฉันมาก็เพื่อบอกเธอว่าอย่าเพ้อฝันอะไรกับกระจกวารีโหรเทพเลย นั่นเป็นแค่ความฝัน...”เขาพูดพลางถอนหายใจ

        สีหน้าเยียนเกอสิงเปลี่ยนไป เขาจ้องตาผมทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด ดวงตาราวกับจะปะทุออกมา

        ผมพยักหน้าอย่างสงบ “ขอบคุณที่คุณฉีอบรมครับผมเป็นชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ไม่เคยได้ยินปู่เอ่ยถึงของสิ่งนี้เวลานี้ปู่จากไปแล้ว ผมฝังปู่แล้วก็จะกลับบ้านไปใช้ชีวิตตามปกติ จะไม่คิดเพ้อฝัน ครูสอนผมตั้งแต่เล็กแล้วว่าไม่มีปิ่งตกลงมาจากฟ้า[1]ผมเข้าใจดีครับ ชาวบ้านควรใช้ชีวิตอย่างชาวบ้าน คาดหวังสูงเกินไปก็ไม่มีประโยชน์”

        ที่จริงผมตั้งใจไว้แล้วว่าไม่ว่าคนอื่นจะพูดอะไรผมจะยอมรับอย่างเงียบๆ ทำตัวอ่อนน้อม มีแต่ต้องทำอย่างนี้จึงจะไม่เผยพิรุธออกมา

        “ดี เธอคิดได้อย่างนี้ฉันก็วางใจ”ฉีเหมยพยักหน้า แล้วตบไหล่ผมเบาๆ “ฉันยังต้องทำงาน คงไม่สามารถส่งท่านผู้เฒ่าเซี่ยด้วยตนเองแล้ววันหน้าติดต่อกันบ่อยหน่อย ลำบากอะไรก็มาหาฉันได้เลย”

        ผมไม่ได้คาดหวังอะไรกับฉีเหมยเป็นพิเศษและไม่อยากประจบเอาใจเขา เพียงแต่ตอบตามมารยาทว่า“ขอบคุณคุณฉีที่อุตส่าห์หาเวลามาทั้งๆ ที่งานยุ่งครับ”

        เยียนเกอสิงผายมือไปทางประตู “คุณฉีผมเดินไปส่งครับ”

        ในใจเขาคงมีคำพูดมากมายที่อยากพูดกับฉีเหมยจึงรีบร้อนตามอีกฝ่ายออกไป เลิกใส่ใจผมอย่างสิ้นเชิง

        ฉีเหมยยิ้ม แล้วเดินออกไปเยียนเกอสิงตามไปติดๆ

        ผมมองไปที่ตู้หนังสือ อาศัยความจำเดินไปหยิบสมุดบันทึกเล่มที่เยียนเกอสิงเคยอ่านออกมาทันที

        แถบบนปกสมุดบันทึกมีข้อความแถวหนึ่ง“บันทึกเรื่องประหลาดในฌาปนสถานจี่หนาน ฤดูร้อนปี 2013”กระดาษด้านในเริ่มเหลืองแล้ว มุมกระดาษถูกเปิดจนเป็นขุย

        ผมนึกทบทวน จำได้ว่าเรื่องใหญ่ที่สุดในหน้าร้อนปี2013 คือฝนตกหนักมากทำให้เกิดน้ำท่วมใหญ่ทั้งเมืองอย่างน่ากลัว

        “เยียนเกอสิงสนใจสมุดบันทึกพวกนี้งั้นหรือหรือแค่ดูฆ่าเวลา” ผมคิด แล้วค่อยๆ เปิดสมุดบันทึก ดูตามความหนาบางของสมุดหาหน้าที่เยียนเกอสิงอ่านได้คร่าวๆ

        ลายมือเขียนด้วยปากกาของผู้บันทึกดีเยี่ยมใช้ตัวหนังสือแบบสิงข่ายที่มาตรฐาน ตัวหนังสือสวยงาม ข้อความไหลลื่น อ่านง่าย

        ต่อไปนี้เป็นข้อความส่วนหนึ่งในสมุดบันทึกน่าจะเป็นส่วนที่เยียนเกอสิงเพิ่งอ่าน...

        “กระจกวารีโหรเทพคืออะไรครั้งแรกที่ได้ยินชื่อนี้รู้สึกแปลกใจมาก แต่ผมเชื่อว่าเรื่องราวทั้งหลายในโลกไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆไม่มีที่มาที่ไป น่าจะมีต้นตอที่ลึกลงไป ผมมีนิสัยโง่งม มักจะทำอะไรดึงดันปัญหาอะไรที่ไม่เข้าใจจะค้างคาใจตลอดเวลา ที่ผมบันทึกต่อจากนี้เป็นเรื่องประหลาดเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่เมื่อฤดูร้อนปี2013 เรื่องราวแปลกมาก ผมทำได้เพียงบรรยายเรื่องนี้ตามความเป็นจริงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่แต่งเติมความเห็นส่วนตัวใดๆ หวังว่าคนถัดไปที่พลิกอ่านบันทึกนี้จะเปิดใจให้กว้าง ถือว่าเรื่องจบลงเท่านี้ บ่ายวันที่ 20 กรกฎา 2013 ผมไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ดินในใจกลางเมืองที่ถูกน้ำท่วมประสานกับตำรวจเพื่อช่วยเหลือประชาชนที่ติดอยู่ในนั้นออกมา ห่างจากช่วงที่เริ่มน้ำท่วมใหญ่สี่สิบแปดชั่วโมงแล้วผมวิตกว่าต่อให้หาเจอก็อาจเป็นศพที่จมน้ำเสียชีวิต ทางด้านฌาปนสถานเตรียมอุปกรณ์ฆ่าเชื้อถุงพลาสติกใบใหญ่และเปลเชือกสำหรับผู้เสียชีวิตมาด้วยเตรียมพร้อมเพื่อเคลื่อนย้ายศพออกไป เราเข้าไปทางปากทางเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตผ่านบริเวณจำหน่ายเครื่องสำอางและเหล้า น้ำยังไม่ลดลง ท่วมสูงถึงเอวเรามีขวดและกล่องกระดาษมากมายลอยตามน้ำ แต่ไม่มีคนหรือศพ ขณะที่เราผ่านเขตขายเหล้ามาถึงประตูของคลังเก็บสินค้าหมายเลขหนึ่งนั้นเห็นประตูเปิดออกครึ่งหนึ่ง มีเสียงเคาะท่อเพื่อขอความช่วยเหลือดังออกมา ทีมเราเก้าคนเข้าไปในคลังสินค้าทันทีเดินหาไปตามเสียง เห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่บนชั้นเหล็กเธอถือกุญแจคล้องสายยูไว้ในมือ เคาะท่อทำความร้อนอย่างอ่อนแรง เธอตะลึงเมื่อเห็นพวกเรามือคลายออก ทำให้กุญแจตกลงไปในน้ำ เราช่วยเธอ ถามเธอว่ายังมีคนอื่นติดอยู่ในนี้ไหมแต่เธอไม่สามารถพูดคุยกับเราตามปกติพูดเพียงประโยคเดียวว่ากระจกวารีโหรเทพอยู่ที่นั่นเราทั้งเก้าคนเพิ่งได้ยินชื่อนั้นครั้งแรก คิดว่าเป็นกระจกชนิดหนึ่งหรือเป็นชื่อของสินค้าจึงพูดปลอบโยนเธอ ประคองเธอออกไปข้างนอก คาดไม่ถึงว่าพอเราเดินมาถึงใจกลางซูเปอร์มาร์เก็ตจู่ๆ เธอก็ตะโกนออกมาราวกับคลุ้มคลั่งว่ากระจกวารีโหรเทพอยู่ที่นั่น...”

        ผมอ่านรวดเดียวสามหน้าด้วยใจระทึก จนลืมเรื่องรอบข้างทั้งหมดรีบพลิกดูหน้าต่อไป ร้อนใจอยากรู้ว่าผู้บันทึกเรื่องประหลาดนี้ได้เห็นกระจกวารีโหรเทพที่แท้จริงหรือไม่

        พออ่านถึงตรงนี้จู่ๆ ผมก็ได้กลิ่นแก่นจันทน์จางๆลอยมา ราวกับมีคนจุดไม้แก่นจันทน์ ใกล้ๆ ทางซ้ายของผม

        ผมหายใจเข้าลึกๆ สายตาละจากสมุดบันทึกมองไปรอบๆ จึงพบว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในห้องอบอวลไปด้วยหมอกควันควันแต่ละสายใหญ่เท่าตะเกียบ แม้จะมีจำนวนมากแต่อยู่ในแนวขวางและแนวดิ่งอย่างเป็นระเบียบถ้าหากเป็นสีแดงไม่ใช่สีเทาแบบนี้ ผมคงคิดว่าตัวเองอยู่ในห้องที่มีระบบเตือนภัยอินฟราเรดแล้ว

        พอผมเห็นควันก็นึกถึงบทกลอนที่ถังหว่านและเยียนเกอสิงเคยท่อง“ธูปหนึ่งก้านคารวะเทพที่ด่านซานไห่ มองทะลุความเป็นความตายไร้เศร้าตลอดไป”

        ในเมื่อมีการเผาไม้แก่นจันทน์ หญิงแห่งสกุลหันคนนั้นคงอยู่ไม่ไกล

[1] ปิ่งคืออาหารที่ทำจากแป้งคล้ายโรตีชาวจีนภาคเหนือนิยมกิน ความหมายของข้อความนี้คือไม่มีอะไรได้มาง่ายๆเหมือนสวรรค์ไม่ประทานปิ่งมาให้