หากไม่ใช้โอกาสนี้แก้แค้นให้สำเร็จนับว่าเสียทีที่์ให้โอกาส เพียงแต่ว่าฝีมือนางในตอนนี้ยังไม่อาจเอาชนะคนผู้นั้นได้
ระหว่างที่คิดไปเรื่อยๆ นางพลันรับรู้ได้ถึงฝ่ามือน้อยๆ ที่เคลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ วันนี้ผิดแปลกแตกต่างจากทุกวัน การเคลื่อนไหวของฝ่ามือเ้าทึ่มเริ่มวนลงมาที่สะโพกของนาง
ขณะที่นางกำลังคิดหาวิธีที่จะเอาชนะคนผู้นั้น มือข้างหนึ่งก็กระทบถูกสะโพกนุ่มนิ่ม
สมองของนางพลันกระจ่างปราดขึ้นมา
“บำเพ็ญคู่”
การบำเพ็ญคู่เป็แนวทางการฝึกบำเพ็ญเพียรของสำนักตันติ่ง โดยทั่วไปผู้บำเพ็ญพรตล้วนเห็นว่าแนวทางนี้เป็แนวทางนอกรีตจึงมีไม่มากที่จะมีผู้ฝึกปรือ
เพียงแต่นางทราบดีว่าด้วยพลังฝีมือของนางในตอนนี้ ต่อให้ฝึกอีก 30 ปี ก็ไม่มีความรุดหน้า ได้แต่อาศัยหยางมาเสริมหยินเพื่อก้าวข้ามอีกขั้น
ในความเงียบงันมือข้างหนึ่งสอดเข้ามาในสะโพกนาง มาถึงขั้นนี้แล้วหากนางยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็โง่เต็มทน
“เ้าโง่นี้กลับคิดอ่านต่อเรา” นางที่ผ่านการเวลามาเกือบครึ่งร้อยแม้ครองตัวบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่ก็ไม่ใช่ไม่รู้ประสีประสา เพียงแต่ในความใกลับไม่คิดว่าเ้าทึ่มที่สมองไม่สมประกอบผู้นี้จะคิดอกุศลต่อนางได้
นางในวัยห้าสิบเศษแต่ด้วยฝึกวิชากำลังภายในขั้นสูงจึงยังคงรักษารูปโฉมไว้ได้แม้ไม่งามหยาดฟ้า แต่ก็จัดอยู่ในหมวดหญิงงาม เพียงไม่คิดว่าเ้าเด็กโง่นี่จะคิดอ่านต่อร่างกายนาง
“นางนอนหลับตาพริ้มรอดูว่าเ้าโง่นี่จะมาลวดลายใด”
“อืม” นางครางออกมาเมื่อมือข้างนั้นล้วงผ่านร่องสะโพกนาง
นางที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงเพียงถอดเสื้อล้นมากองอยู่ที่เอว พลันคิดในใจสมควรลุกขึ้นมาจัดการเ้าเด็กแก่แดดผู้นี้หรือไม่เกรงว่ามันคงจะเคยเห็นผู้ใหญ่ที่ไหนทำกันมาก่อน จึงเกิดขวัญราคะบังอาจล่วงเกินนางเช่นนี้
“เราสมควรจัดการกับมันเช่นไร” ระหว่างที่นางคิดมือมันก็เริ่มตลบชายกระโปงนางขึ้น
“สมควรตบมันซักสองฉาดแล้วจับโยนลงแม่น้ำ” เนื่องจากนางาเ็จึงไม่ได้ใส่กางเกงไว้ด้านใน เพียงสวมชุดยาวคลุมกายไว้
ตลบเพียงครั้งเดียวชายเสื้อก็ล้นมากองอยู่ที่เอวนาง รู้สึกเย็นวาบ่ล่าง สะโพกขาวผ่องก็อวดแก่สายตาเ้าโง่ทันที
“มันกล้า!” นางอุทานในใจ ขณะจะลุกขึ้นไปจัดการมันที่ว่า นางพลันรู้สึกถึงน้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมา นางที่ใช้เพียงแค่นิ้วเดียวก็ส่งมันไปเกิดใหม่ได้นับพันครั้งกลับมีความคิดประการหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว
“ช่างเถอะถึงอย่างไรมันเป็ผู้ช่วยชีวิตเรา”
“จะอย่างไรมอบให้แก่มันไม่ถือว่าเราเสียหาย”
นางรู้สึกถึงวัตถุร้อนลวกบางอย่างจ่อใส่สะโพกนาง ในความใต้องสะดุ้งบิดตะโพกหลบอย่างลืมตัว เป็จะหวะเดียวกันกับที่เ้าโง้กดของแข็งลงมาพอดี ด้วยจังหวะพอดิบพอดี ช่องทางที่ปิดสนิทพลันอัดแน่นไปด้วยแท่งหยกขนาดเท่าลำเทียน
“อืมมมม” นางใสุดขีดครางออกมาอย่างลืมตัว
เ้าโง่เองก็เหมือนจะใกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแต่หลังจากแท่งหยกโดนบีบรัดจนแน่น ด้วยสัญชาตญานและความเสียวซ่านจึงเร่งขยับเข้าออกอย่างลืมตัว
ในความเงียบพลันเกิดเสียงดัง พับ พับ พับ นางในตอนนี้เพียงนอนคว่ำหน้าหลับตาพริ้มหนุนแขนตนเองปล่อยให้เ้าโง่ด้านหลังซอยเอวเข้าออกอย่าลืมตัว
สิ่งที่เข้าๆ ออกๆ อยู่ในตัวนางตอนนี้แม้ไม่ใหญ่มาก แต่ในชีวิตนี้นางยังไม่เคยลิ้มรองรสชาติเช่นนี้มาก่อน
“์... เสียวยิ่งนัก นี่หรือคือการร่วมรักที่ผู้คนกล่าวขาน”
นางได้แต่นอนรับแรงกระแทกของเ้าโง้ด้านหลัง ทุกครั้งที่โดนกระแทกเข้ามานางรู้สึกราวกับถูกท่อนซุงขนาดใหญ่ฟาดหวด ยามที่ท่อนซุงถูกดึงถอนออกไปกลีบท้อของนางกลับดึงดูดไว้อย่างอาลัยอาวรณ์
ทั้งสองคนต่างไม่มีคำพูดว่ากล่าว ในความเงียบ เ้าโง่ก้มหน้าก้มตากระแทกไปอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย กระแทกไปได้ซักพักรู้สึกยังไม่สะใจจึงถอนแกนกายออก มือที่จับอยู่ที่เอวพลันออกแรงกระชากให้สตรีที่อยู่ใต้ร่างลุกขึ้น
ด้วยร่างกายและพละกำลังที่มี ความจริงไม่เพียงพอจะฉุดดึงสตรีนางนั้นให้ลุกขึ้นมา แต่เมื่อนางที่นอนอยู่เบื้องล่างรับรู้ได้ถึงแรงกระชาก ราวกับจิตใจเชื่อมโยงกันแต่ชาติปางก่อน นางเองก็ไม่เคยทำเ้าสิ่งนี้มาก่อน พลันหยัดกายขึ้นอยู่ในท่าคลานสี่ขา ใช้ข้อศอกค้ำยันไว้ ขาก็กางออกเล็กน้อย โหยหาเ้าสิ่งที่ออกจากกายนางหวังให้มันกลับเข้ามาเติมเต็มโดยเร็ว
“พับ พับ พับ” ด้วยความว่องไว แท่งหยกที่ฉ่ำเยิ้ม ก็มุดเข้าไปในกลีบท้อที่มีน้ำไหลเยิ้มอยู่ปากทาง
ในท่วงท่านี้ มันสามารถกระแทกได้อย่างถนัด รู้สึกยิ่งโยกยิ่งสะใจยามกระแทกไปก็ก้มลงมามองดูความเป็ชายของตนเองผลุบเข้าผลุบออก กลีบท้อสีชมพูสดปลิ้นเข้าปลิ้นออกตามจังหวะการโยก
เหลียวมองขึ้นมาเป็กลุ่มผมสีดำสยายไปตามแผ่นหลังและตกไปด้านข้าง ศีรษะของคนที่โดนกระแทกก้มลงคุดคู้อยู่กับกองผ้าห่ม มือทั้งสองข้างกำชายผ้าห่มไว้แน่น
มันรู้ว่านางเองก็ชอบ ถ้าไม่ชอบคงไม่เป็แบบนี้ เห็นเช่นนั้นมันก็ยิ่งเพิ่มแรงกระแทกมากขึ้น
“พับ พับ พับ พับ”
“อืม อะ อา อ่า....”
กระแทกอยู่ในท่านี้กว่าครึ่งชั่วยาม ในที่สุดทั้งมันและนางพลันสั่นกระตุกพร้อมกัน น้ำขาวใสทะลักออกจากจุดที่เชื่อมต่อกันไหลลงมาตามเรียวขาขาวเนียนของนาง
หลังจากการกระตุกไปซักระยะของนาง นางยังคงอยู่ในท่าคลานสี่ขาคุดคู้อยู่แบบนั้น มันเองก็สั่นกระตุกไปหลายครั้งพลันถอนตัวตนออก
ก้มมองดูผลงานตนเองที่ไหลเยิ้มออกจากรูร่องของนางอย่างพึงพอใจ คนต้องหวนกลับไปคิดถึงเื่อดีต
ความจริงแล้วมันหาใช่เด็กโง่ที่ชื่อเฉิงกั๋วไม่ แต่เดิมมันเป็ถึง
กว๋อกงที่ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์สุย คุมทหารหลายแสนนาย เพียงแต่ใน่บั้นปลายชีวิต กลับถูกคนสนิทรอบทำร้ายจนตาย
เพียงแต่เมื่อตายไปแล้วกลับพบว่าตนเองทำบาปและบุญเท่ากันจะลงนรกก็ไม่ได้ขึ้น์ก็ไม่ได้ ต้องกลายเป็ิญญาล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์มาสองร้อยกว่าปี
เมื่อ 4 ปีก่อนมีเด็กชายคนหนึ่งจมน้ำลอยมาติดใกล้กลับสถานที่ ที่มันได้สิงสถิตอยู่ เมื่อเข้าไปตรวจดูจึงพบว่าเด็กนั่นิญญาได้ออกจากร่างไปแล้ว เพียงแต่ร่างนี้ไม่เหมือนกับร่างอื่นๆ ที่มันเคยพบเพียงแค่มันเอามือเข้าไปัั ดวงิญญาก็ถูกดึงเข้าไปสิงในร่างนั้นทันที จะออกก็ออกไม่ได้