Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

ที่อีกมุมหนึ่งของไร่ชาใต้ต้นไม้ใหญ่ **ซินหยาง** กำลังช่วยขนกระสอบใบชาไปไว้ในโรงเก็บ แต่เขาก็ยังไม่วายหันมองไปรอบ ๆ

และแน่นอน — เป้าหมายของสายตาคือหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจัดใบชาใส่กล่องอย่างขยันขันแข็ง

**เสี่ยวหลาน** หน้านิ่งแต่ขมวดคิ้วเล็ก ๆ เหมือนจดจ่อกับงานราวกับกำลังวาดภาพศิลป์มากกว่าคัดใบชา

“อย่าบอกนะ ว่าเจ้าคัดใบชาจนลืมมองหน้าข้าด้วยสายตาหลงใหลเหมือนเมื่อวาน” ซินหยางแกล้งพูดขณะวางกระสอบข้างเธอ

เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นแบบช้า ๆ “หน้าท่านน่ะหรือ? ข้าใช้มันเปรียบเทียบกับใบชาได้ดีเลย”

“อย่างไร?” เขายิ้ม

“บางใบดูสวย แต่จริง ๆ แล้วพอชงแล้วจืดชืด...เหมือนท่าน”

ซินหยางหัวเราะลั่น “เฮ้อ...ข้าชอบเจ้าที่พูดแรงแบบนี้จัง มันเหมือนชาถูกต้มแรงจนขม แต่ติดลิ้นดี”

“ขมแล้วอย่าดื่มอีก” เสี่ยวหลานตอบนิ่ง ๆ

“ข้าจะไม่ดื่มหรอก...ข้าจะเก็บไว้ดมทุกวัน” เขาทำท่าเหมือนจะสูดกลิ่นจากกล่องชาใกล้ ๆ จนเธอรีบดึงออกห่าง

“เจ้าทำงานเงียบ ๆ ไม่ได้เลยหรือไง?”

“ไม่ได้...โดยเฉพาะถ้ามีเจ้าข้าง ๆ ข้าต้องพูด ไม่งั้นเดี๋ยวจะเงียบเกินจนเจ้าหลับไป”

เสี่ยวหลานส่ายหน้าเบา ๆ แต่แววตาก็แอบมีรอยยิ้มซ่อนอยู่

“เจ้าจะหยอดอะไรอีกล่ะ?” เธอถาม

“ข้าไม่หยอดแล้ว...” เขาทำเสียงจริงจังขึ้นมา

เสี่ยวหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับแปลกใจ ก่อนเขาจะพูดต่อ

“...เพราะข้ากลัวมันจะหกใส่หัวใจเจ้า”

เสี่ยวหลานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดนิ่ง ๆ “ท่านนี่มัน...ชงคำกวนเก่งยิ่งกว่าชา”

“แล้วเจ้าก็ยังคัดชาอยู่ข้างข้า แปลว่า...เจ้าก็ยังดื่มอยู่ดี” เขาหยอดทิ้งท้าย

ลมเย็นพัดผ่าน เสียงใบชาไหวเบา ๆ และเสียงหัวใจคนอ่านบางคน...อาจจะไหวแรงขึ้นกว่าเดิมด้วย