เกิดใหม่มาแก้ไขชะตาชีวิต

        บทที่ 38 นั่นไม่ใช่ความฝัน!

        หลังจากลั่วโหวออกไป เขารู้สึกจิตใจไม่สงบเล็กน้อย เขาคิดว่าในชาติก่อนหลังอายุ 20 ปี หากเจอเรื่องแบบนี้ เขาจะเรียกภรรยาและคนรักมาอยู่ด้วย เพื่อรับความอบอุ่นจากพวกเธอ

        เมื่อคิดถึงตรงนี้ ก็เห็นว่าท้องฟ้ามืดแล้ว เขาจึงไปหาอาจารย์เถียนที่มหาวิทยาลัย

        อาจารย์เถียนยังอยู่ในหอพัก เมื่อเห็นลั่วโหวมา เธอก็พูดว่า “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามา”

        ลั่วโหวเข้ามา ปิดประตู จากนั้นเดินมานั่งข้างเตียงของเธอ นอนลง แล้วพูดว่า “อาจารย์ฝึกวิชาภายในได้ไกลแค่ไหนแล้ว อาจารย์คือคนแรกนอกเหนือจากญาติที่ผมสอนวิชานี้ อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าถ้าวิชานี้ถูกเผยแพร่ออกไป มันจะก่อให้เกิดความวุ่นวายขนาดไหน บางทีอาจนำไปสู่สงครามระหว่างประเทศมหาอำนาจด้วยซ้ำ!”

        อาจารย์เถียนนิ่งคิดสักพัก จากนั้นพูดว่า “เธอบอกฉันแบบนี้ หมายความว่ายังไง”

        ลั่วโหวนอนคว่ำ ชวนเธอด้วยท่าทาง “มานี่สิครับ ช่วยนวดให้ผมหน่อย”

        อาจารย์เถียนกัดริมฝีปากเล็กน้อย จากนั้นเดินมานั่งข้างเตียง ค่อย ๆ นวดให้เขา พลางพูดว่า “วันนี้เธอแปลกจริง ๆ เป็นอะไรกันเนี่ย”

        ลั่วโหวผ่อนลมหายใจ “ผมรู้ว่าวิชาภายในนี้มีทั้งหมดหกขั้น เมื่อเรียนจนถึงขั้นสูงสุด จะมีพละกำลังเท่ากับม้า 32 ตัว หรือประมาณ 32 ตัน อาจารย์คิดว่าจะเป็นอย่างไร ถ้ากองทัพของประเทศมหาอำนาจมีทหารร้อยคนหรือสิบคนที่มีพละกำลังขนาดนั้น ลูกศิษย์ของผมถึงจะไม่ค่อยมีพรสวรรค์ แต่ฝึกได้เพียงปีครึ่งก็มีพละกำลังครึ่งตัวม้า หรือสามารถยกก้อนหินหนัก 500 กิโลกรัมได้ แล้วถ้ากองทัพของประเทศจีนมีทหารถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่มีความสามารถขนาดนั้น จะไม่เปลี่ยนรูปแบบการสงครามของโลกเลยเหรอ”

        พูดมาถึงตรงนี้ ลั่วโหวก็คว้าข้อมือของอาจารย์เถียนอย่างแรง จากนั้นพลิกตัว แล้วกดเธอให้ลงนอน ทำให้อาจารย์เถียนหายใจแรงขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ พลางพูดว่า “เธอ ลุกเถอะนะ!”

        ลั่วโหวกดทับเธอไว้ และพูดว่า “ไม่ ผมชอบอาจารย์นะ อาจารย์ไม่รู้เหรอ ถังเทียนเจ๋ออยากเรียนวิชาภายในของผม ผมให้เธอมาเป็นศิษย์ แต่เธอไม่ยอม ผมชวนให้เธอมาเป็นแฟนคนหนึ่งของผม เธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน”

        พอพูดจบ ลั่วโหวก็จูบหน้าผากและดวงตาของอาจารย์เถียนไม่หยุด

        ร่างกายของอาจารย์เถียนอ่อนยวบลงทันที เธอพูดเสียงนุ่มว่า “ลั่วโหว อย่าทำแบบนี้เลยนะ ฉัน ฉันเป็นอาจารย์ของเธอนะ”

        “ไม่ ผมชอบอาจารย์!” ลั่วโหวนึกถึงคนรักในชาติก่อน จึงพูดอย่างตามใจตัวเอง

        อาจารย์เถียนหลับตาลง น้ำตาไหลออกมา ทั้งสองมือโอบรอบหลังของลั่วโหว

        ลั่วโหวเพิ่งมีวันเกิดอายุครบ 17 ปี เขาสูงถึง 183 เซนติเมตร น้ำหนักเกิน 70 กิโลกรัม หากไม่นับใบหน้าที่ดูวัยรุ่นเกินไป และร่างกายยังไม่พัฒนาเต็มที่ ส่วนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างจากผู้ชายที่โตแล้ว

        ลั่วโหวไม่ได้จูบปากอาจารย์เถียนเลย แต่จูบที่หน้าผาก ตา จมูก และแก้มของเธอ จูบซ้ำแล้วซ้ำอีก จนในที่สุดน้ำลายก็ไหลออกมา

        หน้าอกของอาจารย์เถียนกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด

        ลั่วโหวรู้สึกถึงสิ่งนุ่มนวลคู่หนึ่งค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น

        เขารู้ว่าอาจารย์เถียนกำลังต้องการ

        เขาจึงหยุดจูบ แนบแก้มไปกับใบหน้าเล็กของเธอ และกดทับอยู่อย่างนั้น

        จากนั้นเขาก็เอนตัวนอน หันหน้าเข้าหาอาจารย์เถียนและกอดเธอ แล้วคลุมผ้าห่มทับตัวทั้งคู่

        “นอนสักพักนะ ให้ผมนอนในอ้อมกอดของอาจารย์สักครู่” ลั่วโหวพูดเบา ๆ

        อาจารย์เถียนยังคงหลับตา และกอดบ่าของเขาไว้

        แต่กัดริมฝีปากล่าง แสดงถึงความขัดแย้งภายในใจ

        ครู่ต่อมา เธอพบว่าลั่วโหวนอนหลับไปจริง ๆ และส่งเสียงหายใจอย่างแปลกประหลาด

        เขาหายใจยาวนานมาก

        อาจารย์เถียนพยายามจะแกะแขนของเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล

        เธอจึงต้องปิดตาลงเช่นกัน

        เธอปฏิบัติตามคำสั่งของลั่วโหว และเริ่มฝึกฝนวิธีการนั้น

        ในระหว่างการฝึกโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอก็ค่อย ๆ หลับไปและเข้าสู่ภวังค์แห่งความฝัน

        ในความฝัน เธอพบว่าลั่วโหวได้สอดมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอ มือข้างหนึ่งกุมอกของเธอ และมืออีกข้างวางอยู่บนดินแดนแห่งสวนดอกไม้ของเธอ...

        เธอตื่นขึ้นมาอย่างตกใจ นั่นไม่ใช่ความฝัน!

        เธอไม่รู้เลยว่าลั่วโหวมีความทรงจำจากชาติก่อน ถ้าหากมีผู้หญิงคนใดอยู่ในอ้อมกอดของเขา ลั่วโหวมักจะทำท่าทางแบบนี้เสมอ

        อาจารย์เถียนรู้สึกละอายอย่างยิ่ง!

        เธอจึงดึงมือของลั่วโหวออกอย่างแรง!

        ลั่วโหวตื่นขึ้นมาและรู้ถึงความผิดปกติของตัวเอง!

        เขารีบหดมือกลับทันที!

        อาจารย์เถียนร้องไห้!

        เธอร้องไห้จริง ๆ และสะอื้นขึ้นมา!

        ลั่วโหวรู้สึกอึดอัดใจชั่วขณะ แต่แล้วก็ถอนหายใจด้วยความเข้าใจว่าเป็นเพราะความทรงจำและนิสัยจากชาติก่อนที่ก่อให้เกิดเหตุการณ์นี้ เขาจึงช่วยเช็ดน้ำตาให้อาจารย์เถียน และพูดเบา ๆ ว่า “อย่าร้องไห้เลยครับ”

        แต่ใครจะรู้ว่าอาจารย์เถียนกลับร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม!

        ลั่วโหวเริ่มจูบรอยน้ำตาของเธอ

        หลังจากจูบครั้งนั้น อาจารย์เถียนก็หยุดร้องไห้ และพยายามผลักเขาออก

        แต่เธอกลับผลักเขาออกไม่ได้ สักพักลั่วโหวก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ อีกครั้งว่า “ถ้าร่างกายของผมโตกว่านี้ วันนี้อาจารย์คงเป็นผู้หญิงของผมไปแล้ว!”

        เมื่ออาจารย์เถียนได้ยินคำพูดนั้น เธอก็ผลักเขาอย่างแรงอีกครั้ง พร้อมกับดิ้นรน

        ลั่วโหวกอดเธอไว้แน่นและพูดว่า “อย่าทำแบบนี้เลย อายุไม่ใช่ปัญหา จิตใจต่างหากที่เป็นปัญหา อาจารย์อายุแค่ 24 ปีเองนะ!”

        อาจารย์เถียนก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุด

        ลั่วโหวหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า “เอ๊ะ อาจารย์เกิดวันไหนนะ ทำไมไม่บอกผมล่ะ”

        “ฮึ่ม!” อาจารย์เถียนส่งเสียงครางเบา ๆ

        เธอเป็นผู้หญิงที่มีจิตใจเยาว์วัย!

        ลั่วโหวรู้สึกอ่อนโยนขึ้นมาก เขาทับลงบนตัวเธออีกครั้ง ประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ แต่เขาเห็นอาจารย์เถียนหลับตาไปแล้ว จึงพูดพร้อมกับหัวเราะว่า “แค่ 24 ปีเองนะ อาจารย์ของผมสอนวิชาและถ่ายทอดประสบการณ์ 40 ปีของเขาให้ผม ดังนั้นผมจึงมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว!”

        อาจารย์เถียนได้ยินดังนั้นก็ลืมตาขึ้น และถามว่า “จริงเหรอ”

        ลั่วโหวพยักหน้า “แน่นอนว่าจริง!”

        ใบหน้าของอาจารย์เถียนแดงก่ำ และเธอก็หลับตาลงอีกครั้ง ลั่วโหวเห็นว่าขนตาของเธอยาวมากและเป็นของแท้!

        เขายื่นมือไปลูบแก้มเธอเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อีกสองปีอาจารย์ก็ลาออก แล้วมาอยู่กับผมนะ น้าเล็กของผมคงอยู่กับผมตลอดไปไม่ได้หรอก ไม่งั้นปู่กับย่าคงไม่พอใจแน่ ๆ”

        อาจารย์เถียนไม่ตอบอะไร

        ลั่วโหวหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ผมจะจ้างอาจารย์มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัว”

        เธอยังคงเงียบ

        “อีกสองปี ผมจะจ่ายเงินเดือนหนึ่งแสนหยวน!”

        เธอยังคงเงียบอยู่

        ลั่วโหวหัวเราะเบา ๆ และพูดต่อ “ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหม!”

        อาจารย์เถียนหัวเราะเบา ๆ และลืมตาขึ้น เธอผลักเขาออกไป แล้วพูดว่า “งั้นเธอก็ลุกขึ้นสิ!”

        ……

        อาจารย์เถียนไปห้องน้ำแล้ว ลั่วโหวมานั่งที่เตียงของเธอสักพัก เมื่อเห็นเธออาบน้ำเสร็จแล้วออกมา ลั่วโหวก็ลุกขึ้นยืน กอดเธอไว้จากด้านหลัง และสวมเสื้อโค้ตให้เธอ

        ลั่วโหวดมกลิ่นที่คอของเธอ และพูดว่า “อาจารย์ซื้อบ้านแล้วหรือยัง”

        “ยัง” อาจารย์เถียนตอบ

        “ซื้อสักหลังเถอะ แต่ไม่ใช่ในหมู่บ้านของเรานะ” ลั่วโหวพูด

        “ทำไมล่ะ” อาจารย์เถียนถามอย่างกวน ๆ

        ลั่วโหวหัวเราะเบา ๆ เขาเอามือไปลูบที่หน้าอกของอาจารย์เถียน คราวนี้ไม่ใช่ฝันแล้ว เขาใช้นิ้วลูบไล้ผ่านเสื้อขนแกะบาง ๆ จนทำให้เธอหลับตาลงทันที และร่างกายของเธอก็อ่อนลง

        ครั้งนี้ลั่วโหวรู้สึกประทับใจมาก!

        เขาอุ้มอาจารย์เถียนขึ้น แล้วเดินไปที่เตียงข้าง ๆ

        ไม่นาน เขาก็ทับเธอ และดึงเสื้อขนแกะและเสื้อชั้นในของเธอขึ้น

        อาจารย์เถียนเริ่มมีความรู้สึกแล้ว!

        เสื้อชั้นในสีเหลืองอ่อน!

        ลั่วโหวดันเธอขึ้นไปอย่างแรง ใช้มือสองข้างจับเธอไว้ ปากก็กดลงไปบนตัวเธอ

        ความทรงจำในอดีตชาติของเขาโหมกระหน่ำเข้ามา

        อาจารย์เถียนส่งเสียงครางเบา ๆ

        ทันใดนั้น ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร เธอก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว ผลักไหล่ของลั่วโหว และพูดว่า “อย่า ลั่วโหวอย่าทำแบบนั้น”

        ลั่วโหวรู้สึกได้ว่าสิ่งที่ล้ำค่าในมือและริมฝีปากของเขากำลังขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง

        ส่วนล่างของเขาเริ่มรู้สึกเจ็บปวดมาก!

        นี่คือผลที่ตามมาจากความสับสนระหว่างอายุร่างกายและอายุจิตใจ!

        พวกเขาไม่รู้ว่ามันจบลงได้อย่างไร สิ่งสำคัญคือ ลั่วโหวเอาชนะตัวเองในที่สุด เขาปล่อยมือ วิ่งไปที่ห้องน้ำ ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น แล้วก็ยืนอยู่หน้ากระจก หายใจเข้าลึก ๆ อย่างต่อเนื่อง

        ส่วนอาหารเย็น พวกเขากินด้วยกันในห้อง เพราะอาจารย์เถียนไม่อยากออกไป