ผู้ร่วงหล่น

ดวงตาของแจ๊คส่องประกายสีม่วงอันชั่วร้ายขึ้นจิตสังหารของแจ๊คเผยออกมาจากร่างกายไม่หยุดจนทำให้ทุกคนภายในร้านอาหารรู้สึกเยือกเย็นไปกระดูกสันหลัง

นักเวททุกคนที่อยู่ภายในร้านอาหารรู้สึกตกตะลึงและหวาดกลัวจึงปิดปากของตนเอง ส่วนคนธรรมดารู้สึกแค่หนาวเย็นเท่านั้นจนหัวเราะต่อไปอย่างไม่เกรงกลัว

เจ้าของร้านอาหารและพนักงานเห็นคำพูดของแจ๊คจึงตกใจเล็กน้อยก่อนจะมองแจ๊คด้วยสายตาที่น่าสมเพช

“จ่ายความตายหรือ แกไม่รู้หรือไงว่าเป็นแค่ขอทานยังมาปากดีพูดแบบนี้กับร้านอาหารของฉันอีก ฉันเปลี่ยนใจแล้วฉันจะทรมานแกให้รู้สึกว่าเสียใจกับสิ่งที่ตนเองเกิดมา”

สิ้นสุดคำพูดของเจ้าของร้าน เจ้าของร้านได้หันหลังไปหาพวกอันธพาลก่อนจะบอกอีกครั้งหนึ่ง

“ไปจัดการทรมานมันให้รู้ว่าเป็นแค่ขอทานกลับมากินอาหารในร้านฉัน หลังจัดการเรื่องนี้ฉันจะจ่าย 1 เหรียญเงิน”

พวกอันธพาลทั้ง 5 ได้ยินเรื่องเงินจนหัวเราะขึ้นและเลียปากของตนเอง

“เรื่องแค่นี้กลับได้เงินตั้ง 1เหรียญเงิน สบายมากฮ่า ๆ”

หลังพูดจบพวกอันธพาลทั้ง 5 หยิบมีดและกระบองไม้ที่เป็นอาวุธของตนเองขึ้นและเดินไปทางแจ๊คอย่างช้า ๆ พวกนักเวทรวมไปถึงคนที่เริ่มเรื่องนี้ขึ้นมาเหงื่อได้ไหลเต็มตัว

เพราะแจ๊คนั้นมีจิตสังหารที่รุนแรงมาก ๆ ราวกับเหยียบซากศพมานับไม่ถ้วนพวกเขาเป็นนักเวทจึงไวต่อพลังงานและความรู้สึกมาก ๆ

การที่แจ๊คปล่อยจิตสังหารออกมาขนาดนี้เป็นตัวบ่งบอกว่าแจ๊คนั้นไม่ธรรมดา นักเวททั้งหลายได้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้คนธรรมดารู้สึกแปลกใจ

แต่พวกเขาไม่ได้คิดอะไรมากเพราะคิดว่านักเวทเป็นตัวตนที่สูงส่งคงไม่อยากจะเห็นภาพที่ไม่ดีต่อสายตาจึงกำลังจะออกไป

นักเวทคนหนึ่งที่อยู่ใกล้กับประตูทางออกมามากที่สุดได้ลุกขึ้นและกำลังจะวิ่งไปทางประตูทว่า

ปัง

โว๊ยยยยยยย

นักเวทคนนั้นได้กระเด็นกลับมาอย่างรุนแรงด้วยความเร็วของการวิ่งทำให้ถูกกระแทกกลับมาจนรู้สึกบาดเจ็บจนส่งเสียงร้องออกมา

นักเวทคนอื่นที่กำลังจะลุกหนีได้เห็นคนเวทคนนั้นถูกกระแทกกลับมาจึงแปลกใจก่อนจะเห็นว่าตรงประตูมีกำแพง 5 สีกำลังปิดทางเข้าออกของร้านอาหารอยู่

“สิ่งนี้คืออะไร”

ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาหลังจากที่เห็นกำแพง 5 สีตรงทางเข้าออก นักเวทคนที่ถูกกระแทกจนได้รับบาดเจ็บได้หยิบไม้คทาของคนเองขึ้นมาและยิงลูกไฟไปตรงกำแพง 5 สี

ปัง ปัง ปัง

ลูกไฟทั้ง 3 ลูกโจมตีกำแพง 5 สีอย่างรุนแรงทว่าสีหน้าของนักเวททุกคนภายในร้านไม่ได้ดูดีนักเพราะลูกไฟทั้ง 3 ไม่สามารถทำอะไรกำแพง 5 สีได้

เวทลูกไฟเมื่อสักครู่นี้เป็นเวทมนตร์ระดับ 3 แต่ไม่สามารถทำอะไรกำแพง 5สีได้ เมืองเอยีนเป็นเมืองขนาดเล็ก ดังนั้นประชากรนักเวทส่วนใหญ่จะอยู่ที่ระดับนักเวทระดับเต็มตัว

ดังนั้นการที่เวทระดับ 3 ไม่สามารถทำอะไรกำแพง 5 สีก็คงต้องเป็นเวทระดับ 4 หรือเวทระดับ 5 เท่านั้นที่สามารถทำลายกำแพง 5 สีได้ ระหว่างที่ทุกคนกำลังตกใจได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“ดูนั้นไม่ใช่แค่ประตูทางเข้าออก หน้าต่าง ด้านบนถูกปิดไปด้วยกำแพง 5 สีทั้งหมดเราไม่สามารถหลบหนีไปได้”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนจึงหันไปทางพร้อมกับปรากฏว่ากำแพง 5 สีไม่ได้ปิดแต่ทางเข้าและออกเท่านั้น มีรวมไปถึง หน้าต่าง ด้านบนและพื้นดินทั้งหมด

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ระหว่างที่พวกนักเวทกำลังหาทางออกได้มีเสียงดังขึ้นมาจากทางด้านแจ๊คทำให้พวกนักเวทหันกลับไปมองปรากฏเห็นสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวคือ

แขน ขาของอันธพาลทั้ง 5ถูกตัดขาด แขนและขาทั้งหมดลงไปกองกับพื้น สิ่งนั้นไม่ได้ทำให้พวกนักเวทรู้สึกตกใจแต่มันคือบาดแผลของอันธพาลไม่ได้มีเลือดไหล

แต่มีก้อนของเหลวสีแดงกำลังปิดบาดแผลของพวกอันธพาลทั้ง 5 ส่วนพวกอันธพาลกำลังแสดงสีหน้าหวาดกลัวและสิ้นหวัง พนักงานและเจ้าของร้านขาสั่นพร้อมกับมีของเหลวไหลออกมาระหว่างขา

ส่วนแจ๊คในตอนนี้กำลังถือมีดเล็ก ๆ ที่เปื้อนไปด้วยเลือดสด ๆ ที่กำลังไหลลงมาจากใบมีดลงสู่โต๊ะอาหาร

“ฉันบอกว่าจะจ่ายความตาย แต่ทุกคนที่เจอฉันความตายนั้นคือสิ่งที่สบายที่สุดสำหรับพวกมัน”

แจ๊คพูดขึ้นพร้อมกับควงมีดอาหารเล็ก ๆ ในมืออย่างสวยงามแต่สิ่งที่คนอื่นเห็นไม่ได้สวยงามที่สยองขวัญ เวลานี้คนธรรมดารู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมากเจ้าของร้านเดินถอยหลังช้า ๆ ก่อนจะวิ่งหนีไปทันที

พนักงานและชาวบ้านได้วิ่งแตกตื่นเพื่อหลบหนีออกไปจากร้านอาหารแห่งนี้ ส่วนนักเวทมีสีหน้าตึงเครียดก่อนจะหยิบไม้คทาออกมาทุกคนเพื่อเตรียมพร้อมจะสู้

ปัง ปัง ปัง

“อะไร ทำไมถึงมีกำแพง 5 สีตรงหน้าได้ฉันไม่เคยเห็น”

“ตรงหน้าต่างก็มี ช่วยด้วย ช่วยด้วย”

ปัง ปัง ปัง

คนด้านในร้านอาหารพยายามจะทุบกระจกเพื่อเรียกร้องให้คนด้านนอกเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในร้านอาหารและเรียกทหารออกมา

แจ๊คเห็นคนธรรมดาพยายามทุบกระจกเพื่อเรียกร้องความสนใจจึงหัวเราะขึ้น

“ฮ่า ๆ ต่อให้ทุบไปจนตายก็ไม่มีใครเห็นได้หรอกเพราะตอนนี้เป็นตอนกลางวันฉันได้ใช้พลังของฉันในการสะท้านแสงอาทิตย์กลับไป ถ้ามีคนไหนมองจะรู้สึกแสบตาจนไม่สามารถดูได้ ส่วนกำแพง 5 สีนั้นต่อให้นักเวทระดับกลางมาช่วยกันโจมตียังไม่สามารถทำลายได้”

เมื่อเหล่านักเวทได้ฟังดังนั้นทุกคนรู้สึกเยือกเย็นจนไปถึงกระดูกเพราะนักเวทระดับกลางภายในเมืองระดับเล็กเป็นถึงเจ้าหน้าที่สูง ๆ จะไม่ค่อยมีใครมาทานร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้

คนธรรมได้ฟังดังนั้นจึงรู้สึกสิ้นหวังก่อนจะหันไปหาเหล่านักเวทและพูดขึ้น

“ท่านนักเวทผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย กำจัดเจ้าปีศาจร้ายตัวตนให้ได้”

“ที่บ้านของฉันมีสมบัติถ้าท่านนักเวทสามารถช่วยให้ฉันรอดไปจากที่นี้ได้ ฉันจะยกสมบัติให้”

“ท่านนักเวทได้โปรดช่วยเหลือพวกเราด้วย”

“ท่านนักเวท..”

“ท่านนักเวท.....”

นักเวททุกคนรู้สึกกดดันภายในจิตใจเพราะแค่จิตสังหารของชายสวมหน้ากากคนนี้ก็ทำให้พวกเขาเข่าอ่อน แค่จะยืนขึ้นต่อหน้าชายคนนี้ยังยากมาก

จะให้ไปช่วยคนธรรมดาที่ไร้ประโยชน์ไม่สามารถฝึกฝนได้แล้วเขาจะได้อะไรกลับคือมา

นักเวทที่ด่าแจ๊คว่าเป็นขอทานตอนแรกได้รวบรวมความกล้าก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“เจ้าเป็นใคร รู้หรือไม่ว่าเจ้าฆ่านักเวทภายในอาณาจักรซาราโนจะมีความผิดและถูกอาณาจักรซาราโนตามไล่ล่าไปตลอดชีวิต”

นักเวทคนนั้นพยายามจะพูดขู่แจ๊คเพื่อที่จะให้ตนเองปลอดภัย เพราะคนตรงหน้าดูเหมือนไม่ได้เป็นนักเวทจึงยกเอาอาณาจักรซาราโนมาขู่

ส่วนแจ๊คได้ฟังดังนั้นจึงหัวเราะขึ้นอย่างสุดเสียงพร้อมกับยิ้มออกมา

“ทำไมฉันต้องกลัวเพราะฉันคือผู้นำพาแห่งความมืด”

“ผู้นำพาแห่งความมืด-----!!!!”

“ว่าไงนะ”

ความหวาดกลัวของนักเวทเริ่มทวีความรุนแรงเพิ่มขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ทว่าภายในความหวาดกลัวได้มีความโลภภายในจิตใจ

นักเวทชายคนหนึ่งได้พูดขึ้นว่า

“พวกเราจะไปหวาดกลัวผู้นำพาแห่งความมืดคนเดียวทำไม พวกเรามีทั้งหลายสิบคนถ้าพวกเราสามารถสังหารผู้นำพาแห่งความมืดได้ พวกท่านลองคิดดูรางวัลนำจับเยอะจนสามารถนำไปก่อตั้งอาณาจักรที่ 6 ได้”

เมื่อได้ฟังดังนั้นสายตาของนักเวททุกคนเริ่มจะเปลี่ยนไปจากความสิ้นหวังกลายเป็นความโลภส่วนคนธรรมดาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับนักเวทเพราะเขารู้ชื่อผู้นำพาแห่งความมืดในฐานะภัยพิบัติระดับดวงดาว

แจ๊คเห็นสายตาและท่าทางของนักเวททุกคนที่มองมาที่เขาอย่างกับสมบัติหายากทำให้แจ๊คหัวเราะขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

เขาสามารถฆ่าทุกคนภายในร้านอาหารแห่งนี้ได้ง่าย ๆ ราวกับมดปลวก แต่มันจะไม่สนุกถ้ายังไม่ได้เล่นเกมกับพวกมันน่าเสียดายที่คนธรรมดายิ่งสิ้นหวังเข้าไปใหญ่หลังได้ยินชื่อผู้นำพาแห่งความมืด

สิ่งที่แจ๊คชอบมากที่สุดคือการได้ดับความหวังที่กำลังจะรุ่งเรืองภายในจิตใจของสิ่งมีชีวิต เวลานั่งดูสีหน้าอันสิ้นหวังหวาดกลัวมาทำให้แจ๊ครู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทุกที

ความทรงจำตอนที่มีกลุ่มคนเข้ามาฆ่าเขาตอนที่อยู่ในแก่นโลกยังจำได้อยู่เพราะสีหน้าของแต่ละคนแตกต่างกันเป็นอย่างมาก เวลาที่ถูกเขาทรมานให้ตายช้า ๆ

น่าเสียดายที่บางคนได้ตายไปเสียแล้ว

“ฮ่า ๆ เงินทอง อำนาจและยศเป็นสิ่งที่ทุกคนตามหา สิ่งที่ต้องการอยู่ตรงหน้าพวกเจ้าแล้วจงเข้ามาฆ่าฉันให้ได้ ฮ่า ๆ”

ดวงตาของเหล่านักเวทได้ประกายขึ้นมาพร้อมกับปล่อยเวทในมือพร้อมกับเพื่อสังหารแจ๊คลงให้ได้ สายฟ้า ใบมีด ลูกไฟ เหล็กแหลม โกเลมและอื่นอีกมากมายกำลังพุ่งเข้ามาหาแจ๊คทันที

....................................................................................................................................................

ภายในอาณาจักรอาณาจักรซาราโน ห้องแห่งหนึ่งที่มีความสวยงามและหรูหรามากมาย แจกันดอกไม้ที่แกะสลักลวดลายอันสวยงาม ภาพวาดของนักรบที่กำลังเหยียบซากศพของปีศาจ หัวของสัตว์อสูรประเภทสิงโตและอื่นอีกมากมาย

ภายในนั่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสือในมืออย่างสงบนิ่ง และมีนกอสูรตัวหนึ่งกำลังกินเนื้อสัตว์อสูรอยู่ด้านหน้าของเขา

ทันใดนั้นเด็กหนุ่มได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นกอสูรที่กำลังกินอาหารสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงของเด็กหนุ่มจึงยกหัวขึ้นมา

เด็กหนุ่มเห็นนกอสูรยกหัวของตนขึ้นมาจึงลูบหัวนกอสูรอย่างอ่อนโยนพร้อมกับพูดว่า

“ผู้นำพาแห่งความมืดปรากฏตัวขึ้น และอยู่ไม่ไกลจากที่นี้มากนัก”

เมื่อได้ยินชื่อผู้นำพาแห่งความมืดนกอสูรตรงหน้าเด็กหนุ่มมีทีท่าเปลี่ยนไปพร้อมกับดวงตาแดงก่ำก่อนจะร้องคำรามออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

.............................................................................................................................................................................................................