[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 44  หญิงสาวในหัว

เหวินหน่วนไม่รู้ว่าการกระทำบางอย่างของเธอกระตุ้นให้เกิดความสงสัย ขณะนี้เธอและหูเสี่ยวหลิงกำลังเดินอย่างมีความสุขบนถนนในชนบท

“เสี่ยวหน่วน ฉันมีความสุขมาก” หูเสี่ยวหลิงตะโกนออกมาอย่างมีความสุข

หลังจากที่ได้ยินว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาใหม่ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังอยู่ในอาการตื่นเต้น

เพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่รอบตัว เธอเลยกล้าที่จะตะโกนออกไป "ฉันมีความสุขมาก!"

“เสี่ยวหน่วน ขอบคุณ!" หูเสี่ยวหลิงพูดด้วยความจริงใจ

ถึงเธอจะมาถึงจุดนี้ได้ด้วยตัวเอง แต่หากเหวินหน่วนไม่เร่งเร้า เธออาจทิ้งหนังสือทั้งหมดของเธอไปนานแล้ว

“ยัยโง่” เหวินหน่วนหยิกแก้มที่กำลังยิ้มของอีกฝ่าย

หูเสี่ยวหลิงหัวเราะสนุกสนาน "ใจเย็น ๆ ฉันเข้าใจแล้ว"

ทั้งสองมองหน้ากัน "ในอนาคตเราต้องพยายามให้มากกว่านี้" 

หญิงสาวตัวน้อยทั้งสองเดินกลับมาอย่างมีความสุข ทว่าความสุขนั้นอยู่ไม่นานนัก เพราะเมื่อพวกเธอไปถึงทางเข้าหมู่บ้าน ก็บังเอิญพบกับเหวินเฟิงฉีและโจวย่าหนีที่กำลังเดินออกมา

เมื่อเห็นเหวินหน่วน โจวย่าหนีก็รีบเข้ามาหาเธอพลางยกมือขึ้นชี้หน้าด้วยดวงตาที่แดงก่ำ "เธอพอใจแล้วใช่ไหม!"

เหวินหน่วนปัดมือของอีกฝ่ายที่ยกขึ้นมาแล้วพูดอย่างเย็นชา "น่ารำคาญ"

หญิงสาวปัดมืออีกฝ่ายออกด้วยความรังเกียจ แต่โจวย่าหนีฉวยโอกาสนี้ล้มลงกับพื้น "เหวินหน่วน! เธอใจร้ายเกินไปแล้ว! เธอวางแผนที่จะฆ่าฉันเหรอ!"

“นังสารเลว" เหวินเฟิงโกรธจัดและกระโจนเข้าหาคิดจะตบหน้าเหวินหน่วน

แต่เหวินหน่วนหลบได้ทัน

“แกกล้าหลบฉันงั้นเหรอ!” เหวินเฟิงฉีกัดฟัน

“ทำไมฉันจะหลบไม่ได้? คิดว่าฉันจะยอมให้คุณทุบตีเหมือนคนโง่หรือไง” เหวินหน่วนมองเขาอย่างเฉยเมย “ฉันไม่ใช่เหวินหน่วนคนเดิมอีกแล้ว”

เธอกลับมาเกิดใหม่และกลายเป็นบุตรบุญธรรมของคนอื่นไปแล้ว

เธอไม่ใช่เหวินหน่วนคนที่อ่อนแอเหมือนในชีวิตที่แล้วอีกต่อไป

"ปีกกล้าขาแข็งนักเหรอ! แกคิดว่าแกจะสุขสบายหลังจากไปเป็นลูกบุญธรรมของคนอื่นหรือไง รอดูได้เลย!" เหวินเฟิงฉีมองเธออย่างเย็นชาและช่วยโจวย่าหนียืนขึ้น

"ลุงเฟิงฉี แม่ของฉัน ... " โจวย่าหนีไม่กล้าพูดและไม่สามารถพูดอะไรได้ แต่เหวินเฟิงฉีรู้ว่าดวงตาที่มองเหวินหน่วนนี่เย็นชาราวกับว่าพวกเธอถูกป้ายสีด้วยพิษ

“ไม่ต้องห่วง ลุงจะทวงหนี้ก้อนนี้คืนให้แน่นอน!” เขากัดฟันแล้วพูดทีละคำ

อย่างไรเสียเด็กในท้องที่หายไปของกัวอันฉินก็เป็นลูกของเขา นอกจากเรื่องวุ่นวายภายในครอบครัวเหวินแล้ว สถานะของเหวินเฟิงฉีในหมู่บ้านก็ตกต่ำลงทุกวัน

ในอดีตเขาเป็นคนคลั่งผู้โด่งดังในหมู่บ้านและไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา

แต่ตอนนี้มีคนกล้าหยุดเขาแทบในทุก ๆ เรื่อง

เมื่อมองไปที่ชาวบ้านที่ยืนอยู่รอบ ๆ เหวินเฟิงฉีก็พาโจวย่าหนีที่กำลังร้องไห้ออกไป

“ไร้ยางอาย!” หญิงชราที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตะโกนไล่หลัง “ถ้าเป็นแต่ก่อน มันคงถูกถ่วงลงไปในบ่อน้ำแน่!” 

คู่ชายชู้กับหญิงสำส่อน

"เหวินหน่วน เธอต้องระวังตัวนะ" เมื่อเห็นเหวินเฟิงฉีจากไปด้วยความอาฆาตแค้น บางคนในหมู่บ้านเริ่มกังวล "ฉันเกรงว่าคนคลั่งนั้นจะต้องแก้แค้นแน่ ๆ " 

กัวอันฉินกำลังตั้งท้องลูกและต่อมาเด็กก็หายไป แต่เขาจะโทษเหวินหน่วนได้อย่างไรกัน?

อีกอย่าง เด็กนั่นไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นจะเกิดอะไรขึ้น?

เหวินคลั่งผู้นั้นไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วเหรอ?

อีกทั้งยังโยนปัญหามาไว้ที่เหวินหน่วนอีก

“ขอบคุณ ลุงหก” เหวินหน่วนยิ้มและส่ายหัว “แต่หนูไม่กลัว”

แม้เหวินเฟิงฉีจะอาฆาตแค้น แต่กัวอันฉินนั้นฉลาดมาก

กัวอันฉินสามารถใช้ความรักของเหวินเฟิงฉีที่มีต่อเธอเพื่อจัดการกับหวังเซียนฮัว แต่เธอไม่กล้าที่จะคุกคามเหวินหน่วนแน่นอน

เพราะเรื่องเด็กในท้องมันไม่มีจริงตั้งแต่แรก หวังเซียนฮัวโง่แต่เหวินหน่วนไม่

ไม่เป็นไรหากกัวอันฉินหรือเหวินเฟิงฉีไม่ยุ่งเกี่ยวกับเธอ แต่ถ้าหากพวกเขากล้าที่จะมาสร้างปัญหาบางอย่างให้เธอล่ะก็ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะจัดการพวกเขาอย่างชอบธรรม

ส่วนหลักฐานนั้น… เหวินหน่วนยกมุมปากเล็กน้อย จะท้องหรือไม่ แท้งจริงหรือปลอม หมอบอกได้หลังตรวจอยู่แล้ว

หวังเซียนฮัวคิดว่าคนที่ตัวเองพบในโรงพยาบาลเชื่อถือได้งั้นหรือ?

ความจริงก็เป็นไปตามที่เหวินหน่วนคาดไว้ เมื่อกัวอันฉินรู้ว่าโจวย่าหนีร้องไห้และดุด่าเหวินหน่วนที่หน้าหมู่บ้าน กัวอันฉินก็ด่าลูกสาวตัวเองด้วยความโมโห "ทำไมฉันถึงให้กำเนิดคนโง่ ๆ อย่างแกด้วย! เรื่องแค่นี้แกก็ยังคิดไม่ได้!”

ไม่น่าแปลกใจที่ลูกสาวคนนี้ของเธอถึงไม่สามารถรับมือกับเหวินหน่วนได้

โจวย่าหนีจ้องกัวอันฉินด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ตอนนี้เธอไม่ควรร้องไห้และแสร้งทำเป็นน่าสงสารเหรอ?

"พอได้แล้ว! หยุดร้องไห้ซะ น้ำตามันไม่มีค่าถ้าแกเอาแต่ร้องไห้" กัวอันฉินพูดด้วยความขยะแขยง "เขาจะเข้ามาแล้ว แกอย่าพูดอะไรอีก" 

หลังจากนั้นเหวินเฟิงฉีก็เดินเข้ามา

…

ในขณะเดียวกัน มีรถจี๊ปคันหนึ่งกำลังวิ่งอยู่บนถนนในชนบท

ในรถ คนขับยิ้มและพูดกับชายที่อยู่ข้างหลังเขาว่า "ไม่ต้องกังวล เราจะไปถึงหมู่บ้านซานชาก่อนมืดแน่นอน" 

ชายคนนั้นมองไปข้างนอกอย่างตั้งใจ "ข้าวสาลีปีนี้ไม่เลวเลย"

"เมื่อปีที่แล้วหิมะตกหนักมาก และยังมีฝนตกเล็กน้อยในต้นฤดูใบไม้ผลิ" คนขับคงเป็นคนท้องถิ่น เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "ต้นข้าวสาลีโตขึ้นพร้อมกันหมดเลย ผักจี่ไฉ่ในช่วงนี้ก็มีมากเหมือนกัน พวกมันสดกว่าปีก่อน ๆ " 

ผักจี่ไฉ่?

เมื่อนึกถึงกลิ่นผักจี่ไฉ่ ชายคนนั้นก็ขมวดคิ้ว

ภาพสายตาของผู้หญิงที่กำลังห่อเกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่ขณะมองเขาอย่างมีความหวังปรากฏขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง

แต่เขากลับผลักมันออกไปด้วยความรังเกียจ

จานตกลงบนพื้น เกี๊ยวตกกระจายไปที่พื้นทั่วทุกทิศทาง

ผู้หญิงคนนั้นหมอบลงบนพื้นและหยิบเกี๊ยวขึ้นมาเงียบ ๆ

“ผู้อำนวยการ คุณปวดหัวอีกแล้วเหรอ” คนขับมองมาที่เขาแล้วถามอย่างเร่งรีบ “คุณอยากไปที่ตัวเมืองก่อนไหม"

“ไม่” ชายคนนั้นขมวดคิ้วและพูดเสียงต่ำ

เมื่อเร็ว ๆ นี้ ภาพที่อธิบายไม่ได้ปรากฏขึ้นในหัวของเขาเสมอ มันคือภาพของผู้หญิงคนหนึ่งและเขาไม่สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนั้นได้อย่างชัดเจน

แต่การเห็นภาพนั้นทุกครั้งทำให้เขาอึดอัดและปวดที่ขมับ

ชายหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นใคร ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการเดินทางครั้งนี้ของเขา

“โอ้” คนขับกังวลเล็กน้อยจึงเร่งความเร็วขึ้น

“แม่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” โจวย่าหนีถามอย่างเป็นห่วงขณะที่กำลังประคองกัวอันฉิน

"ฉันไม่เป็นไร" กัวอันฉินส่ายหัว 

ใบหน้าของเหวินเฟิงฉีรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น "ไม่ต้องกังวล ฉันจะอธิบายเรื่องนี้กับเธอแน่นอน"

หวังเซียนฮัว! นังบ้านั่น เขาจะหย่าร้าง!

รถจี๊ปคันหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาพร้อมกันกับที่กระจกเลื่อนลง เหวินเฟิงฉีมองหน้าชายคนนั้นด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณกลับมาแล้วเหรอ?" 

ชายคนนั้นแสดงอาการขยะแขยงและเหลือบมองชายที่อยู่ข้าง ๆ เขา ทั้งสองคนขมวดคิ้ว "ขึ้นรถ"

พูดจบเขาก็ลงจากรถไปนั่งข้างหน้า

เหวินเฟิงฉีพยักหน้าอย่างตื่นเต้นแล้วพูดกับกัวอันฉินว่า "เร็ว ๆ เข้า ขึ้นรถกันเถอะ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งรถจี๊ป

กัวอันฉินมองไปที่ชายตรงหน้าเธอ เธอลดสายตาลงและจับมือของเหวินเฟิงฉีเข้าไปในรถ

เหวินหน่วนกลับมาจากอำเภอเมืองแล้วและเธอกำลังขุดผักจี่ไฉ่ในทุ่ง หลังจากที่ลวกมันเสร็จ เธอก็เอาหมูสามชั้นจากครัววิญญาณออกมาสับ เติมเกลือและต้นหอม เทน้ำมันลงไป และทำเกี๊ยวใส่ไส้ผักจี่ไฉ่

ในชีวิตที่แล้ว เธอชอบเกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่มาก แต่ลู่กัวจื่อไม่ชอบรสชาติของมัน เธอจึงไม่ทำมันอีก

เกี๊ยวไส้ผักจี่ไฉ่แสนอร่อยปรุงอยู่ในหม้อ เหวินหน่วนยื่นจานไปให้แม่เฒ่าจ้าวก่อน "คุณย่ากินก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะแบ่งเกี๊ยวไปส่งที่บ้านของเสี่ยวหลิง" 

แต่ขณะที่เธอหยิบจานเกี๊ยว เธอก็ได้ยินเสียงรถมาที่หน้าประตู

หรือว่าลู่จินฉวนจะหยุดแวะที่นี่เพราะได้กลิ่นอาหาร?

เหวินหน่วนดีใจสุดขีดและรีบวิ่งไปที่ประตู แต่เมื่อเธอเห็นคนลงจากรถ เธอก็เย็นไปทั้งตัว หญิงสาวตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น